Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

Συζητώντας με τη Στέλλα Καρνά

 

Ερώτηση 1η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Σ.Κ.: «Το Λεμονοδάσος», που για κάποιο μοναδικό λόγο με άγγιξε και το ξεχώρισα.


Ερώτηση 2η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Σ.Κ.: Η αγάπη μου για την ντοπιολαλιά μας. Η Λέσβος θα είναι για πάντα το σπίτι μου, παρόλο που έχω φύγει αρκετά χρόνια, έχω έντονα βιώματα, αναμνήσεις και πολλές εικόνες.


Ερώτηση 3η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Μικρές ιστορίες της Λέσβου”;

Σ.Κ.: Χιουμοριστικό, ευχάριστο, ξεκούραστο που σε ταξιδεύει με τις ιδιαίτερες λέξεις του τοπικού ιδιώματος και που αυτές δημιουργούν εικόνες κάθε λογής.


Ερώτηση 4η: Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής των διηγημάτων και κατ' επέκταση της έκδοσής τους;

Σ.Κ.: Αφορμή αποτέλεσε μία φωτογραφία που είχα τραβήξει πριν 40 χρόνια και απεικονίζει γειτόνισσές μου στον Πολιχνίτο κατά τη διάρκεια εργασιών προετοιμασίας για τον αργαλειό, το γνωστό διάσιμο, ή «διάσμου» όπως το λέμε στο τοπικό ιδίωμα.


Ερώτηση 5η: Η καθημερινότητα περνάει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας. Οι δυσκολίες μιας άλλης εποχής κυρίως αφού οι νέοι άνθρωποι δύσκολα καταπιάνονται με αυτά. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η απομάκρυνση των νέων από τις ασχολίες των παλαιότερων ανθρώπων;

Σ.Κ.: Η κοινωνία μας έχει εξελιχθεί και εξελίσσεται διαρκώς. Αυτό δεν μπορούμε να το αποτρέψουμε. Δεν έχουμε λόγο να το κάνουμε. Οι νέοι είναι αυτοί που εκφράζουν από μόνοι τους την εξέλιξη και δεν πρέπει να τους γυρίσουμε πίσω. Μπορούμε ωστόσο, να τους δείξουμε τί πρέπει να διατηρήσουν και να το φέρουν μαζί τους.


Ερώτηση 6η: Οι ιστορίες σας είναι διαμάντια ντοπιολαλιάς. Για κάποιους μπορεί να είναι δύσκολα να παρακολουθήσουν τα κείμενά σας. Σας φόβισε ή έστω σας προβλημάτισε καθόλου αυτό;

Σ.Κ.: Σας ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιο, με γεμίζει δύναμη να συνεχίζω να γράφω.
Σίγουρα για έναν αναγνώστη που δεν έχει καταγωγή από τη Λέσβο είναι δύσκολο να το κατανοήσει πλήρως, και να παρακολουθήσει τη σειρά των γεγονότων, γιατί άλλωστε και τα κείμενα που γράφω στην σελίδα μου στο facebook «ΤΟΥ ΞΑΚΟΥΣΤΟ ΜΑΚΡΥ ΣΟΥΚΑΤΣ» απευθύνονται στους ντόπιους τους νησιού μας. Ωστόσο έχω διαπιστώσει ότι πολλοί φίλοι μου με καταγωγή από τη Θεσσαλία, την Αιτωλοακαρνανία ή και από άλλα νησιά μπορούν να τα διαβάσουν και να κατανοήσουν τόσο τις λέξεις όσο και τη ροή από τις ιστορίες μου.
Βέβαια παρά τις δυσκολίες που υφίστανται τόσο από τους αναγνώστες μου στην ανάγνωση όσο και από εμένα στην γραπτή διατύπωση των λέξεων, θεωρώ ότι το γλωσσικό ιδίωμα της Λέσβου αποτελεί στοιχείο που μας επιτρέπει να ανιχνεύουμε την ιστορική εξέλιξη της γλώσσας μας, είναι ένα στοιχείο παράδοσης που χαρακτηρίζει και συγκροτεί τον λαϊκό μας πολιτισμό.


Ερώτηση 7η: Τα ήθη και έθιμα, οι παραδόσεις και τα πιστεύω των πρεσβύτερων με τα οποία έχουν μεγαλώσει και γαλουχηθεί γενιές και γενιές τείνουν να εξαλειφθούν. Πολλοί λένε λαός χωρίς ιστορία και παραδόσεις δεν υφίσταται. Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Σ.Κ.: Τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις θεωρώ ότι πρέπει να τα διατηρούμε όχι μόνο από εσωτερική ανάγκη για να μας γεμίζουν ικανοποίηση αλλά και ως συνέχεια της παρακαταθήκης των παλαιότερων γενεών.


Ερώτηση 8η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Σ.Κ.: Θέλω να τους ευχαριστήσω και τους θεωρώ συνταξιδιώτες μου στην πορεία αυτή. Χαίρομαι κάθε φορά που οι αναγνώστες μου ταξιδεύουν μέσα από τις ιστορίες μου σε μακρινές εποχές και ελπίζω να θυμούνται γεγονότα που ενδεχομένως έχουν βιώσει και οι ίδιοι.


Ερώτηση 9η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Σ.Κ.: Συνεχίζω να γράφω και άλλες ιστορίες στο ίδιο ύφος με λέξεις από το τοπικό ιδίωμα ώστε να θυμούνται οι παλιοί και να γνωρίζουν οι νέοι.


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδο το βιβλίο σας!!!





H Στέλλα Καρνά γεννήθηκε το 1954 στον Άνω Σταυρό Λέσβου. Σε ηλικία ενάµισι έτους υιοθετήθηκε από µια οικογένεια στον Πολιχνίτο Λέσβου. Είχε την τύχη να µεγαλώσει κοντά σε ανθρώπους που της δίδαξαν ήθος και ευγένεια. Πέρασε πολύ καλά παιδικά και εφηβικά χρόνια κοντά τους, µα πάνω απ’ όλα πήρε αγάπη.
Ως παιδί, είχε να αντιµετωπίσει το στίγµα της υιοθεσίας. Τραυµατική εµπειρία για ένα παιδί, που δύσκολα µπορεί να τη διαχειριστεί. Ωστόσο, οι γονείς της ήταν πάντα δίπλα της. Στα είκοσι ένα της χρόνια, παντρεύτηκε και απέκτησε δύο γιους. Μετά από µια δύσκολη συµβίωση, σε ηλικία τριάντα ετών ο γάµος της έληξε. Σ’ ένα µικρό περιβάλλον, µε δύο µικρά παιδιά, χωρίς δουλειά, χωρίς πόρους.
Μέσα από αυτές τις δυσκολίες ένιωσε να γίνεται δυνατή, να αναλαµβάνει πρωτοβουλίες. Μετακόµισε στην Αθήνα µε τα παιδιά της, για να εργαστεί. Τώρα είναι συνταξιούχος.
Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο.





Μικρές Ιστορίες της Λέσβου
Εύθυµες, αυτοτελείς ιστορίες καθηµερινότητας, γραµµένες σε τοπικό ιδίωµα της Λέσβου. Την αφορµή αποτέλεσε µια φωτογραφία που είχε τραβήξει η ίδια η συγγραφέας πριν σαράντα χρόνια και απεικονίζει γειτόνισσές της κατά τη διάρκεια εργασιών προετοιµασίας για τον αργαλειό.
Παραστάσεις από τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια ζωντανεύουν τις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιµα του τόπου που µεγάλωσε. Ανοίγει ένα τεράστιο παράθυρο στο παρελθόν, όπου µπροστά µας εκτυλίσσονται ιστορίες µε λέξεις και εικόνες του τότε µέχρι και σήµερα.
Πετυχαίνει να παντρέψει το χθες µε το σήµερα, επιθυµώντας τα κείµενά της να βρεθούν στα χέρια νέων ανθρώπων και µέσα από τις εικόνες που παραθέτει, να διατηρηθεί το τοπικό ιδίωµα της περιοχής, ως έκφραση της γλωσσικής ποικιλοµορφίας, και κοµµάτι της πολιτιστικής κληρονοµιάς της Λέσβου.

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2021

Συζητώντας με τον Αλέξανδρο Ακριτίδη

 

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Α.Α.: Αγαπάω πολλούς, αλλά θα έλεγα ότι με αγγίζουν και με εντυπωσιάζουν περισσότερο ο Καζαντζάκης και ο Παπαδιαμάντης.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Α.Α.: Αν θυμάμαι καλά, oι «Μεγάλες προσδοκίες» του Ντίκενς.


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Α.Α.: Αυτό το είχα πάνα μέσα μου από παιδί. Έγραφα αρχικά ποίηση. Αργότερα προσπάθησα και στον πεζό λόγο. Θεωρώ ότι είναι όλα αυτά ακατέργαστα ταλέντα που πρέπει ωστόσο να δουλέψεις σκληρά για να φτάσεις στο σημείο να εκδίδεις βιβλία.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Ο θησαυρός του Γαλακτού”;

Α.Α.: «Ο Θησαυρός του Γαλακτού» είναι ένα νεανικό μυθιστόρημα. Μια όμορφη περιπέτεια, μιας παρέας παιδιών, που έχει ως κύριο σκοπό τη γνώση της ιστορίας και την κατανόηση των μεταβολών που συντελέστηκαν, ιδιαίτερα τα τελευταία 200 χρόνια, στον τόπο τους.


Ερώτηση 5η: Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Α.Α.: Γνώριζα πάντα τη δύναμη της λογοτεχνίας να μεταδίδει ένα ιστορικό γεγονός με πιο όμορφο και ευχάριστο τρόπο, ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικίες. Κι επειδή τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο είναι, θα έλεγα, “άγνωστα” στο ευρύ κοινό, ήθελα να τα διαδώσω περεταίρω, και μάλιστα μέσα από παιδικές φωνές και εμπειρίες. Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του, δεν έχει μέλλον, λένε κάποιοι. Δεν είναι δυνατόν συνεπώς, τέτοιες σημαντικές θυσίες, που οδήγησαν στη δική μας σημερινή ελευθερία, να λησμονιούνται.


Ερώτηση 6η: Η συγγραφή ενός ιστορικού έργου απαιτεί χρόνο και έρευνα. Πόσο χρονικό διάστημα σας πήρε να συγκεντρώσετε πληροφορίες σχετικά με το γεγονός αυτό;

Α.Α.: Για να γράψω αυτό το βιβλίο, παρόλο που είναι μικρό σε μέγεθος, χρειάστηκα δυο ολόκληρα χρόνια. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν πολλά στοιχεία για τα γεγονότα που περιγράφω και ήταν αρκετά δύσκολη η αναζήτηση της βιβλιογραφίας και της τοπικής έρευνας.


Ερώτηση 7η: Ήρωες της ελληνικής, και όχι μόνο, επανάστασης καθώς και ιστορικά γεγονότα έχουν χαθεί στη λήθη του χρόνου. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Α.Α.: Σαφώς και έχουν χαθεί πολλές πληροφορίες και φταίει η εκπαίδευση γι’ αυτό. Προσπαθούμε να απλοποιήσουμε τα βιβλία της ιστορίας, απαλείφοντας οποιαδήποτε σκηνή θα δημιουργούσε “ρήξεις” και εντάσεις στην εξωτερική μας πολιτική. Τη στιγμή που πολλοί γείτονές μας κάνουν ακριβώς το αντίθετο... Σε λίγο δεν θα γνωρίζουμε, όχι μόνο για τα γεγονότα της Επανάστασης του 1821, αλλά και της πρόσφατης Μικρασιατικής καταστροφής. Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα ξυπνήσουμε ως Έθνος και θα βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Διόρθωση των μυθευμάτων που σχετίζονται με την Επανάσταση, αποδοχή των δικών μας λαθών αλλά και πιο ρεαλιστική απεικόνιση της Ιστορίας μας.


Ερώτηση 8η: “Ο θησαυρός του Γαλακτού” μας δείχνει πολλά πράγματα με κυριότερο ότι ένας θησαυρός δεν είναι πάντα συνυφασμένος με γνώμονα τη χρηματική αξία ενός πράγματος αλλά, πολλές φορές, με τη συναισθηματική. Γιατί ο κόσμος, πλέον, όταν σκέφτεται θησαυρούς το μυαλό του ταξιδεύει σε ευκολία και στα χρήματα; Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Α.Α.: Πράγματι, ο άνθρωπος είναι τυχοδιώκτης από τη φύση του. Πολλοί εξ ημών κυνηγούν πάντα το γρήγορο και άμεσο χρήμα, παρά την απόκτησή του μέσω θυσιών, προσπαθειών και μόρφωσης. Ιδιαίτερα στη χώρα μας, όταν ένας νέος με άπειρα μορφωτικά προσόντα βλέπει την κάθε δημόσια υπηρεσία να γεμίζει με αμόρφωτους κομματικούς, που απολαμβάνουν μισθούς και προνόμια, τη στιγμή που αυτός πασχίζει να βρει μια αξιοπρεπή θέση εργασίας, η απογοήτευση είναι έκδηλη. Ναι, αυτό το βιβλίο μιλάει για αξίες που χάνονται, για κόπους που ανταμείβονται με ηθικά και πνευματικά “παράσημα”. Θησαυρός είναι η γνώση, η σωστή παιδεία, η κατανόηση της πνευματικής καλλιέργειας του ανθρώπου.


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Α.Α.: Να διαβάζουν τα πάντα. Ένα βιβλίο δεν είναι μόνο μια ευκαιρία για μια προσωρινή χαλάρωση, όπως και το “χαμηλής ποιότητας” θέατρο που έλεγε και ο Κουν. Πρέπει να σου αφήνει κάτι για να σκεφτείς. Να ψάξεις και να αναζητήσεις περισσότερα στοιχεία, να προβληματιστείς. Ας παραδειγματιστούμε και από τον υπόλοιπο κόσμο που δεν κυριαρχεί η αισθηματική λογοτεχνία, όπως στη χώρα μας… Άρα, μην περιμένετε να σας σερβίρουν άλλοι την πνευματική σας τροφή, αλλά πηγαίνετε στον μπουφέ και διαλέξετε μόνοι σας αυτό που σας ταιριάζει.


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Α.Α.: Ετοιμάζω διάφορα πράγματα που περιλαμβάνουν παιδικό βιβλίο, θέατρο, μυθιστόρημα ενηλίκων αλλά και ποίηση. Ακόμα όμως δεν ξέρω ποιο θα κόψει πρώτο το νήμα!


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδο το βιβλίο σας!!!





Ο Αλέξανδρος Ακριτίδης κατάγεται από τη Μελίκη Ημαθίας. Γεννήθηκε το 1975 στην Καλαμάτα, ενώ έχει και ρίζες από τα Πλατανάκια Σερρών. Είναι στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει με τη σύζυγό του και τα δύο του παιδιά.
Τον Μάιο του 2010 δημιούργησε την καταξιωμένη στον χώρο της ιστοσελίδα apostaktirio.gr, η οποία έχει ως κύριο άξονα τη διάδοση της Λογοτεχνίας και των Τεχνών γενικότερα. Στα δέκα χρόνια λειτουργίας της σελίδας πραγματοποίησε περισσότερους από 200 σχολιασμούς βιβλίων αλλά και σημαντικές συνεντεύξεις με ανθρώπους των Τεχνών και της Επιστήμης.
Το 2012 έλαβε το πτυχίο του από το Τμήμα Ελληνικού Πολιτισμού της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου.
Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Λαογραφικού Ομίλου Μελίκης και Περιχώρων (2012-2014) και Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Μελίκης Ημαθίας (2014 -2019).
Το βιβλίο «Της ζήσης χαρμολύπες» απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Συλλογής Διηγημάτων από το Πετρίδειο Ίδρυμα της Κύπρου το 2016. Τα διηγήματα «Το ματωμένο βουνό» και «Ο θησαυρός» ανέβηκαν ως θεατρικά έργα από το 6ο Διαπολιτισμικό Δημοτικό Σχολείο Κορδελιού Θεσσαλονίκης, συμμετέχοντας στους Πανελλήνιους Θεατρικούς Αγώνες «ΑΚΤΙΣ ΟΝΕΙΡΟΥ» 2015 & 2017.
Το 2014, κατά τον 4ο Διεθνή Διαγωνισμό «Λόγω Τέχνης» », το διήγημα «Η επιστροφή» ήταν ανάμεσα στα 40 πρώτα που βραβεύτηκαν, από τα 1911 που συνολικά υποβλήθηκαν, με Πρόεδρο της κριτικής επιτροπής τον αείμνηστο Μάνο Ελευθερίου. Εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.
Βιβλιογραφία:
«Λέξεις που ψάχνουν για φτερά»
(Ποίηση, 2005, Α. Αλτιντζής)
«Αλαργινή ηχώ»
(Διηγήματα, 2007, Α. Αλτιντζής)
«Η πυξίδα των ονείρων»
(Μυθιστόρημα, 2011, Ιβίσκος)
«Χίλιοι τρόποι να πεθάνεις»
(Μυθιστόρημα, 2014, Ιβίσκος)
«Της ζήσης χαρμολύπες»
(Διηγήματα, 2016, Ινφογνόμων)
«Πλεκτάνη εξ αίματος»
(Μυθιστόρημα, 2018, Ινφογνόμων)





Ο θησαυρός του Γαλακτού
Μια σχολική εργασία γίνεται η αφορμή για να αρχίσει μια όμορφη περιπέτεια για τον Γρηγόρη και την παρέα του. Η αναζήτηση πληροφοριών για κάποια “λησμονημένα” δραματικά γεγονότα, που συνέβησαν το 1878, θα τους οδηγήσει σε μια συναρπαστική εξόρμηση στα Πιέρια Όρη. Εκεί, κάτω από τον απότομο βράχο του «Γαλακτού», θα βρουν έναν αναπάντεχο θησαυρό. Έναν θησαυρό, όχι χρηματικής αξίας, αλλά πρωτίστως ιστορικής και συναισθηματικής.
«Ο θησαυρός του Γαλακτού» είναι ένα ταξίδι στα άγνωστα μονοπάτια της Ελληνικής Ιστορίας. Μέσα από τα μάτια των παιδιών φωτίζεται ο ηρωισμός και η αυταπάρνηση επτά Βλάχων γυναικών, οι οποίες αψήφησαν τα ασκέρια των μαινόμενων Οθωμανών και θυσιάστηκαν για τα ιδανικά και την τιμή τους. Μια ηρωική σελίδα της πολύπαθης Ελληνικής Ιστορίας, που πρέπει να βγει από το σκοτάδι της λήθης στο φως της αλήθειας.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2021

Συζητώντας με την Παρασκευή Κωστοπέτρου

 

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας ή ποιητής;

Π.Κ.: Είναι πολλοί οι αγαπημένοι μου! Όμως, από όλους θα ξεχώριζα τον Δημήτρη Κακαλίδη, ποιητή και αναλυτή, για το εύρος και το βάθος των εννοιών με τις οποίες καταπιάνεται, πάντα αναγωγικά- λυτρωτικά για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Π.Κ.: Αυτό που θυμάμαι σαν πρώτο βιβλίο ήταν το μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα». Είχα ταυτιστεί με τον ήρωα για κάμποσο καιρό!


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Π.Κ.: Το να εκφράσω μέσα από τον εαυτό μου τον ένα Εαυτό και να φέρω στο φως τόσο τα σκοτεινά πεδία που κρατάμε μέσα μας, όσο και τα άλλα τα μεγαλειώδη, με την τέχνη του λόγου, του μέτρου, όπως το αντιλαμβάνομαι κάθε φορά. Σαφώς αυτό εξελίσσεται, δεν είμαι παρά στην αρχή…


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε την ποιητική σας συλλογή “Εδώ θα είμαι”;

Π.Κ.: Μία πρώτη αποτύπωση του δικού μου ποιητικού τρόπου έκφρασης.


Ερώτηση 5η: Τι σημαίνει ποίηση για εσάς;

Π.Κ.: Όλες οι Τέχνες είναι ποιήσεις, η σπουδαιότερη από όλες ονομάστηκε Ποίηση!


Ερώτηση 6η: “Στην αγκαλιά των άστρων” είναι το δικό μου αγαπημένο ποίημά σας. Αν θα έπρεπε να διαλέξετε ένα ως το πιο αγαπημένο ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;

Π.Κ.: Είναι αυτό που διαλέξατε κι εσείς. Γιατί είναι μια αναλαμπή, μια συνειδητοποίηση του ποιοί πραγματικά είμαστε.
Έχουμε φτιάξει ένα ολιγόλεπτο βίντεο με αυτό το ποίημα. Θα σας το επισυνάψω. Είναι ενδιαφέρον.


Ερώτηση 7η: Στο ποίημά σας “Το αρχαίο στολίδι” βλέπουμε τι σημαίνει ένας λαός να μην ξεχνά τον πολιτισμό του, την ίδια του την ύπαρξη. Ποιο άλλο απαραίτητο χαρακτηριστικό πρέπει να έχει ένας λαός;

Π.Κ.: Ναι, ένας λαός δεν πρέπει να ξεχνά την ιστορία του, τον πολιτισμό του, την πορεία που τον έφερε εδώ που βρίσκεται τώρα. Έχουμε τόσα πολλά να διδαχτούμε από την ιστορία, κυρίως για να μην επαναλαμβανόμαστε «επί ματαίω».
Επομένως το άλλο απαραίτητο στοιχείο για κάθε λαό, είναι να παραμένει ουδέτερος παρατηρητής των πτώσεων και λαθών του, για να μπορεί να διορθώνει τις αποκλίσεις του σε μια συνεχή ανοδική πορεία εξέλιξης.


Ερώτηση 8η: Η ποιητική σας συλλογή έχει άρωμα παλιάς κοπής. Ποιοι ποιητές σας ενέπνευσαν να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν κάτι που ήρθε ασχέτως με επιρροές ή αναγνώσματα;

Π.Κ.: Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Χαλίλ Γκιμπράν, ο Κίπλινγκ από τους παλαιότερους, ο Τάσος Αναγνώστου, ο Δημήτρης Καρβούνης, η Λέτα Κουτσοχέρα, ο Κώστας Καρούσος, ο Δημήτρης Καραμβάλης από τους νεώτερους και τόσοι άλλοι…


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Π.Κ.: Να διαβάζουν ποίηση, η ποίηση είναι για όλους. Η ποίηση εξασκεί το νου, αναπτύσσει τη διάνοια.


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Π.Κ.: Ετοιμάζω μια νέα ποιητική συλλογή, με κεντρική ιδέα τη χαρά, κατά παρότρυνση του συζύγου μου.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδο το βιβλίο σας!!!

Π.Κ.: Εγώ σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσίαση του βιβλίου μου, την υποστήριξη και τις ευχές σας!





Δείτε το video που αφορά ένα ποίημα της παρούσας συλλογής “Στην αγκαλιά των άστρων”:





Εδώ θα είμαι
«Εδώ θα είμαι…» λέει στον αναγνώστη της η ποιήτρια και τον συντροφεύει σε ένα ποιητικό ταξίδι πολύφερνο, γεμάτο λυρικούς κυματισμούς και αλήθειες ακλόνητες.
 
Το κάθε ποίημα ένα βίωμα, παρμένο μέσα από την απτή πραγματικότητα, δοσμένο με λόγο μεστό και απέριττο, μεταμορφώνεται σε τρυφερό κύμα αγάπης που αγκαλιάζει, ενθαρρύνει τον αναγνώστη, για να τον οδηγήσει λυτρωτικά ως το «ξάσπρισμα του ορίζοντα», ως το «ονειροπόλο φως του ήλιου», ή ακόμη κι ως την «αγκαλιά των άστρων», ψιθυρίζοντάς του με σοφία πως «…η ζωή είν’ αντίδωρο για κείνους που γνωρίζουν».
 
«Στην αγκαλιά των άστρων
ακούμπησα απαλά τον εαυτό μου
κι εκείνο το φως το γαλακτούχο
διαπέρασε γλυκά το είναι μου.»

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2021

Συζητώντας με τον Ηρακλή Γεωργαντή

 

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Η.Γ.: Από του σύγχρονους ο Μουρακάμι. Κινείται διαρκώς μέσα στην αλληγορία, δεν φοβάται τον ερωτισμό των πρωταγωνιστών του και δίνει μεγάλη σημασία στα όνειρα ώστε να κεντρίζει τον αναγνώστη με σουρεαλιστική μαγεία.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Η.Γ.: Ο τύραννος του Κρόνιν. Υπήρχε στη βιβλιοθήκη του πατρικού μου σπιτιού σε μια δερματόδετη έκδοση. Ένιωθα τόσο έντονα όταν χανόμουν στις σελίδες του, που το διάβαζα κρυφά, αφού φοβόμουν ότι το μυαλό μου δραπετεύει εκείνες τις ώρες σε ένα παράλληλο σύμπαν και ίσως αυτό είναι ένα σημάδι ότι δεν είμαι απόλυτα καλά.


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Η.Γ.: Νομίζω η ικανότητά μου παρουσιάζοντας ζωντανές τις ιστορίες μου να μπορώ να μιλήσω για τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι εγώ τον κόσμο.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε τα βιβλία σας “Τρεις βαθμοί μυωπίας”;

Η.Γ.: Καταρχήν ερωτικά. Μπορεί να υπάρχει βία και έγκλημα μέσα σε αυτά, μπορεί να υπάρχουν κοινωνικές προεκτάσεις αλλά όλα αυτά κινούνται γύρω από τις ερωτικές επιλογές των πρωταγωνιστών.


Ερώτηση 5η: Τα βιβλία σας αποτελούν μέρη μιας τριλογίας. Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής μιας τριλογίας;

Η.Γ.: Πρώτα γράφτηκε η Χριστίνα. Πριν ακόμη το δώσω για έκδοση είχα αρχίσει τη Ναταλία. Είδα ότι ήθελα να μιλήσω για περισσότερους ανθρώπους που σχεδιάζουν προσεγγίζοντας -άλλοτε ηθελημένα κι άλλοτε όχι- τις καταστάσεις μυωπικά. Έτσι αποφάσισα να στεγάσω και τα τρία βιβλία κάτω από το ίδιο σπίτι.


Ερώτηση 6η: Κρυμμένα μυστικά και ανείπωτες αλήθειες συνθέτουν τις ιστορίες σας. Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μυστικά. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό, στον φόβο, στην ντροπή ή σε κάτι άλλο;

Η.Γ.: Στην άρνηση να αναγνωρίσουμε την αξία των σημαντικών γεγονότων, τα οποία καθορίζουν τη ζωή μας. Όταν θεωρήσουμε αυτά ασήμαντα, τότε είναι ασήμαντα και τα λάθη μας και έτσι λόγω της μειωμένης βαρύτητας δεν μπαίνουμε στον κόπο ακόμη και να τα ανακοινώσουμε. Έτσι μετατρέπονται σε μυστικά. Βολεύει εμάς για να ζήσουμε πιο εύκολα αλλά και να αντιμετωπίσουμε τους άλλους. Αν ξέρουν λιγότερα από εμάς τότε εμείς έχουμε τον έλεγχο. Γιατί αν ο άλλος ξέρει μπορεί να κρίνει. Αν δεν ξέρει κρίνει με βάση την εικόνα που τους παρουσιάζουμε και αυτό μας βολεύει περισσότερο.


Ερώτηση 7η: Πολλές ανατροπές συνθέτουν τα κομμάτια του παζλ των ιστορίων σας, το ίδιο και η ίδια η ζωή. Θεωρείτε ότι αυτό κάνει πιο ενδιαφέρουσα τη ζωή ή πιο δύσκολη και γιατί;

Η.Γ.: Η δική μου ζωή είναι γεμάτη ανατροπές. Έμαθα να ζω και να προσαρμόζομαι με αυτές και να συνεχίζω. Είναι πράγματι πιο ενδιαφέρουσα η ζωή εξαιτίας των ανατροπών γιατί πρέπει να είσαι έτοιμος να επαναδιαπραγματευτείς τη ζωή σου μετά από αυτές. Αυτό είναι δύσκολο αλλά και αναζωογονητικό. Αν το καλοσκεφτείτε όμως, γιατί οι άξιοι να φοβούνται τα δύσκολα; Για αυτούς αποτελούν μια αφορμή για αποδείξουν ότι αξίζουν αυτό που έχουν. Και δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη όταν μετά από μια ανατροπή καλούνται να το ξαναδημιουργήσουν. Απώλειες ανθρώπων, απώλειες φίλων, ερωτικών συντρόφων συμβαίνουν διαρκώς. Ο άξιος είναι αυτός που μπορεί να μετασχηματίσει σε ευτυχία τον πόνο του παρελθόντος.


Ερώτηση 8η: Οι ήρωες διαχειρίζονται τις ζωές τους με έναν ιδιαίτερο τρόπο και κινούν πολλές φορές τις ζωές των άλλων. Ο χειριστικός τρόπος τους είναι αυτός που τους ικανοποιεί. Ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει ακόμα και στα άκρα για να πετύχει τους στόχους του. Γιατί πολλοί απολαμβάνουν αυτόν τον χειριστικό τρόπο; Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Η.Γ.: Οι άνθρωποι από τη φύση μας θέλουμε να εντασσόμαστε μέσα σε σύνολα με ιεραρχική δομή. Για να νιώθουμε ότι είμαστε ψηλά, προσπαθούμε να χειριζόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Για να θεωρούμε αντίστοιχα ότι εμείς δεν είμαστε δεκτικοί χειρισμού παρουσιάζουμε ως δικές μας επιλογές αυτούς που μας χειρίζονται. Έτσι οι άνθρωποι βλέπουν ανέντιμους και άδικους στην τηλεόραση να υπερασπίζονται το ανήθικο και δεν αντιδρούν. Θεωρούν ότι μια ακόμη ευκαιρία στον υπερφίαλο μετατρέπει τον κατατρεγμένο σε φιλέσπλαχνο κριτή που μπορεί και χειρίζεται άψογα ακόμη και την αδικία που του προκαλείται. Ευτυχώς κάποιοι προσπαθούμε να διαχωρίζουμε τη θέση μας. Άλλοι ευθέως άλλοι με την λογοτεχνία αλλά και με κάθε μορφής Τέχνη.


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Η.Γ.: Να τους ευχαριστήσω γιατί αφιερώνουν το χρόνο τους να διαβάζουν τα βιβλία μου. Κάποιοι από αυτούς έχουν το θάρρος να μου γράφουν άλλοι παραμένουν ανώνυμοι. Τους ευχαριστώ όλους. Είναι τόσο δυνατή η σχέση που δημιουργείται ώστε μου δίνει επιπλέον κίνητρο να συνεχίσω την συγγραφή, η οποία πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Η.Γ.: Με την Άννα θα ολοκληρωθεί η τριλογία των «Τριών βαθμών μυωπίας». Θέλω για το κλείσιμο αυτού του έργου να παραδώσω ένα συναρπαστικό βιβλίο. Είμαι απαιτητικός με τον εαυτό μου. Δουλεύω πάνω της ατελείωτες ώρες. Πιστεύω ότι το τελικό αποτέλεσμα θα με δικαιώσει. Άλλωστε θα είναι το πρώτο βιβλίο που ελπίζω ότι θα μπορέσω να το δω σε κάποια έκθεση βιβλίου αφού ο covid 19 δεν μου έχει επιτρέψει ακόμη να νιώσω αυτή τη χαρά.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Η.Γ.: Εγώ σας ευχαριστώ για την πολύ όμορφη κουβέντα που είχαμε! Καλή επιτυχία στο έργο σας!





Ο Ηρακλής Γεωργαντής γεννήθηκε το 1970, ζει στην Αθήνα, είναι δικηγόρος, συνεχίζει να ταξιδεύει, να συλλέγει και να οικοδομεί. Το βιβλίο του Τρεις βαθμοί μυωπίας – Ναταλία είναι το δεύτερο της νουάρ τριλογίας. Το πρώτο βιβλίο με τίτλο Χριστίνα κυκλοφόρησε το 2019 από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ενώ η τριλογία θα ολοκληρωθεί προσεχώς με το βιβλίο Άννα.





Τρεις βαθμοί μυωπίας - Χριστίνα
Το πρώτο βιβλίο της νέας νουάρ τριλογίας του Ηρακλή Γεωργαντή
Μια ιστορία αγάπης και μίσους, εγκλήματος και προσωπικής αναζήτησης με φόντο τη σύγχρονη Αθήνα
 
Πέντε εντελώς διαφορετικές γυναίκες, η Χριστίνα, η Λυδία, η Μάιρα, η Έμμα και η Στεφανία προσεγγίζουν, καθεμία με τον δικό της τρόπο, την ευτυχία,  τον έρωτα, την εξουσία και το μέλλον. Ένα έγκλημα, το οποίο σκηνοθετείται από τον Μάριο, ώστε να μοιάζει με ατύχημα για να εισπραχθεί η ασφάλεια ζωής, εμφανίζει στο προσκήνιο τον δικηγόρο Ηριδανό, ο οποίος αναλαμβάνει την υπόθεση. Η παρουσία των δύο αυτών ανδρών, γίνεται αφορμή για συγκρούσεις αλλά και για εύθραυστες συμμαχίες.
Οι πρωταγωνιστές κρύβουν και κρύβονται από την αλήθεια, διεκδικώντας περισσότερα από αυτά που τους αναλογούν. Ο ερευνητής Βασδέκης, διορισμένος από την ασφαλιστική εταιρεία, κινούμενος μεθοδικά, φτάνει ένα βήμα πριν από την αποκάλυψη της απάτης. Το ανατρεπτικό τέλος τους φέρνει όλους αντιμέτωπους με την αλήθεια που αγνοούσαν. Όλοι θα μπορούσαν να την είχαν προβλέψει, αν επέλεγαν να βλέπουν τα πράγματα χωρίς την ασάφεια που δίνουν στην όραση «οι τρεις βαθμοί μυωπίας».
Πρόκειται για μία σειρά τριών νουάρ βιβλίων με κοινό στοιχείο την εσφαλμένη κατανόηση του περιβάλλοντος, στην οποία οδηγούνται οι πρωταγωνιστές εξαιτίας της επιπόλαιης τάσης τους να σχηματοποιούν, κατά το δοκούν, αδιευκρίνιστες καταστάσεις και συναισθήματα. Για τον συγγραφέα, η ελλιπής κατανόηση συναισθημάτων και χαρακτήρων είναι παρόμοια με τη θολή οπτική του φυσικού περιβάλλοντος, όταν επιλέγει να το αντικρίσει κανείς με τη στρέβλωση που επιφέρουν τρεις βαθμοί μυωπίας.
 
«Αν ένας άνθρωπος, στον οποίο αρέσουν τα ταξίδια, διαλέγει μία ιδιαίτερη πέτρα από κάθε μέρος που έχει επισκεφτεί, θα αισθανθεί αναπόφευκτα κάποτε την ανάγκη να τις οικοδομήσει σε ένα συνολικό δημιούργημα. Αν από τη ζωή συλλέγεις εμπειρίες, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τις οικοδομήσεις παρά να γράψεις ένα μυθιστόρημα. Όπως τα ωραία οικοδομήματα προσελκύουν τους τουρίστες, έτσι και τα ωραία βιβλία προσελκύουν τους αναγνώστες, μου είπαν. Ένα οικοδόμημα δεν φτιάχνεται για να μένει κρυμμένο και ένα βιβλίο δεν γράφεται για να μένει στο συρτάρι. Εσύ απλώς συνέχισε να χτίζεις.»
Ηρακλής Γεωργαντής





Τρεις βαθμοί μυωπίας - Ναταλία
Το δεύτερο βιβλίο της νουάρ τριλογίας του Ηρακλή Γεωργαντή.
Μια ιστορία με σκοτεινά μυστικά, εγκλήματα και αναζήτησης της αλήθειας.
Ένας όρος στη διαθήκη, τρεις αδελφές, σκοτεινά οικογενειακά μυστικά και ένα έγκλημα. Ένα πάρτι γίνεται αφορμή να διαρρεύσει το σκοτεινό μυστικό της οικογένειας. Οι πρωταγωνιστές αγωνίζονται να κρύψουν τα ίχνη της προηγούμενης ζωής τους, φτάνοντας ακόμα και στη συγκάλυψη ενός εγκλήματος. Για μία ακόμη φορά, το τέλος τούς φέρνει αντιμέτωπους με την αλήθεια που όλοι θα είχαν προβλέψει, αν –φυσικά– επέλεγαν να βλέπουν τα πράγματα χωρίς την ασάφεια που δίνουν στην όραση οι «τρεις βαθμοί μυωπίας»…
Οι πρωταγωνιστές κρύβουν και κρύβονται από την αλήθεια, διεκδικώντας περισσότερα από αυτά που τους αναλογούν.
Πρόκειται για μια σειρά τριών νουάρ βιβλίων με κοινό στοιχείο την εσφαλμένη κατανόηση του περιβάλλοντος, στην οποία οδηγούνται οι πρωταγωνιστές εξαιτίας της επιπόλαιης τάσης τους να σχηματοποιούν, κατά το δοκούν, αδιευκρίνιστες καταστάσεις και συναισθήματα. Για τον συγγραφέα, η ελλιπής κατανόηση συναισθημάτων και χαρακτήρων είναι παρόμοια με τη θολή οπτική του φυσικού περιβάλλοντος, όταν επιλέγει να το αντικρίσει κανείς με τη στρέβλωση που επιφέρουν τρεις βαθμοί μυωπίας.
 
Είπαν για το πρώτο μέρος της Τριλογίας (Χριστίνα) :
Το μυθιστόρημα, παρόλο που βρίθει σκοτεινών ανθρώπινων ενστίκτων, είναι ένας θρίαμβος της έννοιας της Ζωής.
Γρηγόρης Δανιήλ – Thebook.gr
Είναι ένα βιβλίο σύγχρονο, με μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί, που δεν μπορείς εύκολα να διακρίνεις ποιος είναι ο ρόλος του καθενός και μόνο ένας είναι το θύμα.
https://mysecretbookblog.wordpress.com/
«Αν ένας άνθρωπος, στον οποίο αρέσουν τα ταξίδια, διαλέγει μία ιδιαίτερη πέτρα από κάθε μέρος που έχει επισκεφτεί, θα αισθανθεί αναπόφευκτα κάποτε την ανάγκη να τις οικοδομήσει σε ένα συνολικό δημιούργημα. Αν από τη ζωή συλλέγεις εμπειρίες, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τις οικοδομήσεις παρά να γράψεις ένα μυθιστόρημα. Όπως τα ωραία οικοδομήματα προσελκύουν τους τουρίστες, έτσι και τα ωραία βιβλία προσελκύουν τους αναγνώστες, μου είπαν. Ένα οικοδόμημα δεν φτιάχνεται για να μένει κρυμμένο και ένα βιβλίο δεν γράφεται για να μένει στο συρτάρι. Εσύ απλώς συνέχισε να χτίζεις.»
Ηρακλής Γεωργαντής