Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Συζητώντας με τη Φιλομήλα Λαπατά

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Φ.Λ.: Δεν είναι μόνο ένας ή μια. Είναι πολλοί και αγαπημένοι. Αρκετοί ξένοι Αμερικάνοι σύγχρονοι και ιδίως Λατινοαμερικάνοι με πρώτο τον Μάρκες. Έχω όμως μια ιδιαίτερη προτίμηση στους Έλληνες κλασσικούς (Βενέζης, Σαμαράκης, Τερζάκης, Καραγάτσης, Αθανασιάδης, Τσίρκας, Διδώ Σωτηρίου, Μυριβίλης, Ξενόπουλος, Καζαντζάκης).


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Φ.Λ.: Από μικρή αγαπούσα το διάβασμα. Βλέπετε, την εποχή που μεγάλωνα εγώ δεν είχαμε τηλεόραση. Είχαμε τη θεία Λένα και τα παραμύθια της από το ραδιόφωνο. Είχαμε μόνο τα βιβλία να μας ταξιδεύουν και να μας ανοίγουν ορίζοντες. Αργότερα στην εφηβεία, εκείνα που διάβασα συνειδητά και με συνάρπασαν ήταν τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, από μια παλαιά δερματόδετη σειρά, την οποία ο πατέρας μου είχε στη βιβλιοθήκη του. Μέθεξη κυριολεκτικά.


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Φ.Λ.: Ήταν όνειρο παιδικό η συγγραφή. Δεν το πραγματοποίησα στην νεότητά μου. Δημιουργήθηκαν οι συνθήκες και το πραγματοποίησα στην ωριμότητα. Είμαι ευγνώμων στη ζωή που με αξίωσε να το πραγματοποιήσω.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε τα βιβλία σας “Οι κόρες της Ελλάδας – Η επιστροφή” και “Οι κόρες της Ελλάδας – Ο διχασμός”;

Φ.Λ.: Θα χαρακτήριζα και τα δυο ως μια μελέτη πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, στα πάθη και στις αυταπάτες, με το ευρύτερο τοπίο της Αθήνας της περιόδου 1790 – 1875 να είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής. Δεν προσπαθώ να εξηγήσω τον κόσμο. Παραθέτω μόνο τα καθέκαστα της ζωής,
τον έρωτα, τη μοναξιά, τη θλίψη, τον θάνατο, την απώλεια, τη χαρά.


Ερώτηση 5η: Πόσο καιρό σας πήρε η συγκέντρωση των ιστορικών στοιχείων που συμπεριλάβατε στη σειρά;

Φ.Λ.: Η ιστορική έρευνα είναι μια διαδικασία εσωστρέφειας και ενδοσκόπησης. Και για τα δύο μυθιστορήματα υπήρξε εξαντλητική. Για την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ χρειάστηκα δυο χρόνια για να ολοκληρώσω το ιστορικό πλαίσιο της περιόδου 1790 με 1838, πάνω στην οποία βασίζεται το μυθιστόρημα. Επίσης άλλα δύο χρόνια περίπου χρειάστηκα για το ιστορικό πλαίσιο της περιόδου 1840 με 1875 του ΔΙΧΑΣΜΟΥ.


Ερώτηση 6η: Η συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων είναι αρκετά δύσκολη. Η έρευνα είναι μεγάλη και η ευθύνη του συγγραφέα ακόμα μεγαλύτερη για να μην παρεκκλίνει από τις πηγές του. Σας φόβισαν αυτά τα στοιχεία πριν πάρετε την απόφαση να προχωρήσετε στη συγγραφή τους;

Φ.Λ.: Καθόλου. Ήταν τέτοια η ανάγκη μου να μελετήσω και να μάθω, πρώτη εγώ, αντικειμενικά και εμπεριστατωμένα τα διατρέξαντα των τελευταίων διακοσίων χρόνων της Ιστορίας μας και να κατανοήσω το πώς καταφέραμε ως Έθνος να φτάσουμε σε αυτό το αισχρό σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα, ώστε ήταν για μένα αυτονόητο ότι το… πόνημα θα ήταν δύσκολο και κουραστικό, αλλά άκρως ενδιαφέρον και διδακτικό.


Ερώτηση 7η: Στα δύο βιβλία σας, οι ήρωες -κεντρικοί και δευτερεύοντες- ορίζουν την εξέλιξη της ιστορίας. Ως συγγραφέας, πιστεύετε ότι όλοι πρέπει να αποτελούν αναπόσπαστο και σημαντικό κομμάτι του πονήματος;

Φ.Λ.: Βεβαιότατα. Όλοι, ο καθένας στον ρόλο του, έχουμε ευθύνη για την ιστορία μας. Όλοι εμείς είμαστε η Ιστορία. Το ίδιο και οι χαρακτήρες των μυθιστορημάτων μου, κεντρικοί και δευτερεύοντες. Δεν είναι δυνατό να αποτελούν εξαίρεση.


Ερώτηση 8η: Η Ελισάβετ, μία εκ των κεντρικών σας ηρωίδων της ιστορίας, θα διχαστεί μπροστά στο σωστό και στο λάθος, στο ηθικό και στο ανήθικο. Κάθε λέξη από αυτές -λάθος, σωστό, ηθικό, ανήθικο- έχει άλλη σημασία για κάθε άνθρωπο. Γιατί όμως χρησιμοποιούμε συνεχώς αυτές τις λέξεις όλοι μας; Ποια είναι η άποψή σας;

Φ.Λ.: Πάντα θα υπάρχει το δίπολο στη ζωή μας. Καλό – κακό, σωστό – λάθος, ηθικό – ανήθικο, ζωή – θάνατος, κλπ. Δεν είναι δυνατό να το αποφύγουμε. Επειδή υπάρχει το κακό γνωρίζουμε τι σημαίνει καλό. Το αρνητικό προσδιορίζει το θετικό. Επιλογή του καθενός από εμάς είναι να δώσει στις λέξεις, και στις έννοιες τις οποίες εκφράζουν, όποια σημασία επιθυμεί και να επιλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Το ίδιο πράττουν και οι δικοί μου χαρακτήρες στα μυθιστορήματά μου. Όλη μας η ζωή είναι επιλογές και συνέπειες.


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Φ.Λ.: Θα ήθελα να πω πως απ’ ό,τι έχει συμβεί πριν από εμάς, πριν γεννηθούμε, φέρουμε τα ίχνη. Πως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κουβαλάμε τον πόνο των περασμένων γενεών της οικογένειάς μας, κατάλοιπα της ζωής των προγόνων μας, πράξεις, επιλογές, συνέπειες. Και ακριβώς γι’ αυτό θα πρέπει να έχουμε επίγνωση του παρελθόντος μας, για να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, και να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τις επιλογές μας.


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Φ.Λ.: Το επόμενο μυθιστόρημά μου θα ανήκει και αυτό στη σειρά ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, θα είναι αυτοτελές και θα καλύπτει χρονικά την ιστορική περίοδο της Αθήνας από το 1880 μέχρι και το 1910. Ακόμα βρίσκομαι στην ιστορική έρευνα εκείνης της εποχής η οποία θεωρείται η «χρυσή» τριακονταετία της Αθήνας.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Φ.Λ.: Και εγώ, με τη σειρά μου, σας ευχαριστώ για τις ωραίες και πρωτότυπες ερωτήσεις, για την
εξαιρετική παρουσίαση της ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ και του ΔΙΧΑΣΜΟΥ, και για την αγάπη σας στο
συγγραφικό μου έργο. Να είστε πάντα καλά.
Φιλομήλα Λαπατά





Συγγραφέας – Φιλομήλα Λαπατά: https://www.psichogios.gr/site/Authors/show/977/filomhla-lapata
Οι κόρες της Ελλάδας 1 – Η επιστροφή: https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1003199/oi-kores-ths-elladas-1-h-epistrofh
Οι κόρες της Ελλάδας 2 – Ο διχασμός: https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1005791/oi-kores-ths-elladas-2-o-dixasmos





Η ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΛΑΠΑΤΑ γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι ο καρπός μιας Μακεδόνισσας κι ενός πολίτη του κόσμου. Σπούδασε δημόσιες σχέσεις και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Παραμένει, όμως, μόνιμη μαθήτρια της ζωής. Η πολυπλοκότητα των διαπροσωπικών σχέσεων την απασχολεί από πολύ παλιά, και αυτός ο προβληματισμός της αποτυπώνεται στα βιβλία της. Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ είναι το όγδοο μυθιστόρημά της. Καθώς αγαπά την ποικιλία, ζει μεταξύ δύο κόσμων: της Ελλάδας και της Ιταλίας.
(2018) Ο διχασμός, Ψυχογιός
(2015) Η επιστροφή, Ψυχογιός
(2012) Η χήρα του Πειραιά, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2010) Η ξυπόλυτη των Αθηνών, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2007) Επικίνδυνες λέξεις, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2005) Εις το όνομα της μητρός, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2004) Lacryma Christi, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2002) Οι κόρες του νερού, Εκδόσεις Καστανιώτη





Οι κόρες της Ελλάδας 1 – Η επιστροφή
Μια γυναίκα, κόρη οικογένειας επιφανών αγωνιστών της Επανάστασης του 1821, επιστρέφει στην Αθήνα του 1836, έπειτα από αναγκαστική εικοσαετή απομάκρυνση απ’ την Ελλάδα. Μια Ελληνίδα με προφίλ για μενταγιόν, η οποία δεν αγαπήθηκε όσο της άξιζε στην πατρίδα της και γι’ αυτό στα μάτια της κρύβει τον πόνο της γυναίκας που της έκλεψαν την εφηβεία, επιστρέφει για να διεκδικήσει πίσω τον εαυτό της, για να εκδικηθεί όσους της στέρησαν την ταυτότητά της, για να μπορέσει να ζήσει. 

Βαθιές πληγές και ανοιχτοί λογαριασμοί προκαλούνται από μια θυσία η οποία κατέληξε σε έναν απαγορευμένο έρωτα, που σημάδεψε τη ζωή μιας αρχοντικής οικογένειας κατά τη διάρκεια των προεπαναστατικών χρόνων στην Αθήνα. Ατμοσφαιρικές καταστάσεις, μυστήρια και γρίφοι της ανθρώπινης ύπαρξης κυριαρχούν σε ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου η παρουσία του άντρα βαραίνει ασφυκτικά. Εκδίκηση, συγχώρεση και λύτρωση γεννούν έντονα συναισθήματα στους ήρωες αυτής της κοινωνικής τοιχογραφίας. Ως προϊόν ιστορικής έρευνας, καταγράφεται μια λεπτομερέστατη περιγραφή της καθημερινής αθηναϊκής ζωής, με ανάλυση χαρακτήρων και επιμέρους ιστορίες που δένουν με την κεντρική ιστορία και πλουτίζουν την πλοκή. Έρωτες, πόλεμοι, πολιτική, σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων, οθωμανική εξουσία συνθέτουν τον μύθο του αφηγήματος. 

Η Φιλομήλα Λαπατά σκιαγραφεί το πορτρέτο της Αθήνας του 1800, με ολοκληρωμένους χαρακτήρες που ξεδιπλώνονται σε μια ρεαλιστική και συναρπαστική πλοκή, θίγοντας θέματα ανθρωπίνων σχέσεων και υπαρξιακής αναζήτησης. Ανασυνθέτει, με έναν δικό της τρόπο, την ατμόσφαιρα μιας ολόκληρης εποχής της Ιστορίας μας. Μιλάει για τη ζωή, τη μοίρα, τις επιλογές μας, τις σχέσεις, τη μνήμη ως κατάρα, το μίσος, την οργή, την υπέρβαση ορίων και τη λύτρωση.



Οι κόρες της Ελλάδας 2 – Ο διχασμός
Υπάρχουν κάτι στιγμές έσχατες, που αλλάζουν τη ζωή. Όχι μόνο τη δική σου, αλλά και όσων βρίσκονται γύρω σου. Και υπαίτιος είσαι εσύ. Κατόπιν, τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο.  

Η κρίση που ξεσπά στο πολιτικό μέτωπο της Ελλάδας του 1843 και συνεχίζεται στα επόμενα χρόνια εισβάλλει και στην προσωπική ζωή μιας σπουδαίας οικογένειας της μετεπαναστατικής Αθήνας, με αποτέλεσμα η απόγονος Ελισάβετ Δούκα, φιγούρα ακριβοθώρητη, διάφανη όπως το υγρό στοιχείο, που είχε τη δύναμη με την αφτιασίδωτη ποιότητά της να βγάζει τους Αθηναίους από την καθημερινότητα, διχασμένη ερωτικά, να υποπέσει σε ένα μεγάλο «λάθος» το οποίο σημαδεύει ανεξίτηλα και με τραγικές συνέπειες τη ζωή πολλών προσώπων…

Η Φιλομήλα Λαπατά, με πρόθεση κοινωνικής ακτινοσκόπησης και με επιμέρους ήρωες που έχουν λόγο, αναπαριστά μια γκραβούρα της Αθήνας του 1840-1875 σε ένα αυτοτελές, πολυπρόσωπο, απολαυστικό και απρόβλεπτο μυθιστόρημα πάνω στον διχασμό: εσωτερικό, πολιτικό, ερωτικό. Υπαρξιακοί προβληματισμοί, ηθικά διλήμματα και η αιώνια πάλη του Καλού με το Κακό γύρω από τις έννοιες της ταυτότητας, της πατρίδας και της οικογένειας. Επιμέρους γεγονότα που δένουν με την κεντρική ιστορία, ευρηματική πλοκή και φαντασμαγορικοί χαρακτήρες, ελαττωματικοί καλοί και χαρισματικοί κακοί συνθέτουν το δεύτερο μυθιστόρημα της ιστορικής τριλογίας ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. 
 

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Ο ΑΧΜΑΚΗΣ" ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ
Ο ΑΧΜΑΚΗΣ
Μυθιστόρημα
Εκδόσεις εν πλω
ΣΧΗΜΑ 14 Χ 21
ΣΕΛ. 688
ΤΙΜΗ: 18 €
ISBN: 978-960-619-030-8

Η ζωή του αχμάκη της Βαρειάς,
του ζωγράφου της Ρωμηοσύνης, του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ

«Εγώ, με το φτενό μ’ το μυαλό, ένα πράμα ξέρω. Μιαν ολάκερη ζωή την αφιέρωσα στη ζωγραφική γιατί καθώς φαίνεται ήταν της μοίρας μου γραφτό να γένει έτσι· αλλιώτικα δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι διαφορετικό. Σαν την ανάσα ένα πράμα. Δεν ανασαίνεις γιατί αυτό σημαίνει κάτι, δεν βασανίζεις τον νου σου για να καταλάβεις τι κρύβεται πίσω απ’ την ανάσα, αλλά απλά, ανασαίνεις αδιάκοπα γιατί θες να ζεις. Έτσι και η ζωγραφική μου, μπάρμπα. Ζωγραφίζω για να ζήσω. Να μην τα τινάξει η ψυχούλα μ’...».

Αχμάκης σημαίνει ελαφρόμυαλος× ο αφελής, ίσως και ο καθυστερημένος. Ήταν το συνοδευτικό προσωνύμιο του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ ήδη από την παιδική του ηλικία. Το σκωπτικό παράσημο μιας κοινωνίας για τον πιο ιδιότροπο καλλιτέχνη της νεότερης ελληνικής περιόδου.

Το βιβλίο του Βαγγέλη Παππά αποκαλύπτει μυθιστορηματικά την πολυκύμαντη βιογραφία του πιο παράξενου κι αμφιλεγόμενου Έλληνα ζωγράφου. Ενός ταπεινού φουστανελοφόρου, ενός οραματιστή, σε μια Ελλάδα που σχεδόν οι πάντες είχαν πάψει να ονειρεύονται. Ενός ανεπανάληπτου καλλιτέχνη που οι καινοτομίες του τότε,

θεωρήθηκαν αδιάφορες και γραφικές× και μιας τέχνης που ύμνησε με τρόπο πρωτόγνωρο την ελληνικότητα, τον έρωτα και τον ηρωισμό, σε τέτοιο βαθμό, που η ειλικρίνεια της, αν και θεωρήθηκε αδιάφορη από τους συμπατριώτες της, ωστόσο στη Δύση του μοντερνισμού αναγορεύτηκε ως σπουδαία κι ανεκτίμητη.

Η ιστορική διαδρομή του αξεπέραστου λαϊκού ζωγράφου, Θεόφιλου στο χρόνο, ήταν στ’ αλήθεια μυθιστορηματική. Η σύγχρονη ιστορία, οι νίκες και οι ήττες του ελληνισμού κινούν αδιάκοπα τον Θεόφιλο πάνω στον γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδας ως πλάνητα και ιεραπόστολο της ανώτερης ιδέας του αγνού ηρωισμού, με μοναδικό του όπλο, ένα μονάχα πινέλο...

Ο Βαγγέλης Παππάς μέσα από την ιστορία και τον μύθο του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου που ενέπνευσε καθοριστικά την γενιά του ’30, δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο έργο, στο οποίο αναζητείται ο δρόμος προς την προσωπική ελευθερία και την κάθαρση. Ένας κόσμος οραμάτων και μυστικών αποθεώσεων, εσωτερικότητας και συμβόλων, οικοδομούν τον χαρακτήρα του σοφού Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, μέσα από το λαϊκό και πανάγιο ύφος της γλώσσας των καιρών του, και των έργων του που μας ταξιδεύουν με ασφάλεια στις αλήθειες του Αχμάκη της Βαρειάς.
 
 
 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Βαγγέλης Παππάς γεννήθηκε το 1976 στον Πειραιά. Προτού εισέλθει ως επιτυχών στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Θεσσαλονίκη το 1995, είχε ήδη σπουδάσει τέσσερα έτη Βυζαντινή Τέχνη με δασκάλους όπως, ο Γιάννης Καρούσος, ο Λιόνδας, ο Ζίας και πολλοί άλλοι. Από την Σχολή Καλών Τεχνών αποφοίτησε το 2002 και κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας δημιούργησε το περίφημο Μουσείο του Ρούπελ στο Πετρίτσι Σερρών. Στην συνέχεια έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και μέχρι σήμερα έχει στήσει 9 ατομικές εκθέσεις, ενώ από το 2008 δημιούργησε το Εικαστικό Εργαστήριο της ARTe έναν πραγματικό χώρο πολιτισμού στο κέντρο της Αθήνας. Το 2014 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο: Το συναξάρι του Μεγαλομάρτυτα Αθανάσιου Διάκου, από τις εκδόσεις Παρρησία.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Ο Έρωτας του Καβάφη"

Ο Έρωτας του Καβάφη
Ανθολογία
Σελίδες 68
Διαστάσεις 13 x 22 cm
Εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Πηγή
ISBN 978-960-626-066-7

«Η κάµαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυµένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα»

Κ. Π. Καβάφης

Υπάρχει κάτι Πλατωνικό στον έρωτα του Καβάφη, που τον θέλει όχι απόγονο της Αφροδίτης μα της Πενίας, και ως έτσι, ο έρωτας στον καβαφικό άνθρωπο βιώνεται ως στέρηση. Μπροστά σ’ αυτό το ανεκπλήρωτο, ο ποιητής (μετά)πλάθει τα κορμιά σαν εργαλεία ελευθερίας στον κατά τα άλλα βαρύ μοναχισμό του. Ενώ με τη μνήμη, βρίσκει καταφύγιο στην κάμαρη ενός ιδεατού παρελθόντος που αντιστέκεται στον φθοροποιό χρόνο, διασφαλίζοντας τον πόθο για το ωραίο, το αιώνια γλυκό και ανόθευτο.

Στο ανά χείρας βιβλίο συγκεντρώσαμε όλα εκείνα τα ηδονικά και ερωτικά από τα ποιήματα του Καβάφη, συνθέτοντας έτσι ένα λογοτεχνικό ταξίδι στους μύχιους πόθους της ανθρώπινης ψυχής, όπως αυτή χαρτογραφήθηκε από έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές του Ελληνισμού.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "(Δια)τροφή για… Σκέψη" Ραφαέλικα Γεωργαλλή - Χρύσα Καραγιάννη

(Δια)τροφή για… Σκέψη
Ραφαέλικα Γεωργαλλή - Χρύσα Καραγιάννη
Σελίδες 126
Διαστάσεις 14 x 21 cm
Εκδοτικός Οίκος Εκδόσεις iWrite
ISBN 978-960-627-040-6

Φήμες λένε πως, αν ένα τζίνι εμφανιστεί και θέσει το εξής δίλλημμα στις γυναίκες, η απάντηση θα είναι κοινή:

«Προτιμάς να βρεις τον τέλειο άντρα ή να τρως ό,τι θέλεις και να μην παχαίνεις;»

«Φυσικά, να τρώω ό,τι θέλω και να μην παχαίνω!»

Παρόλο που το τζίνι μάλλον δεν θα εμφανιστεί ποτέ (γιατί και τα δύο ερωτήματα είναι ανέφικτα), η απάντηση φανερώνει πολλά για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη διατροφή μας και την αξία που δίνουμε σε αυτή.

Εφτά διατροφικές ιστορίες. Εφτά καθημερινές γυναίκες (που ίσως μας θυμίσουν τον εαυτό μας) προβληματίζονται γύρω από διαφορετικά διατροφικά θέματα, με αποτέλεσμα να κάνουν λάθη, τα οποία επηρεάζουν τη ζωή τους. Γιατί η ζωή είναι συνυφασμένη με τη διατροφή.

Τελικά οι υδατάνθρακες παχαίνουν; Οι γρήγορες δίαιτες έχουν αποτέλεσμα; Πώς τα αντιμετωπίζουν τα ερωτήματα αυτά οι ηρωίδες και τι άποψη έχει η επιστήμη της διατροφής; Πώς η ψυχαγωγία μπορεί να συνυπάρξει με τη γνώση και την ενημέρωση; Είναι εφικτό, μέσω της ισορροπημένης διατροφής, να αποκτήσουμε το σώμα που ονειρευόμαστε ή χρειάζονται μαγικά; Όλες οι απαντήσεις βρίσκονται εδώ…

Κι αν τελικά το τζίνι εμφανιστεί κάποια στιγμή μπροστά μας, μια ανάγνωση αυτού του βιβλίου αρκεί, ώστε να τροποποιήσουμε την απάντησή μας!

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Ο Ιδομενέας Λυώμ στην Πέμπτη Λεωφόρο" Γιάννης A. Μυλωνάς

Ο Ιδομενέας Λυώμ στην Πέμπτη Λεωφόρο
Συγγραφέας Γιάννης A. Μυλωνάς
Σελίδες 724
Διαστάσεις 14 x 21 cm
Εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Πηγή
ISBN 978-960-626-055-1

O Στέφανος Νταλής λίγο μετά την κατοχή, λέει στην αγαπημένη του:

«Η γενιά μου, Θάλεια, είναι γεμάτη από φανατισμένους ιδεολόγους και φαντασμένους ουτοπιστές, που θεωρούν ότι μπορούν σε μια μέρα να αλλάξουν τον κόσμο. Από την μια μεριά είναι μεγαλείο, από την άλλη τραγωδία. Και είναι παράξενο το ότι η δυστυχία και το μίσος συναρπάζουν περισσότερο τους ανθρώπους από ότι η ευτυχία και η αγάπη. Έτσι γίνονται οι πόλεμοι, οι σφαγές και οι καταστροφές. Και τότε συμβαίνουν πράγματα που είναι αδύνατον να τα φανταστείς, αλλά τα δέχεσαι επειδή απλά έτσι συμβαίνουν…»

Ο κεντρικός ήρωας, ο Ιδομενέας, από Δεσμώτης στην πατρίδα του γίνεται Λυώμενος στην Νέα Υόρκη, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία στην δεκαετία του ΄80. Αφιονισμένος με το πάθος της κατάκτησης του πλούτου, προσπαθεί να ανέβει στον γλιστερό βράχο του Αμερικάνικου ονείρου που συντρίβει τους περισσότερους. Αλλά όταν γνωρίζει τον σοφό Αστέρη Ματάκο, όλα ανατρέπονται και αλλάζουν, εκεί στην Πέμπτη Λεωφόρο, στο χωνευτήρι του κόσμου, όπου βλέπει θάματα και πράματα. Τι είδε και πως τελικά άλλαξαν όλα;

Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια σπάνια οξυδερκή ματιά στη ζωή των ανθρώπων, η οποία είναι μια ιεροτελεστία που ταλαντεύεται από το συν άπειρο μέχρι το μείον άπειρο, με τραγωδίες που προκαλούνται κυρίως από την ασέβεια και την ύβρη των ανθρώπων προς τους Θεούς και τους νόμους της φύσεως. Όμως μετά έρχεται η Νέμεσις και τιμωρούνται δίχως οίκτο και έλεος, ενώ κάποιες φορές η ευφυΐα όχι μόνον δεν μπορεί να αποτρέψει τις τραγωδίες, αλλά συχνά τις προκαλεί.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "ΚΙΤΡΙΝΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ" ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ

ΚΙΤΡΙΝΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ
ΣΕΙΡΑ: ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
ISBN 978-960-16-8162-7
ΣΧΗΜΑ: 14Χ21
ΣΕΛΙΔΕΣ: 456
ΤΙΜΗ ΠΡΩΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: 18,80
ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2018

H Σεμίνα Διγενή στο πρώτο βιβλίο της γράφει για όλα αυτά για τα οποία δε μίλησε ποτέ. Ένα απρόβλεπτο και συναρπαστικό κείμενο. Μια σύνθεση μεταξύ μαρτυρίας, ρεπορτάζ και μυθοπλασίας. Ζωή και καριέρα γεμάτες εξερευνήσεις κι αταξίες. Επιβάτες του Κίτρινου υποβρυχίου δεν είναι μόνο οι θρυλικές προσωπικότητες της ελληνικής και διεθνούς πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής που συνάντησε η συγγραφέας, αλλά και τα μέλη μιας παράξενης –υπαρκτής– ελληνικής οικογένειας, οι πρωταγωνιστές αδιέξοδων ερώτων και οι υπαίτιοι τραυμάτων που δεν έκλεισαν ποτέ. Όλοι αυτοί, σε μια μαγική περιστροφική σκηνή, με ολοζώντανα τα παρασκήνια μιας ταραχώδους προσωπικής και δημοσιογραφικής διαδρομής, από το 1975 στις εφημερίδες κι από το 1982 στην τηλεόραση.
Ένα ντοκουμέντο, το αφηγηματικό νήμα του οποίου ξετυλίγεται με το «Yellow Submarine» των Beatles. Τα τραγούδια και η μουσική όχι απλώς δίνουν τον τόνο της αφήγησης, αλλά και συμβάλλουν μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο στην εξέλιξή της. Το Κίτρινο υποβρύχιο της Σεμίνας μάς περιέχει όλους. Υπερβαίνει την αυτοβιογραφική καταγραφή και χαρτογραφεί το κλίμα και την ατμόσφαιρα της Ελλάδας από τη «χαμένη άνοιξη» της δεκαετίας του 1960 στα ευφορικά 80’s, στην ευμάρεια των 90’s, μέχρι τους δαιδάλους της καταιγιστικής εθνικής μας κρίσης. Ευχαριστούμε τους φωτογράφους Αθηνά Λεκκάκου και Γιώργο Πανηγυρόπουλο για τη διάθεση κάποιων φωτογραφιών.

Δε θέλεις να ξεχάσεις τίποτε απ’ ό,τι αγάπησες, δε θέλεις να ξεχάσεις τίποτε από όσα σε έκαναν άνθρωπο. Μαζί σου θυμόμαστε και εμείς «την εποχή της όρεξης», που όλα ήταν (ή μήπως φάνταζαν;) διαφορετικά. Όχι νοσταλγίες. Έτσι απλά, για να μην ξεχνάμε και για να θυμίζουμε στους νεότερους πώς ήταν η ζωή, χωρίς το δηλητήριο του φόβου.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ

Το βιβλίο της Σεμίνας είναι σαν χολυγουντιανό τρέιλερ μιας ολόκληρης καριέρας και μιας πολύμορφης ζωής, που δεν μπορεί ποτέ να γίνει σίριαλ. Κατάφερε να τουιτάρει έναν ορυμαγδό αναμνήσεων, εμπειριών κολασμένων και ακόλαστων στιγμών, που για τον αναγνώστη μικρότερης ηλικίας απ’ τη δική μας μοιάζει κατανοητό και τρυφερά πικάντικο, ωσάν να ξεφυλλίζει vintage άλμπουμ σε διαδικτυακό παιχνίδι.
ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ο κόσμος της Σεμίνας είναι πολλοί κόσμοι, που αλληλεπιδρούν ταυτόχρονα και δημιουργούν τις πιο απίθανες ιδέες που έχω συναντήσει σε άνθρωπο. Εκείνη, είτε βυθίζεται σε στιγμές βαθιάς σιωπής είτε μιλά, πλάθει διαρκώς κόσμους, κάνοντας σχέδια, χειρονομώντας και γελώντας σαν μικρό παιδί που παίζει με τα παιχνίδια του. Και αυτοσαρκάζεται πολύ. Ίσως γιατί πέταξε από νωρίς πλέγματα και καθωσπρεπισμούς, και αποφάσισε να ζει, γιατί τρελαίνεται να απολαμβάνει. Και να δημιουργεί ασταμάτητα. Πολλά από τα μυστικά της, που δεν ξέρει κανείς, είναι στις σελίδες αυτού του βιβλίου, όπου –για να χρησιμοποιήσω μια εικόνα του Σεφέρη– «δίνει μια δυνατή κλοτσιά σ’ όλες τις τρυφερές, ηδονοπαθείς σαχλαμάρες και στους νυσταλέους βηματισμούς».
Δρ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΧΑΓΙΑΣ διδάσκων Φιλοσοφία και Επιστημολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Συζητώντας με τον Κυριάκο Δημητρίου

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Κ.Δ.: Ο Γκυ ντε Μωπασάν από την ξενόγλωσση λογοτεχνία και ο Στρατής Μυριβήλης από την ελληνική.


Ερώτηση 2η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Κ.Δ.: Η συγγραφή ήταν πάντοτε αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου, έγραψα αρκετά βιβλία και κείμενα για την ιστορία των ιδεών. Η στροφή προς τη λογοτεχνία προέκυψε από τη συναίσθηση ότι οι δύο περιοχές μπορούν να βαδίζουν συμβιωτικά και γόνιμα, μια μορφή μετάγγισης των ιδεών στην πεζογραφία, χωρίς τα βαρίδια του φιλοσοφικού στοχασμού να νοθεύουν το λογοτεχνικό εγχείρημα. Αντίθετα το εμπλουτίζουν.


Ερώτηση 3η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Το κῶμα”;

Κ.Δ.: Μια σύντομη πραγματεία για την ανθρώπινη φύση η οποία κλονίζεται από εγγενείς αντιθέσεις και ακραίες δυσαρμονίες. Η αλλοτριωμένη ύπαρξη του ανθρώπου. Το όραμα της αθωότητας, που εφόσον βρίσκεται σε κατάφωρη αντίφαση με τα γεγονότα καταρρέει εκ των έσω, με πάταγο. Εικονογραφία της ανθρώπινης κατάστασης. Η γεωμετρία της οδύνης. Μελωδία του τρόμου. Συνομιλία με τους νεκρούς που ανασταίνονται τα όνειρά τους. Ωδή στον αισθητικό πίνακα του κόσμου.


Ερώτηση 4η: Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα να γράψετε το συγκεκριμένο ανάγνωσμα;

Κ.Δ.: Από τη δεξαμενή φιλοσοφικών ερωτημάτων που δεν επιδέχονται επιπόλαιες προσεγγίσεις. Είναι έμφυτη η κακία του ανθρώπου και οι κοινωνίες ένα πεδίο μάχης; Πόσο παράλογες είναι οι αξίες της ανθρωπότητας; Είναι αναπόφευκτη η σύγκρουση; Ποιες δυνάμεις κινούνται μέσα μας, μέσα στην ίδια μας τη ζωή; Στράφηκα στην πολιτική και φιλοσοφική ιστορία της Δύσης με επίκεντρο το Ολοκαύτωμα, που με στοιχειώνει ακόμα, και εμβληματικά στοιχεία τις προκατασκευασμένες ιδεολογίες που ευαγγελίζονται έναν καλύτερο κόσμο. Ιχνογραφώντας, παρατήρησα με οδύνη πως η ιστορία της ανθρωπότητας μοιάζει σαν εκείνη τη σκοτεινή σπηλιά που περιγράφει ο Βιργίλιος, όλα τα βήματα, όλες οι πύλες, οδηγούν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, στην κόλαση.


Ερώτηση 5η: Ο Λέναρντ Μάισνερ είναι ο κεντρικός ήρωας – αφηγητής της νουβέλας σας. Η παιδική του ηλικία ήταν μία αγνή περίοδος της ζωής του και πήρε αγάπη από την οικογένειά του. Ως ενήλικας όμως θα εξελιχθεί σε έναν δολοφόνο ιδεολογίας. Πιστεύετε ότι αυτή η εξέλιξη οφείλεται στον ίδιο και όχι στο άμεσα οικογενειακό περιβάλλον;

Κ.Δ.: Στα υπόγεια στρώματα του έργου η ανθρώπινη σκληρότητα ξεδιπλώνεται μέσα από γεγονότα ή υπαινιγμούς που στοχεύουν στην ανάδειξη της αιτιώδους αλληλουχίας της κακότητας στη ζωή μας. Τα γεγονότα δεν παρουσιάζονται με χρονολογική τάξη αλλά με ασυνέχεια. Συναρμόζονται μνήμες, διάλογοι, ονειροπολήσεις, εικόνες ως πεζογραφικά ποιητικά εγχαράγματα, για να αναπαρασταθούν τα συμβάντα στην καθολικότητά τους. Προοικονομούνται τα αίτια της πλοκής, οι μεταβολές από την ευτυχία στη δυστυχία και αντίστροφα, δυαδικές αντιθέσεις από το φως στο σκοτάδι κι αντίστροφα, η νεότητα και το γήρας, η κίνηση και η ακινησία, ο έρωτας και το μίσος, είναι ένας κύκλος όπου τα πάντα επαναλαμβάνονται. Ο πατέρας του Μάισνερ φέρει το βάρος της αδελφοκτονίας, εξελίσσεται σ’ ένα διαπρεπή γιατρό, έναν ενάρετο άνθρωπο, μα το μικρόβιο εξακολουθεί να κυλάει στο αίμα του όπως το προπατορικό αμάρτημα, η μικρή Αλέζε σκοτώνει τα ζώα κι ομολογεί ενστικτωδώς πως δεν γνωρίζει γιατί τα σκοτώνει, ο ιερέας κοιμάται ύπνο βαθύ στην πολυθρόνα, βρίσκεται ίσως κι αυτός σε κώμα. Η μητέρα του Μάισνερ δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται. Πρόκειται για μια γενεαλογία του Κακού, φυσικά με διαβαθμίσεις στους δραματικούς χαρακτήρες. Ίσως, στο επίπεδο μιας καθολικής θεώρησης, η καταστροφική μανία του ανθρώπου να είναι αναγκαιότητα. Πρόκειται για ένα μελαγχολικό παράδοξο. Ένας ψυχολόγος, υποθέτω, θα σας απαντούσε πως η ψυχοσωματική εξέλιξη του ανθρώπου συνδέεται με το περιβάλλον, κι ένας γενετιστής θα θεωρούσε αυτονόητη τη σημασία των γενετικών μας καταβολών.


Ερώτηση 6η: Η συγχώρεση είναι ένα κομμάτι της ιστορίας σας. Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται ένας άνθρωπος για να συγχωρέσει τον “δήμιό” του; Ποια είναι η άποψή σας;

Κ.Δ.: Στο «Κώμα», οι ψυχές των νεκρών παρελαύνουν σε μια μακάβρια λιτανεία, συνωθούνται στο δωμάτιο της κλινικής, πάνω από τα κωματώδες σώμα του Μάισνερ, του βασανιστή τους, κι απαιτούν συγχώρεση για να λυτρωθούν, να πιούν από το νερό της λήθης, και να συνεχίσουν έτσι το ταξίδι τους στον Άδη. Τα θύματα δεν τον έχουν συγχωρέσει, εκείνος αρνείται να τους συγχωρέσει στο νεκροκρέβατο του. Τα θύματα σπαράζουν, οδύρονται, αναθυμούνται την προηγούμενη ζωή της φαινομενικής ευτυχίας και ύστερα τον εφιάλτη που ακολούθησε. Στο τέλος ο Μάισνερ δεν απολογείται, δικαιολογεί τις πράξεις του, στο τέλος τους διαολοστέλνει απειλώντας πως θα
επανέλθει δριμύτερος. Δεν υπάρχει ούτε συγχώρεση ούτε κάθαρση. Δεν κομίζω κανενός είδους διδακτισμό στη λογοτεχνία μου. Θεωρώ πως χρειάζεται δύναμη να μην συγχωρείς τους θύτες της ανθρωπότητας, σε φιλοσοφικό επίπεδο θαυμάζω το ήθος του ομηρικού Αίαντα. Όταν ο Οδυσσέας κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο για να λάβει χρησμό από τον Τειρεσία ο Αίαντας δεν του έδωσε το χέρι αλλά απομακρύνθηκε αμίλητος. Συγκλονιστική στιγμή, επική. Το κατά παράφραση, «ο αποθανών δεδικαίωται», δεν με βρίσκει σύμφωνο, τουναντίον, δυστυχώς οι νεκροί δεν μπορούν πια να διορθώσουν τις αδικίες που διέπραξαν, δεν αξίζουν συγχώρεσης. Οι άνθρωποι συγχωρούν από αδυναμία.


Ερώτηση 7η: Ο Λέναρντ βρίσκεται σε κώμα και η ευθανασία είναι η λύση που προτείνουν οι γιατροί. Οι γιατροί ορισμένες φορές γίνονται “θεοί” και κρίνουν καταστάσεις, τις οποίες μπορούν να μη γνωρίζουν ή να αγνοούν. Θεωρείτε ότι ένας γιατρός πρέπει και οφείλει να πάρει μία τόσο σημαντική απόφαση ζωής;

Κ.Δ.: Ναι, κατά κάποιον τρόπο, οι ευσυνείδητοι γιατροί ιερουργούν με τα φάρμακα. Αναφέρεστε σ’ ένα πρόβλημα βιοηθικής που δημιουργεί έντονες διενέξεις. Προσωπικά, υποστηρίζω το δικαίωμα του ασθενούς στην ευθανασία, ειδικά όταν είναι αποτέλεσμα εκούσιας και συνειδητής απόφασης. Θεωρώ πως η ιατρική οφείλει να εξασφαλίζει έναν αξιοπρεπή θάνατο, μια λυτρωτική έξοδο, όταν ο σωματικός πόνος είναι αφόρητος, παρατεταμένος και η ανακουφιστική φροντίδα δεν τον μετριάζει. Δεν είναι θεοί οι γιατροί και το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα μας, θα πεθάνουν όπως όλοι οι άλλοι. Υπάρχουν πολλοί υπερασπιστές της ευθανασίας ανάμεσα σε φιλόσοφους και φιλοσοφικές σχολές. Το ιδεώδες του φιλοσοφημένου θανάτου προϋποθέτει την αποδοχή της θνητότητας, τη συμφιλίωση με τη βραχύτητα του ανθρώπινου βίου, την αποδοχή των ορίων μας. Γιατί άραγε αρχαίοι Έλληνες και Λατίνοι στοχαστές θεωρούσαν τη φιλοσοφία «μελέτη θανάτου»; Όχι για να συλλογίζονται τον θάνατο και να καταθλίβονται έντρομοι στη σκέψη της εκμηδένισης αλλά για να διάγουν βίο στοχαστικό, να χαίρονται τη ζωή όσο η φύση το επιτρέπει.


Ερώτηση 8η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Κ.Δ.: Η λογοτεχνία είναι ένα ταξίδι στην ενδοχώρα της ύπαρξής μας, σε μια βαθύτερη κατανόηση του κόσμου και της περιπέτειας της ζωής, ένας χείμαρρος που παρασύρει τον αναγνώστη σ’ ένα θαλπερό καταφύγιο, δημιουργεί την αίσθηση της ελευθερίας σ’ ένα απεριτείχιστο σύμπαν αέναης μεταμόρφωσης. Είναι μια οδός λύτρωσης που ούτε η καθαρή επιστήμη ούτε η φιλοσοφία με την εμμονή στις λογικές αποδείξεις μπορούν να προσφέρουν στον άνθρωπο. Η λογοτεχνία απαιτεί οι
αναγνώστες να είναι σε εγρήγορση για ένα συναρπαστικό ταξίδι. Από την άλλη, ο ίδιος ο λογοτέχνης, πολλές φορές, δεν αντιλαμβάνεται σε τι βάθη καταδύεται ή σε πόσο αχανείς ορίζοντες απλώνει τα φτερά του. Βολιδοσκοπεί την πραγματικότητα αναδημιουργώντας την ύπαρξή του, συχνά διασκεδάζει ακροβατώντας στα όρια της αληθοφάνειας. Ο αναγνώστης ίσως τον βοηθήσει να καταλάβει, ο συγγραφέας δεν έχει πάντοτε επίγνωση ή μια καθαρή εικόνα του εαυτού του.


Ερώτηση 9η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Κ.Δ.: Το έβδομο βιβλίο μου είναι ήδη στο τυπογραφείο. Τιτλοφορείται «Αθέατη Πολιτεία» και καταπιάνεται, προσφεύγοντας στην παραμυθιακή αλληγορία, με την, ας μου επιτραπεί ο όρος, οντολογία της λογοτεχνίας. Θα ήθελα να μεταμορφώσω τους φιλοσοφικούς μου στοχασμούς για τον οικουμενικό άνθρωπο, αυτόν που δρασκελίζει τα πάτρια εδάφη της ιστορικότητάς του για να φτάσει στην τοπογραφία της αρχέγονης υπαρξιακής αγωνίας, σε πεζογραφήματα. Αυτή την περίοδο, με απασχολεί το ζήτημα των αισθητικών παραστάσεων και της φαντασίας ως μέσα ανάγνωσης της πραγματικότητας. Πρόκειται για μια παρωδία του χαοτικού κόσμου των εικόνων και του μύθου της αυτενεργούς βούλησης, της δραστηριότητας του ασυνειδήτου, με τη μορφή της νουβέλας.


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!





Ο Κυριάκος Δημητρίου είναι καθηγητής της Ιστορίας των Ιδεών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.
(2018) Ιμμάνουελ, Πορεία
(2018) Τα μάτια του λύκου, Πορεία
(2017) Το κώμα, Πορεία
(2016) Άνθρωποι στο βαγόνι, Πορεία
(2016) Το χειρόγραφο, Πορεία
(2016) Τρεις μήνες και μια μέρα, Πορεία
(2008) Ο πλατωνικός μύθος, Πορεία





Ιμμάνουελ
Μια μυστηριώδης, νουάρ επιστολογραφική νουβέλα...
Ο Διάβολος σφυρίζει μέσα στ' αυτιά των ανθρώπων, οι λέξεις ζωντανεύουν μέσα στα γράμματα, γονιμοποιούν τις εικόνες. Ο Ιμμάνουελ υπερηφανεύεται για την ανιδιοτέλειά του. Ένας ήρωας με πολλαπλές μεταμορφώσεις· μακάβρια ελκυστικός, εκμαυλιστής, ανατόμος της ψυχής - αντιστρέφει το νόημα, μαστιγώνει τη σκέψη, ζωγραφίζει στα πρόσωπα αθώων κι ενόχων την εικόνα του.
Ξέρει την τέχνη του καλά, γι' αυτό δεν καταδέχεται τη λατρεία. Μα, όταν έρχεται η ώρα να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αποκαλύπτει τη συναρπαστική (ανθρώπινη, πολύ ανθρώπινη) πλευρά της κληρονομιάς του. Ο Ράσελ Γκούντμαν, σε μια ολονύχτια ανάγνωση των επιστολών, αγνοεί κάτι τρομακτικό, αυτό που τον καρτερεί μόλις τελειώσει την ανάγνωση. Τότε οι ισορροπίες ανατρέπονται. Η ανάγνωση αποκαθηλώνει την ανάγνωση, περιστρέφεται στον απολιθωμένο χρόνο, εκεί που δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου.
Άλλωστε ποιος άλλος παρά ο Ιμμάνουελ, προφήτης του εαυτού του, υπηρέτης του Αιώνιου, θα μπορούσε να εξαπατήσει την πραγματικότητα; Ποιος άλλος θα μπορούσε να επινοήσει τα θύματά του;



Τα μάτια του λύκου
Λοξές ματιές στην ανθρώπινη ζωή, πικρή ειρωνεία, παρωδία της πραγματικότητας, κωμικοτραγικοί ήρωες. Μικρές, ασύμβατες ιστορίες όπου τα γεγονότα επιβεβαιώνουν τις πιο βαθιές μας ψευδαισθήσεις...
Το καθετί μεταστρέφεται στο αντίθετό του, το ζωντανό είναι νεκρό, το προσωπικό μετατρέπεται σε απρόσωπο, το φανταστικό και το πραγματικό συνέχονται από έναν ακατάλυτο δεσμό· μια επίθεση στον κόσμο της επιφάνειας. Κάθε κατανόηση είναι ανεπαρκής για να εξηγήσει τους κραδασμούς της ψυχής· διαυγείς εφιάλτες διεισδύουν στο μυστήριο της συνείδησης. Εικόνες αποξένωσης και μεταμόρφωσης σε διηγηματικά θραύσματα, που ένα αόρατο χέρι, ένα πανούργο μάτι τις αντιστρέφει για να αναιρεθούν· και στα βάθη της ιστορίας (όταν θα ηχήσει η σάλπιγγα της κρίσεως) αδυσώπητος, αμείλικτος, επωάζεται ο μύθος ενός ιδεώδους κόσμου, ενός παράδοξου κόσμου.



Το κώμα
Σπονδυλωτή ανάδρομη αφήγηση σε τριάντα τρεις ενότητες. Μνημονικές αναπαραστάσεις εναγώνιας ενδοσκόπησης και αυτό-εξιστόρησης, μέσα από τις οποίες αποκαλύπτονται τα μυστικά και τα τραγικά γεγονότα που οδήγησαν τον πρωταγωνιστή σε μια αλλοτριωμένη ύπαρξη. Ο Λέναρντ Μάισνερ, ο ίδιος πλέον αντιμέτωπος με τον θάνατο και τη θνητότητα, καλείται ν’ αναλάβει τις ευθύνες του.


Άνθρωποι στο βαγόνι
Θα πεθάνει ή όχι ο Λασίφ στα σαράντα του χρόνια, όπως προέβλεψε η μάγισσα; Ο Γκάρρικ βιώνει το μαρτύριο του απόλυτου τρόμου, ενώ ο Αντριάν αναχωρεί από το Ντένβερ για να επισκεφτεί τα χαρακώματα του Σομ. Ποιο είναι το μυστικό του; Ο αμαξάς Σεβαλιέ οδεύει για το Μποβέ μ' έναν μυστηριώδη επιβάτη, όμως κάτι θα συμβεί που θ' αλλάξει τη ζωή του. Ο Γουάλας ταξιδεύει στο Λονδίνο για να εκδώσει το βιβλίο του, ωστόσο ακολουθεί μία σειρά από απροσδόκητα γεγονότα. Ένας ανώνυμος ήρωας επαναλαμβάνει το ίδιο δρομολόγιο. Ο Μάρκους Μπλοχ κοιμάται στην αγροικία του για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Ή μήπως όχι; Ο γκαλερίστας Μερσέρ μαγνητίζεται από την τεχνοτροπία ενός πίνακα, μια εμμονή που θα έχει παράδοξες επιπτώσεις στη ζωή του. Ο Αμεντέο εξομολογείται τις αμαρτίες του στον πατέρα Ιουστίνο, ωστόσο κάτι πάει στραβά. Ο Δον Τριστάν βγαίνει για κυνήγι, μεσολαβεί κάτι παράξενο και συνέρχεται σ' ένα σκοτεινό μέρος. Εντοπίζεται δώδεκα χρόνια αργότερα. Τι συνέβη; Ο Ντέιλ ζει ανυποψίαστος στη σοφίτα του, όταν αντιλαμβάνεται πως κάποιος τον παρακολουθεί.
Μυθοπλαστική αφήγηση - διηγηματικός ιστός με κεντρικό θεματικό άξονα την αναζήτηση του νοήματος, σ' έναν κόσμο φαινομενικά υποταγμένο στο πεπρωμένο του. Στην τελευταία πράξη, οι πρωταγωνιστές -φιγούρες ετερόκλητες, μα και τόσο όμοιες στην ιλαροτραγικότητά τους- εκτινάσσονται από άλλες εποχές και διαφορετικούς τόπους, και συναντιούνται σ' ένα βαγόνι, για να προσθέσουν, οι ίδιοι, την τελική ψηφίδα στο μωσαϊκό της αινιγματικής τους ύπαρξης.




Το χειρόγραφο
Ο νεαρός, φιλόδοξος ερευνητής Γκέιλ Έλιοτ αφοσιώνεται στη μελέτη ενός λησμονημένου φιλοσόφου του δέκατου όγδοου αιώνα, ωστόσο σταδιακά αποσπάται από τον "εαυτό" του και ασυνείδητα αφομοιώνεται από το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης.

Ο φιλόσοφος (Φλόυερ Σίντενχαμ), σε μια τελευταία, μοιραία συνάντηση με τον Έλιοτ, αποκηρύσσει το έργο του, και σε έναν χρόνο ασύμβατο, μεταξύ ονειρικής απόδρασης και μιας σχεδόν μυστικής σύλληψης της πραγματικότητας, σε ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο παρελθόν, αναλαμβάνει ο ίδιος να ολοκληρώσει το βιβλίο παραμερίζοντας τον συγγραφέα.

Ποιος είναι εν τέλει ο ήρωας του βιβλίου; Ο συγγραφέας ή ο πρωταγωνιστής του; Ποιος είναι, αληθινά, ο πρωταγωνιστής στο Χειρόγραφο; Προβολή της φαντασίας του συγγραφέα, ένα πληγωμένο φάντασμα ή η προσωποποίηση μιας ενοχής συνείδησης; Μια παράξενη ιστορία, με φόντο το Λονδίνο δύο εποχών.




Τρεις μήνες και μια μέρα
Ένας φοιτητής Φιλοσοφίας φτάνει σε ένα παλιό βικτοριανό κτίριο, για να βιώσει μια παράδοξη περιπλάνηση στο παρελθόν. Το ιστορικό οικοδόμημα -παλιό σανατόριο ανίατων ασθενών, στέγη φοιτητών πια- διυλίζεται στον χρόνο και στη λονδρέζικη ομίχλη, μαζί με τους ενοίκους του, και μετατοπίζεται με βιαιότητα σε τρεις διαδοχικές εποχές, με ανάστροφη πορεία και απροσδόκητο προορισμό.



Ο πλατωνικός μύθος
Στις σελίδες αυτού του βιβλίου διερευνώνται όψεις της νεότερης πλατωνικής ερμηνείας, με έμφαση στις γνωσιολογικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις που συνέβαλαν στη δημιουργία το περίφημου "πλατωνικού μύθου". Αυτός ο μύθος, ένα κράμα κυρίως υπερβατικού ιδεαλισμού, μυστικισμού και μεταφυσικής, έγινε διαχρονικά αντικείμενο λατρείας αλλά και πολυμίσητος στόχος στον εικοστό αιώνα από ένα μέρος της φιλελεύθερης διανόησης. Η μελέτη αποτελεί μια συστηματική προσπάθεια καταγραφής των βασικών προσεγγίσεων και των επιχειρημάτων που συνθέτουν τη νεότερη πλατωνική πρόσληψη, αναδεικνύοντας έτσι τον πολύμορφο, διερευνητικό, ρευστό και συγχρόνως απαράμιλλο χαρακτήρα της φιλοσοφίας του Πλάτωνα.