Συζητώντας με τον Γιώργο Γιαντά

 

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Γ.Γ.: Είναι πολλοί, δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο ως αγαπημένο. Υπάρχουν πολλοί που με τα έργα τους με έχουν μαγέψει και ταξιδέψει. Το παράδοξο είναι πως πολλά αγαπημένα βιβλία τα ανακάλυψα σχεδόν τυχαία.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Γ.Γ.: Η αρχή πρέπει να βρίσκεται στον μικρό πρίγκηπα του Saint Exupery. Tην ιστορία δεν τη θυμάμαι καθόλου, όμως αυτό πρέπει να υπήρξε το πρώτο βιβλίο που διάβασα μικρός.

Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Γ.Γ.: Έτυχε μία περίοδος απομόνωσης, ένα μεγάλο διάστημα της ζωής σε ένα ήσυχο και απομακρυσμένο μέρος. Τότε αισθάνθηκα και μία έντονη ανάγκη να αρχίσω να γράφω στο χαρτί. Αργότερα μετακινήθηκα από το χωριό αυτό και μαζί ακολούθησε και η ανάγκη μου αυτή.

Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Ως την τελευταία πνοή – Ο επίγονος”;

Γ.Γ.: Ένα ιστορικό μυθιστόρημα με ντοκουμέντα και ενσωματωμένες μαρτυρίες της εποχής.

Ερώτηση 5η: Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής ενός τέτοιου έργου;

Γ.Γ.: Το μικρασιατικό ζήτημα με απασχολούσε από μικρό λόγω και καταγωγής συγγενών μου. Υπήρχε μία έντονη επιθυμία να ανακαλύψω τι συνέβη εκείνη τη συγκλονιστική περίοδο, πώς πάρθηκαν οι αποφάσεις, πώς προκλήθηκε η καταστροφή και ακολούθησε η απότομη μετακίνηση τόσων ανθρώπων. Η έρευνα με οδήγησε σε τέτοια δραματικά γεγονότα, που γρήγορα, πριν καν ξεκινήσω τη συγγραφή, μεγάλο μέρος της ιστορίας είχε ήδη δημιουργηθεί στο μυαλό μου.

Ερώτηση 6η: Πόσο επίπονο και δύσκολο είναι να ολοκληρωθεί ένα ιστορικό βιβλίο για το οποίο σκέψεις, αναμνήσεις, μαρτυρίες και αλήθεια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του;

Γ.Γ.: Θα έλεγα πως η δυσκολία έγκειται στο να συνδυαστούν όλα τα παραπάνω στοιχεία, να αποδοθούν όμορφα, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μέσα φυσικά και από μία καλογραμμένη αφήγηση. Ένα μυθιστόρημα του είδους αποτελεί μία «σύνθεση» η οποία προφανώς και απαιτεί δεξιοτεχνία. Είναι επιτυχία να μπορεί να διαβάσει ένα τέτοιο βιβλίο ο απλός αναγνώστης ή και ο έμπειρος ιστορικός, με το ίδιο ενδιαφέρον.

Ερώτηση 7η: Μικρά Ασία, μία περιοχή γεμάτη από ελληνισμό φαντάζει τόσο μακρινή και ξένη πλέον. Πόσο δύσκολο ήταν για αυτούς τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν όλα τους τα υπάρχοντα, τις αναμνήσεις τους, τα όνειρά τους, την ίδια τους τη ζωή και να μεταβούν σε μία άλλη περιοχή;

Γ.Γ.: Είναι πραγματικά σκληρό να εγκαταλείπει βίαια κανείς τον τόπο του, τις ρίζες, τις αναμνήσεις. Οι άνθρωποι δενόμαστε με τη γη που μεγαλώσαμε, που περπατήσαμε, με τα σημεία που σταθήκαμε, συναντήσαμε φίλους, ονειρευτήκαμε. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, οι εμπόλεμες συγκρούσεις δημιουργούν τέτοιες καταστάσεις, ωθώντας ανθρώπους στο να αναζητήσουν μία νέα πατρίδα. Στη διαδρομή της Ιστορίας, η Μικρασιατική καταστροφή και η ανταλλαγή των πληθυσμών που ακολούθησε, παραμένει ένα τεράστιας έκτασης θλιβερό γεγονός.

Ερώτηση 8η: Οι ήρωες περιμένουν να σμίξουν ξανά ως οικογένεια. Η χρόνια αναμονή για να συμβεί αυτό θα τους κρατήσει στη ζωή. Πιστεύετε ότι βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι αυτό είναι, αν όχι ανέφικτο, δύσκολο ή η διαίσθηση τους οδηγεί σε αυτή την πεποίθηση;

Γ.Γ.: Ίσως το να αγνοεί κάποιος την τύχη των ανθρώπων του, αποτελεί μία από τις δυσκολότερες καταστάσεις στη ζωή. Από τη στιγμή που δεν επιβεβαιώνεται το μοιραίο, κανείς δεν παύει να ελπίζει στη νίκη της ζωής, μέχρι και την τελευταία του πνοή.

Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Γ.Γ.: Θέλω να ευχαριστήσω όσους επέμειναν να με «ακολουθούν» στη συγγραφική μου διαδρομή. Με τιμά η ανταπόκριση τους, το ενδιαφέρον και η πίστη τους στα έργα μου όλα αυτά τα χρόνια.

Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Γ.Γ.: Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που απέχει αρκετά από το στυλ των βιβλίων αυτών, μιας και πρόκειται για μία «γκανγκστερική» ιστορία.

Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Γ.Γ.: Σας ευχαριστώ θερμά για τη ζεστή φιλοξενία και την ευκαιρία που μου δίνετε. Εύχομαι ολόψυχα καλή συνέχεια στο ιστολόγιο σας, και να συνεχίζετε με το ίδιο μεράκι αυτό που κάνετε…

Ο Γιώργος Γιαντάς κατάγεται από τη Μυτιλήνη της Λέσβου. Είναι πτυχιούχος της σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Από το 2000 εργάζεται στο Λιμενικό Σώμα ενώ ασχολείται παράλληλα με την έρευνα, τη συγγραφή και την αρθρογραφία. Κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματα του «Mindland», Εκδ. Λιβάνη 2012, «Ο Θίασος της Μαριάννας Μαλτέ», Εκδ. Λιβάνη, 2014, «Aύριο», Εκδ. Λιβάνη 2016, «Βαβέλ», Εκδ. Λιβάνη 2017, «Για ένα παιδί», Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, 2019. Τα βιβλία του «Για ένα παιδί» και «Βαβέλ» έχουν βραβευτεί (Βιβλία χρονιάς 2019) από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων. Facebook-Προσωπικό Iστολόγιο: Giorgos Giantas

Ως την τελευταία πνοή – Ο επίγονος

Τέλη του 1916 ήτανε που έφτασα στη Σμύρνη να βρω μια καλύτερη τύχη. Οσα ακολούθησαν από κει κι ύστερα δύσκολα τα χωρά ο νους. Λέω, τα ‘ζησα; Κι όμως τα ‘ζησα… Το τέλος του Μεγάλου Πολέμου της Ευρώπης, το όραμα του Βενιζέλου, τις εθνικές μας προσδοκίες, αλλά και τα συμφέροντα, τις ψεύτικες υποσχέσεις, τον άσβεστο διχασμό και την καταστροφή. Πολέμησα, έζησα τον έρωτα, πλήγωσα, αγάπησα. Το ριζικό σου όμως θα το διαβαίνει πάντα η τύχη; Κι η αγάπη; Θα σε περιμένει για πάντα; Δεν είναι γραμμένα εδώ μέσα μονάχα όσα είδα, μα είναι κρυμμένη κι η ζεστή αγκαλιά εκείνης. Γι’ αυτήν έτρεξα να προλάβω τη φωτιά. Αυτή είναι η ιστορία μου…

Συζητώντας με τον Μιχάλη Δαγκλή

 

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Μ.Δ.: Γεια χαρά! Έχω διάφορους αγαπημένους συγγραφείς χωρίς να έχω καταλήξει σε κάποιον. Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικούς. Στην ‘παλιά φρουρά’ έχω τους Stephen King, Howard P. Lovecraft, Bram Stoker. Στους πιο μοντέρνους μου αρέσουν πολύ οι Michael Crichton, Jack Ketchum και Brian Keene.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Μ.Δ.: Δεν θυμάμαι τον τίτλο, αλλά σίγουρα ήταν κάποιο βιβλίο από την σειρά ‘Οι Πέντε Φίλοι’ της Enid Blyton - ίσως το ‘Οι Πέντε Φίλοι Λύνουν Ένα Μυστήριο’. Θυμάμαι με αγάπη αυτά τα βιβλία. Η Blyton ήταν καταπληκτική στο να στήνει μια εφηβική περιπέτεια με μπόλικο μυστήριο και αγωνία και θεωρώ πως αυτά τα βιβλία αξίζουν μεγαλύτερης αναγνώρισης.

Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Μ.Δ.: Είχα κάποιες δικές μου ιστορίες που ήθελα να αφηγηθώ σε κάποιο μέσο. Διαβάζω και παρακολουθώ σινεμά από πολύ μικρή ηλικία, έτσι είχα πλάσει αρκετά την φαντασία μου. Το μόνο που έλειπε ήταν να βγάλω αυτές τις ιστορίες από το μυαλό μου στον φυσικό κόσμο. Η συγγραφή ήταν το πιο προσβάσιμο μέσο και αυτό που είχες τον απόλυτο έλεγχο. Έχει κάτι το ρομαντικό το να γράφεις τις ιστορίες σου απομονωμένος και με μια κούπα καφέ. Ήθελα να δοκιμαστώ και το έβαλα πείσμα, έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου βιβλίο.

Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Η τελευταία νύχτα της Αδέρας”;

Μ.Δ.: Κατά βάση είναι τρόμου. Συμβαίνουν πολλά τρομαχτικά πράγματα κατά την κλιμάκωση, κάτι που, θεωρώ, βοηθάει και ο αέρας πεσιμισμού στο κείμενο. Πως είσαι εγκλωβισμένος και δεν υπάρχει ελπίδα. Από την άλλη έχει και κάποια στοιχεία αστυνομικού θρίλερ, με έρευνα, ανακρίσεις, ανατροπές κλπ. Πάντως το απόσταγμα του πέφτει στην κατηγορία του τρόμου.

Ερώτηση 5η: Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής του συγκεκριμένου βιβλίου;

Μ.Δ.: Όταν θες να γράψεις ένα τρομαχτικό βιβλίο, πιάνεις μια θεματολογία που σε τρομοκρατεί. Οι αιρέσεις-αυτοκτονίας υπήρξε πραγματικό φαινόμενο. Οι άνθρωποι κατά καιρούς πιστεύουν σε διάφορα παλαβά. Αυτή η απουσία λογικής είναι που με τρομάζει. Με βάση αυτό άδραξα την ευκαιρία για να εξετάσω την έννοια της ‘θρησκείας’ στο ανθρώπινο μυαλό και να κάνω ένα διάλογο. Τι είναι η ‘πίστη’ και μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος για εκείνη; Πως αντιδρά η επιστήμη σε αυτό; Όλα αυτά βέβαια κυλούν πάνω στον ορμητικό χείμαρρο τους σασπένς και της δράσης.

Ερώτηση 6η: Ο Σίμος θα εγκαταλείψει την Αθήνα και θα επιστρέψει πίσω για να εξιχνιάσει μία εξαφάνιση. Πιστεύετε ότι στην επαρχία υπάρχουν θαμμένα μυστικά, τα οποία δεν πρέπει να βγουν ποτέ στο φως και οι κάτοικοι τα κρατάνε ερμητικά κλειστά;

Μ.Δ.: Δεν νομίζω πως είναι χαρακτηριστικό της επαρχίας, μια και φριχτά εγκλήματα γίνονται παντού. Απλά το επαρχιώτικο περιβάλλον ασκεί μια γοητεία. Είναι η μικρή κοινωνία και η άγρια ομορφιά της φύσης που δίνουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Επίσης υπάρχει παρούσα και η αίσθηση του ότι βρίσκεσαι λίγο πιο έξω από τον πολιτισμό, στα σκοτάδια. Εκεί που μπορείς να αφήσεις τη ζωώδη φύση σου να βγει έξω. Αυτό λειτουργεί και ανάποδα για να δημιουργήσεις αγωνία. Ο ήρωας σου είναι παγιδευμένος σε αυτά τα σκοτάδια και η ασφάλεια της πόλης είναι μακριά. Ένα μέρος του βιβλίου έχει τον τίτλο ‘Μακριά από τα φώτα της πόλης’ για αυτό ακριβώς τον λόγο.

Ερώτηση 7η: Πίσω από μία ωραιοποιημένη και, φαινομενικά, τέλεια συμβίωση κατοίκων υπάρχει κάτι σκοτεινό. Θεωρείτε ότι πάντα υπάρχει κάτι σκοτεινό πίσω από τέτοιες περιπτώσεις όπως αυτή της Αδέρας;

Μ.Δ.: Όχι, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως ζούμε σε μια κοινωνία παλαβών. Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν επαρχιώτες με.. περίεργες διαθέσεις (και εγώ από το χωριό μου γνωρίζω κάμποσες τέτοιες περιπτώσεις), μα το σύνηθες είναι να βρείτε φιλήσυχες κοινωνίες που οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλο. Όσο αφορά κοινότητες ανθρώπων που έχουν απομονωθεί για να ζήσουν ‘με την φύση’ κτλ. το να επιδίδονται σε φρικαλεότητες δεν είναι ο κανόνας μα η εξαίρεση. Το αν κρύβεται κάτι άλλο από πίσω δεν το γνωρίζω. Θεωρώ πως οι άνθρωποι αυτοί θέλουν πραγματικά να κάνουν καλό, όμως όπως σε όλες τις κοινωνίες, υπάρχουν και αρκετοί με πιο σκοτεινή ατζέντα που τους εκμεταλλεύονται.

Ερώτηση 8η: Τι σημαίνει για εσάς το είδος της λογοτεχνίας με την οποία ασχολείστε, αυτή του φανταστικού;

Μ.Δ.: Το αγαπώ από μικρός. Το να μπαίνεις στην φαντασία κάποιου άλλου ανθρώπου μέσω της τέχνης του (άσχετα αν είναι βιβλίο, ταινία κλπ.) είναι από τα πιο διαφωτιστικά πράγματα που έχουμε καταφέρει. Η λογοτεχνία του Φανταστικού σε κάνει να σκέφτεσαι με τρόπο που δεν το είχες κάνει ποτέ – που ούτε καν το είχες φανταστεί! Το να τρομάζεις με πράγματα που δεν γνώριζες ή να ενθουσιάζεσαι με κόσμους που δεν θα σκεφτόσουν ή να ερωτεύεσαι χαρακτήρες που δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν, είναι επίτευγμα. Σου διευρύνει το μυαλό, σε κάνει οραματιστή, ενώ παράλληλα σου λέει ανθρώπινες αλήθειες. Για αυτό το λόγο θεωρώ πως είναι τόσο σημαντική και έχει επιβιώσει μέχρι και σήμερα.

Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Μ.Δ.: Τους ευχαριστώ από καρδιάς που διάβασαν τα βιβλία μου. Μπορώ να εγγυηθώ πως θα κρατήσω το ίδιο μεράκι σε κάθε μου συγγραφική προσπάθεια και δεν θα γράψω ποτέ κάτι που δεν με ενθουσιάζει. Μπορεί να ζούμε σε εποχές απομόνωσης, μα τα βιβλία είναι η έξοδος διαφυγής μας, παιδιά.

Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Μ.Δ.: Το βιβλίο που ολοκληρώνω σε λίγο καιρό είναι μια καλοκαιρινή περιπέτεια, που την πλάθω στο κεφάλι μου εδώ και δυο χρόνια. Διαδραματίζεται σε νησί (όχι πολύ μακριά από την Αδέρα) και έχει εκρηκτική δράση χωρίς να υπολείπονται οι τρισδιάστατοι χαρακτήρες τους οποίους και λατρεύω να γράφω. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος με το συγκεκριμένο και στόχος μου είναι να διασκεδάσει τον αναγνώστη από την πρώτη παράγραφο μέχρι την τελευταία. Αλλαγή πλεύσης λοιπόν από το βαρύ, ασήκωτο κλίμα της Αδέρας. Από το μαύρο σκοτάδι σε κάτι πιο φωτεινό, με χιούμορ και έντονη αίσθηση περιπέτειας και ρομάντζου. Ανυπομονώ να σας φιλοξενήσω στον κόσμο του.

Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδο το βιβλίο σας!!!

Μ.Δ.: Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και τις ωραίες ερωτήσεις που μου κάνατε. Εύχομαι να έχουμε μια καλύτερη χρόνια. Καλή συνέχεια σε όλους!

Ο Μιχάλης Δαγκλής γεννήθηκε μια ζεστή ημέρα τον Αύγουστο του 1980.

Κατάγεται από τον Γαλατά Τροιζηνίας ωστόσο μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα.

Η αγάπη του για το βιβλίο αλλά και τη λογοτεχνία τρόμου ξεκίνησε από νωρίς. Αναζητά διαρκώς την ιστορία εκείνη που θα τον προκαλέσει ή θα τον τρομάξει περισσότερο.

Έχει πτυχίο γραφιστικής και έχει παρακολουθήσει μαθήματα δημιουργικής γραφής.

Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Αγαλήνευτα Βάθη» των εκδόσεων Ωκεανίδα.

Έχει εκδώσει τη συλλογή τριών ιστοριών τρόμου «Ζωώδες `Ένστικτο»

Επίσης έχει γράψει τρεις μικρές ιστορίες φαντασίας και τρόμου οι οποίες κέρδισαν σε διαγωνισμό και εκδόθηκαν σε συλλογικό έργο: 1) «Εννιά Λεπτά» – 2009 που βρίσκεται στο βιβλίο Αποκάλυψη από τις εκδόσεις Ανατολικός. 2) «Μορμολύκειο» – 2016, που βρίσκεται στο βιβλίο Κόρες της Νύχτας από τις εκδόσεις Nightread και 3) «Κληρονομιά» – 2020 που βρίσκεται στη συλλογή Κοσμικό Έρεβος από τις εκδόσεις Allbooks.

Είναι μέλος της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, όπου συχνά αρθρογραφεί, ενώ όσον αφορά το σινεμά, θα βρείτε σκέψεις του στο γκρουπ «Το Σινεμαδάκι» στο facebook.

Η τελευταία νύχτα της Αδέρας

Ο Σίμος Σουλιώτης, είναι ένας άντρας ποτισμένος με κυνισμό, που στα 35 του χρόνια ξοδεύει τη ζωή του σε αλκοόλ και τσιγάρα στα σκοτεινά μπαρ της Αθήνας, ενώ – περιστασιακά – εργάζεται στο γραφείο ερευνών ενός παλαίμαχου ιδιωτικού ντετέκτιβ.

Η ζωή του θα ανατραπεί και θα απειληθεί από τη μια στιγμή στην άλλη, όταν θα βρεθεί, στην καρδιά του χειμώνα, αποκλεισμένος στην Αδέρα, ένα ορεινό χωριό, κάπου στην ανατολική Πελοπόννησο, για την – φαινομενικά εύκολη –  υπόθεση εξαφάνισης μιας έφηβης κοπέλας.

Τίποτα όμως δεν είναι αυτό που φαίνεται… Κι όσο οι κάτοικοί της δείχνουν φιλικοί στο πρόσωπό του, τόσο περισσότερο κρύβουν ένα θανατερό κι επικίνδυνο μυστικό που θα οδηγήσουν τον Σίμο σ’ έναν ασφυκτικό κλοιό θέτοντας τη ζωή του – και όχι μόνο – σε κίνδυνο.

Καθώς έρχεται αντιμέτωπος με τους εσωτερικούς του δαίμονες και τα βαθιά του σκοτάδια όσο οι μνήμες του παρελθόντος ξυπνάνε σε κάθε του βήμα, ανακαλύπτει ότι τα σκοτάδια και οι δαίμονες στην Αδέρα είναι πολύ πιο επικίνδυνα, απειλητικά και πέρα από κάθε λογική…

Κι όσο το χιόνι πέφτει βαρύ πάνω από το μυστηριώδες χωριό, τόσο ο Σίμος εγκλωβίζεται σε αυτό και τους παράξενους κατοίκους του, μην μπορώντας να διαφύγει με κανέναν τρόπο, βυθιζόμενος όλο και περισσότερο στα δίχτυα μιας ανατριχιαστικής υπόθεσης που θα τον φέρει σε αδιέξοδο.

Ένα ανατριχιαστικό θρίλερ που κόβει την ανάσα…

Κριτική Βιβλίου “Η τελευταία νύχτα της Αδέρας” του Μιχάλη Δαγκλή

 

Ο Σίμος είναι ένας άντρας που παλεύει να διώξει μακριά από τη ζωή του όσα τον πληγώνουν και στην προκειμένη περίπτωση αυτό είναι η ύπαρξη του πατέρα του στη ζωή του. Τα παιδικά του τραύματα είναι ανυπολόγιστα και η άτακτη φυγή ή “εκδιωγμός” της μητέρας του από το σπίτι τον οδηγεί σε σκέψεις και ερωτηματικά που προσπαθεί ακόμα και μετά από τόσα χρόνια να ανακαλύψει.

Μία απροσδόκητη εξαφάνιση θα τον οδηγήσει στα μέρη όπου μεγάλωσε και οι πληγές του θα ξυθούν για ακόμα μία φορά. Αλλά αυτή τη φορά επιθυμεί να βάλει ένα τέλος σε όσα τον πληγώνουν.

Πώς εξαφανίστηκε τόσο αναπάντεχα ένα έφηβο κορίτσι; Πού μπορεί να πήγε; Γιατί κανείς δεν κατάφερε να βρει τίποτα; Θα κατορθώσει, άραγε, ο Σίμος να φέρει εις πέρας την αποστολή του; Τι θα βρει όμως κατά τη διάρκεια της έρευνάς του; Ποιο σκοτεινό και περίεργο κλίμα ψυχανεμίζεται στην ατμόσφαιρα; Τι συμβαίνει στην Αδέρα; Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο σφιχτοί και τα στόματα μένουν ερμητικά κλειστά; Τι ρόλο παίζει ο κάθε κάτοικος του χωριού;

Αυτά και ακόμα περισσότερα ερωτηματικά γεννιούνται στους αναγνώστες όταν θα πιάσουν στα χέρια τους το βιβλίο “Η τελευταία νύχτα της Αδέρας”. Ο συγγραφέας, Μιχάλης Δαγκλής, μας προσφέρει μία ιστορία τρόμου σε ένα σχετικά νέο και ιδιόμορφο τομέα της ελληνικής λογοτεχνίας.

Οι δημιουργοί που καταπιάνονται με τον αμιγώς χώρο του τρόμου είναι ελάχιστοι και τις περισσότερες φορές με όχι επιθυμητά αποτελέσματα. Στην περίπτωση όμως του Μιχάλη Δαγκλή έχουμε ένα άριστο αποτέλεσμα, το οποίο άνετα μπορεί να σταθεί μπροστά σε μεγαθήρια της παγκόσμιας λογοτεχνίας τρόμου.

Η αγωνία, το σασπένς, τα καρδιοχτύπια που χτυπούν άτακτα και τα νύχια που τρώγονται είναι τα χαρακτηριστικά που δίνουν τα εύσημα στην ποιότητα γραφής του συγγραφέα. Το πόνημά του αποτελεί μία ευχάριστη έκπληξη για τους αναγνώστες, ακόμα και τους πιο απαιτητικούς, και αναμφίβολα είναι το στοίχημα που έχει κερδίσει πιθανόν και με τον ίδιο του τον εαυτό ο Μιχάλης Δαγκλής! Μία ιστορία που σε γενικές γραμμές έχει ως βάση κάτι που γνωρίζουμε εδώ και χρόνια και ακούμε ανά δεκαετίες με ίδια θεματολογία αλλά διαφορετικά πρόσωπα –δε θα πω περισσότερα για να μην προδώσω την ιστορία– καταφέρνει ο συγγραφέας να δώσει το δικό του τέμπο και να μας αφήσει εξαπίνης! Γνωρίστε τη γραφή του και τον τρόπο σκέψης του και θα αποζημιωθείτε!

 

 

 

 

 

Βασιλική Διαμάντη 

 

Συζητώντας με τον Γιώργο Κατσούλα

 

Ερώτηση 1η: Τι σημαίνει λογοτεχνία για εσάς;

Γ.Κ.: Η λογοτεχνία δεν είναι ξεκομμένη από τις άλλες μορφές τέχνης για να είναι κάτι ξεχωριστό για μένα. Είναι ένας τρόπος έκφρασης όπως ο κινηματόγραφος η μουσική η τηλεόραση η γλυπτική η υποκριτική κλπ.. Απλά επειδή δεν μπορώ να γράψω συμφωνίες γράφω κείμενα.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα, κατά τη γνώμη σας, που κάνει κάποιον δημιουργό ξεχωριστό και αγαπητό στο αναγνωστικό κοινό;

Γ.Κ.: Δεν είναι εύκολη απάντηση. Καταρχήν το αναγνωστικό κοινό δεν είναι ένα. Είναι πολλά. Όπως και το τηλεοπτικό κοινό. Ας πούμε το τηλεοπτικό κοινό που βλέπει σειρές πλατφόρμας δεν μπορεί να δει σειρές ελεύθερης τηλεόρασης. Έχει μάθει ο οργανισμός του σε άλλη αισθητική. Δεν σας προξενεί εντύπωση πως αυτή την στιγμή το κορυφαίο σήριαλ της Ελλάδας έχει θεαματικότητα μόνο 30% σε περίοδο χωρις ανταγωνισμό; Πριν μερικά χρόνια η κορυφαία σειρά της Ελλάδας είχε κοντά στο 50%-60% θεαματικότητα ενώ είχε απέναντί της 45 σήριαλ!!! Η δική μου η γενιά μεγάλωσε με τρεις Χάριτες και Τμήμα ηθών και η σημερινή γενιά με Games of Thrones και

Peaky Blinders. Που να τους κοροϊδέψεις τώρα; Το ίδιο είναι και το αναγνωστικό κοινό. Ποιο είναι εκείνο το γνώρισμα που κάνει αγαπητό τον Ντένις Λεχέιν παγκοσμίως αλλά εδώ πουλάει χίλια αντίτυπα; Πιο είναι το γνώρισμα που κάνει αγαπητό τον Τζειμς Ελρόυ ή έναν Πελεκάνο παγκοσμίως αλλά εδώ πουλάνε χίλια αντίτυπα; Ποιο είναι το κοινό που διαβάζει Ίψεν, Μάμετ ή Μίλερ; Το αναγνωστικό κοινό που ανήκω εγώ αυτό δηλαδή που έχει τα ίδια γούστα με εμένα είναι περίπου 2.000 άτομα σε όλη την Ελλάδα. Για να γίνω αγαπητός σε αυτούς θα πρέπει η πένα μου να είναι ανατρεπτική, αντισυμβατική, θυελλώδεις, επαναστατική, αντικαθεστωτική μα πάνω απ’ όλα να ρίχνει το μπαλάκι στον Λαό. Και να του λέει εσύ φταις! Δεν φταίνε οι πολιτικοί ή ο θεός ή η μοίρα και οι πολυεθνικές αλλά εσύ! Όλοι οι μεγάλοι συγγράφεις αυτό λένε. Εσύ φταις. Εσύ πρέπει να μαθαίνεις. Εσύ πρέπει να αντισταθείς. Που να γίνεις αγαπητός μετά; Για να γίνω αγαπητός στο 80% του υπόλοιπου αναγνωστικού κοινού θα πρέπει να εχω γυναίκα στο εξώφυλλο πρώτον δεύτερον να μην βρίζω και τρίτον να χαϊδεύω τα αυτιά του λαού. Προτιμώ όμως να πιάσω συζήτηση με τα αρχίδια μου πάρα να χαϊδέψω αυτιά. Ολόκληρη η ελληνική λογοτεχνία έχει προσαρμοστεί πάνω στην Ελληνίδα νοικοκυρά. Η Ελληνίδα νοικοκυρά θέλει να διαβάζει για να περνάει ευχάριστα την ώρα της και να ταξιδεύει μέσα σε έρωτες που ποτέ δεν έζησε στην ζωή της γιατί προτίμησε το συμβατικό και το σίγουρο. Γιατί δεν ρίσκαρε ποτέ. Γιατί πάντα έτρεμε από τον φόβο. Γιατί πάντα ήταν γονατιστή. Γιατί δεν έκανε ποτέ την υπέρβαση. Γιατί πάντα υπάκουε στα κοινωνικά στερεότυπα. Την μάθανε να προχωράει σκυφτά και να σκέφτεται όπως όλοι. Εγώ λέω όχι. Η Ελληνίδα νοικοκυρά πρέπει να πει στην κοινωνία και στον άντρα της να πάνε στο διάολο. Για να σε αγαπήσει λοιπόν αυτό το κοινό θα πρέπει να είσαι συμβατικός και να πηγαίνεις με τα νερά του. Εκτός αν είσαι τόσο πολύ μάγκας και δεξιοτέχνης που να περνάς υπόγεια αυτά που θες να πεις χωρίς να σε καταλαβαίνουν. Προσπαθώ να κάνω το δεύτερο.

Ερώτηση 3η: Τι συναισθήματα νιώθετε κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

Γ.Κ.: Προσπαθώ να κρατώ μια ισορροπία απέναντι στην νόηση και στο συναίσθημα ώστε να μην οδηγούμε ποτέ από ένα στοιχείο. Κάποιες φορές χρειάζεται λογική κάποιες φορές συναίσθημα. Εξαρτάται την σκηνή. Υπάρχουν σκηνές που δεν μπορώ να τις γράψω. Στον Τυπάλδο ένιωσα 2-3 φορές έτσι. Αυτή η συναισθηματική κατάρρευση είναι λογικό να έρχεται . Πρέπει να την αφήνεις να αδειάζει όμως και όχι να την φοβάσαι. Όταν αδειάσει μετά μπορείς να γράψεις ήρεμα και χαλαρά. Είναι σαν να κάνεις προπόνηση μέχρι λιποθυμίας. Μετά αισθάνεσαι πολύ καλύτερα.

Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Ψυχίατρος Τυπάλδος”;

Γ.Κ.: Δύσκολο. Και είναι δύσκολο όχι για το θέμα του -σίγα έτσι και αλλιώς το αναγνωστικό κοινό έχει συνηθίσει σε πιο σκληρά βιβλία - αλλά γιατί έχει έναν αμφιλεγόμενο και αντιφατικό χαρακτήρα για ήρωα. Ο Τυπάλδος δεν είναι ένας συνηθισμένος χαρακτήρας για να ταυτιστεί το κοινό μαζί του και να τον αγαπήσει. Είναι δύσκολος. Είναι άνθρωπος με ψυχολογικά προβλήματα. Κάνει μαλακίες μερικές φορές. Γεμάτος άρνηση και εγωκεντρικό πείσμα. Υπερόπτης αλαζόνας εριστικός και εμμονικός. Δεν είναι χαρακτήρας για να ταυτιστείς. Δεν κάνω τέτοιους χαρακτήρες εγώ. Μακριά από μένα οι συμβατικοί και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες για να μπορέσει να ταυτιστεί εύκολα η νοικοκυρά μαζί τους. Εμένα όσο φως έχουν άλλο τόσο σκοτάδι κουβαλάνε. Και εν πάση περίπτωση δεν είμαι υπέρ της άποψης ότι δραματουργικά πρέπει να ταυτιστούμε με τον ήρωα. Πρέπει να μας γοητέψει σίγουρα αλλά όχι να ταυτιστούμε. Μπορεί κανείς να ταυτιστεί με τον Τόνι Μοντάνα; Έναν έμπορο ναρκωτικών Ένα σκουπίδι της κοινωνίας; Αν ταυτιστεί τότε έχει πρόβλημα. Δεν ταυτίζεσαι ούτε με τον Τόνι Μοντάνα , ούτε με τον Κορλεόνε, ούτε με τον Ριχάρδο Γ’. Όμως δεν θες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους γιατί σε γοητεύουν. Άλλο πράγμα η ταύτιση άλλο η γοητεία. Έτσι λοιπόν είναι δύσκολο να ταυτιστεί το ευρύ κοινό με τον Τυπάλδο ,έναν άνθρωπο που κάθεται σε ένα παγκάκι και θάβει όλους τους περαστικούς. Έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να δεχτεί την πραγματικότητα. Όμως σου εκπέμπει έναν φοβερό μαγνητισμό.

Ερώτηση 5η: Πόσο εύκολο είναι να κατανοηθεί από τον κοινωνικό περίγυρο κάποιος που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού;

Γ.Κ.: Δεν μπορεί να κατανοηθεί και επίσης ο αυτιστικός δεν μπορεί να κατανοήσει τον κοινωνικό περίγυρο. Είναι δυο δυνάμεις τελείως αντίστροφες. Όλοι κραυγάζουν υπέρ της διαφορετικότητας αλλά αν ζήσουν από κοντά την κατάσταση βγάζουν όλα τα κόμπλεξ τους. Ποιος θα καταλάβει γιατί έχεις εμμονή στην λεπτομέρεια; Εγώ κάθομαι και βλέπω εκατό φορές μια ταινία για να την αναλύσω και να καταλάβω γιατί η κάμερα σε ένα σημείο έχει γωνία λήψης 60 μοίρες αντί για 55. Ποιος θα το καταλάβει αυτό; Ποιος θα καταλάβει γιατί όλοι μου λένε χαλάρωσε και πάμε για τσίπουρα και τάβλι; Δεν πίνω ούτε τσίπουρο ούτε τάβλι παίζω και ούτε χάνω τον χρόνο μου σε ανούσιους χαβαλέδες . Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω τον απλό κόσμο. Γιατί όταν βρέχει τρέχει να μην βραχεί; Πρώτον θα βραχεί περισσότερο και δεύτερον θα χάσει όλη τη μαγεία . Γιατί κάθεται και πίνει καφέ με τις ώρες και σαχλαμαρίζει σε ένα σωρό βλακείες θέματα; Γιατί δεν ακούει την πέμπτη συμφωνία του Μπετόβεν σε 10 διαφορετικές εκτελέσεις ώστε να κατανοήσει γιατί ο κάθε μαέστρος επιλεγεί έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης; Τι είναι αυτό που θέλει να πει; Γιατί δεν συγκρίνει τις μεταφράσεις του Άμλετ ώστε να διαπιστώσουμε για πιο λόγο χρησιμοποιεί ο καθέναν το δικό του λεξιλόγιο; Γιατί κανείς δεν συζητάει για τις μεγαλοφυείς εμπνεύσεις του Ντάνιελ Ντέι Λούις; Γιατί ο κόσμος δεν συζητάει για το composition and blocking του Όρσον Γουέλς; Γιατί κανείς δεν ψάχνει να βρει πως στο διάολο γίνεται να φωτίζει έτσι ο Ρότζερ Ντίκινς; Δεν μπορώ να καταλάβω τον κόσμο γιατί δεν έχει τέτοιες απορίες και απλά θέλει να κάνει χαβαλέ με φραπέ και τσίπουρα. Μακριά και αγαπημένοι λοιπόν. Δεν θέλω κοινωνικό περίγυρο δίπλα μου. Κάθε φορά που πάω να εμβαθύνω σε μια κουβέντα μου λένε όλοι μην σκέφτεσαι τόσο πολύ. Είναι δυνατόν; Μα η ανθρωπότητα πήγε μπροστά επειδή κάποιοι σκεφτόντουσαν πολύ και πάει πίσω επειδή κάποιοι δεν σκέφτονται καθόλου. Καμία πλευρά δεν μπορεί να καταλάβει την απέναντί της. Φροντίζω να κρατιέμαι μακριά από καθημερινούς ανθρώπους γιατί κι εγώ δεν τους καταλαβαίνω και αυτοί εμένα.

Ερώτηση 6η: Ο Τυπάλδος είναι ο παρατηρητής γεγονότων, καταστάσεων και συμπεριφορών. Κοινώς, είναι ο ιδανικός άνθρωπος για να φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή όπως είναι η εξιχνίαση εγκλημάτων και παράνομων δραστηριοτήτων. Πώς μπορεί κάποιος να αναπτύξει μία τέτοια αίσθηση και παρατηρικότητα;

Γ.Κ.: Είναι ένας συνδυασμός ταλέντου και προπόνησης. Υπεράνθρωποι υπάρχουν σε κάθε τομέα.

Ερώτηση 7η: Πίσω από κάθε σκοτεινό κεφάλαιο της προσωπικότητας των ανθρώπων βρίσκεται ένα άσχημο παιδικό βίωμα, μία κληρονομικότητα, ένα “σφάλμα” του dna, η διττή φύση του ανθρώπου ή συνδυασμός αυτών; Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Γ.Κ.: Προσωπικά πιστεύω πως ο άνθρωπος γεννιέται με το καλό και το κακό έμφυτα και ανάλογα στην κοινωνία που θα μεγαλώσει θα επικρατήσει ένα από τα δυο. Στην τσαρική Ρωσία όλοι ήταν θρήσκοι και αγράμματοι. Στην κομουνιστική Ρωσία οι περισσότεροι ήταν άθεοι, όλοι ξέραν κλασική μουσική και τα περισσότερα κορίτσια πήγαιναν μπαλέτο. Στην τωρινή Ρωσία οι περισσότεροι είναι θρήσκοι, ελάχιστοι ξέρουν κλασικοί μουσική και οι περισσότερες γυναίκες είναι πουτάνες. Ποιο είναι το DNA του Ρώσου; Η Ελληνίδα μάνα το 45 όταν ο γιος της έφευγε να πολεμήσει τον χαιρέταγε με ένα χαμόγελο και γεμάτη χαρά. Τώρα έχει καύσωνα και του λέει πάρε ζακέτα. Ποιο είναι το DNA της Ελληνίδας μάνας; Το 60 ο κόσμος τραγουδούσε Ρίτσο και Ελύτη και τώρα τραγουδάει αλβανική ραπ που είναι μόνο για ηλίθιους. 50 χρόνια διαφορά είναι. Δεν είναι πολλά. Δεν υπάρχει DNA . Ο άνθρωπος είναι όπως τον μάθεις. Αυτό αφορά το 99%. Υπάρχει όμως και η ανωμαλία της φύσης το οποίο είναι αμελητέα ποσότητα.

Ερώτηση 8η: Μας έχετε συνηθίσει σε έργα φιλοσοφικού περιεχομένου. Θα μας αποκαλύψετε τον λόγο ή είναι κάτι τυχαίο;

Γ.Κ.: Τυχαίο δεν είναι. Αυτά είναι τα αναγνώσματα μου και επίσης δεν θέλω να είμαι ρηχός και μονοεπίπεδος. Με απασχολούν τα μεγάλα πανανθρώπινα διλήμματα που απασχολούν όλους τους μεγάλους στοχαστές εδώ και χρόνια. Το θέμα είναι σε τι χαρτί θα τα περιτυλίξεις.

Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Γ.Κ.: Ότι από μένα δεν θα περιμένουν να γράφω ένα είδος. Οι δικοί μου οι αναγνώστες θα έχουν πολλά ενδιαφέροντα και θα τους απασχολούν πολλά ζητήματα. Δεν με ενδιαφέρουν οι μονομανείς αναγνώστες. Αυτοί που διαβάζουν μόνο αστυνομικά ή μόνο θρίλερ ή μόνο ιστορικά. Εμένα δεν με χωράει το σύμπαν.

Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Γ.Κ.: Πολλά και διάφορα. Θα δείξει…

Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Γ.Κ.: Κι εγώ ευχαριστώ.

Γεννήθηκε στις 16-2-1981 στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Είναι διαγνωσμένος με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας και στη συγγραφή είναι αυτοδίδακτος. Έχει πάρει μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχει δεκάδες βραβεία, με κυριότερα το Α΄ βραβείο από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» για το θεατρικό του «Παραδώστε τους Αντιστασιακούς» και το Α΄ βραβείο από την «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το θεατρικό του «Ψυχή από ατσάλι», που αναφέρεται στα βασανιστήρια της Μακρονήσου. Έχει παρακολουθήσει on line masterclass σεναρίου με τον Ντέιβιντ Μάμετ και τον Άαρον Σόρκιν και δουλεύει σαν διαλγογράφος σε σειρές. Επίσης έχει κάνει σεμινάρια υποκριτικής στην κάμερα και είχε έναν μικρό ρόλο στο σίριαλ «Κόκκινο ποτάμι».

Ψυχίατρος Τυπάλδος

«Μα ήταν ο Τυπάλδος. Πώς θα μπορούσε να κάνει πίσω; Ο διάσημος ψυχίατρος. Ένας Υπεράνθρωπος. Αυτός που πάλευε με τα πάντα. Που πάλευε με την κατάθλιψη, που πάλευε με τον αυτισμό, που πάλευε με το παρελθόν του, που πάλευε να κάνει μιαν απλή σχέση, που πάλευε να τον κατανοήσουν οι άνθρωποι, η ελπίδα των γονιών, η ελπίδα των παιδιών. Αυτός που – σχεδόν πάντα – είχε δίκιο. Αυτός είχε το χάρισμα και την κατάρα. Η ιδιοφυΐα. Λοιπόν; Τι να την έκανε την ιδιοφυΐα του αν δείλιαζε τώρα; Τι είναι η ιδιοφυΐα χωρίς θάρρος; Χωρίς θέληση; Χωρίς να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια το βλέμμα που σε κατατροπώνει και να του πεις «κάνε πιο κει». Πού είναι η ιδιοφυΐα, όταν η ατολμία επελαύνει επάνω σε φτερωτά άλογα και σε καλεί στον ίδιο σου τον όλεθρο; Ποια είναι η ιδιοφυΐα όταν η ατσαλένια πανοπλία της θέλησης κάνει φτερά και σκορπίζεται στον άνεμο; Όλα θα τα αντιμετώπιζε τώρα. Σε μια σκοτεινή αρένα όπου οι σύμμαχοι του σκότους θα γλεντούσαν χωρίς σταματημό. Και θα ήταν εκεί μόνος. Αυτός και όλοι τους. Ένας εναντίον όλων. Αυτός και τα σκοτάδια του…» Περισσότερο ένα φιλοσοφικό θρίλερ, μια πραγματεία πάνω στη θεωρία του υπεράνθρωπου, ένας στοχασμός πάνω στην «Υψενική» και «Νιτσεϊκή» φιλοσοφία, παρά ένα καταιγιστικό αστυνομικό με συνεχείς ανατροπές και υπερβολές, το μυθιστόρημα του Γιώργου Κατσούλα επικεντρώνεται στο χαρακτήρα του Ψυχιάτρου Τυπάλδου, ενός αυτιστικού γιατρού με σύνδρομο Άσπεργκερ και παρακολουθεί βήμα βήμα την πορεία του για τη σύλληψη ενός παιδεραστή.