Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2020

Συζητώντας με την Αναστασία Κιλάρογλου


Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Α.Κ.: Έχω πολλούς αγαπημένους συγγραφείς. Στην βιβλιοθήκη μου φιλοξενώ έργα διαφόρων συγγραφέων, αλλά δεν θέλω να αναφέρω ονόματα για να μην αδικήσω κάποιους. Διαβάζω όλα τα λογοτεχνικά είδη αναλόγως της διαθέσεως που με διακατέχει κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Πρέπει να παραδεχτώ όμως πως έχω προτίμηση στα ιστορικού περιεχομένου λογοτεχνικά αναγνώσματα χωρίς να εμμένω στο όνομα του συγγραφέα. Θέλω να αντλώ γνώσεις, θέλω να μαθαίνω, πέρα από την ιστορία των ηρώων, την ιστορία του τόπου που περιγράφει ο κάθε συγγραφέας. Κάθε τόπος έχει πολλά ιστορικά γεγονότα, μικρά και μεγάλα, που δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό. Εκείνα αναζητώ.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Α.Κ.: Είναι το "Ένα παιδί μετράει τ' άστρα" του Μενέλαου Λουντέμη. Πρέπει να πήγαινα τετάρτη τάξη στο εξατάξιο Γυμνάσιο του Εξαπλάτανου Πέλλας (ήταν το χωριό καταγωγής του Μενέλαου Λουντέμη), όταν ο πατέρας μου αγόρασε όλη την σειρά των βιβλίων του. Οπότε υπήρχε υλικό πλούσιο για ανάγνωση. Ακόμα θυμάμαι τον Μέλο και την Αγράμπελη , τους ήρωες του παραπάνω βιβλίου.


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Α.Κ.: Είχα καλή επαφή με το μολύβι και το χαρτί. Επάνω στο δεύτερο αποτύπωνα σκέψεις μου, ανησυχίες μου, σχέδια, επιθυμίες μου, στίχους, έφτιαχνα παραμύθια κ.λ.π. Το καλλιέργησα στο μυαλό μου και κάποια στιγμή , όταν δόθηκαν τα ανάλογα ερεθίσματα, αποφάσισα να εξωτερικεύσω συναισθήματα και να δώσω πνοή σε ο, τι έγραφα. Αυτά πήραν μορφή βιβλίου. Έτσι προέκυψε η συγγραφή.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Το δάκρυ της Ανατολής”;

Α.Κ.: Είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται την ζωή των Χριστιανών υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ανατολία και στην Καππαδοκία, κατά το τέλος του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Αναφέρεται στους Αρμενίους και στους Ρωμιούς, αυτών η ζωή περιγράφεται. Σαν συγγραφέας στέκομαι ιδιαιτέρως στον κατατρεγμό και στις αιματηρές διώξεις των Αρμενίων επί Αβδούλ Χαμίτ, με αποκορύφωμα την Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 από τους Νεότουρκους και στην δραματική ανταλλαγή των πληθυσμών. Είναι ένα μυθιστόρημα με αληθινά γεγονότα καθώς τα πρόσωπα είναι πραγματικά με τα αληθινά τους ονόματα και η ιστορικότητα του αποδεικνύεται από την βιβλιογραφία στο πίσω μέρος του βιβλίου.


Ερώτηση 5η: Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής ενός βιβλίου γύρω από τη γενοκτονία των Αρμενίων;

Α.Κ.: Ο κάθε συγγραφέας ψάχνει υλικό για το επόμενο βιβλίο του. Η ιδέα της συγγραφής ενός θέματος λαμβάνεται από διάφορα ερεθίσματα, από μια έκφραση, από ένα γεγονός, από μια εικόνα, από ένα άκουσμα, από την ζωή κάποιου κ.λ.π. Ο παππούς μου ήταν Αρμενικής καταγωγής και είχε βιώσει στο πετσί του την Γενοκτονία του λαού του καθώς είδε να χάνονται τα παιδιά του, οι συγγενείς του, οι συγχωριανοί του, οι πατριώτες του. Το υλικό υπήρχε, ήταν οι σπαρακτικές διηγήσεις του, που εμείς τις ακούγαμε σαν παραμύθι περιμένοντας ένα αίσιο τέλος στην ζωή των ηρώων του παραμυθιού του. Αλλά πάντα το τέλος του παραμυθιού του έκρυβε κλάματα γοερά. Προς το τέλος της ζωής του είχε εκφράσει την επιθυμία να ταφεί σε τέτοιο χώρο στο κοιμητήριο του χωριού μου, ώστε να είναι ορατό το σημείο στον οποιονδήποτε πλησίαζε. Είχε πει μάλιστα: " Και αν κάποιος, βλέποντας την φωτογραφία μου, σας ρωτήσει ποιος είναι αυτός ο δυστυχής, να του πείτε την ιστορία μου, να μην ξεχαστώ σαν άνθρωπος". Αυτήν την έκφραση του την κράτησα στο μυαλό μου, ήταν η αιτία για την συγγραφή. Έπρεπε να δοθεί η αφορμή η οποία δόθηκε όταν κλήθηκα να χρησιμοποιήσω κάποια έγγραφα του πατέρα μου για το Κτηματολόγιο. Στο σεντούκι που τα φύλαγε και στο οποίο όσο ζούσε ο πατέρας μου δεν είχαμε πρόσβαση, υπήρχε ένα χοντρό βιβλίο δεμένο με σπάγκο. Μου κίνησε την περιέργεια. Ξέλυσα τον σπάγκο και το άνοιξα. Το βιβλίο δεν ήταν γραμμένο στα Ελληνικά. Το ξεφύλλισα με υπομονή-είχε πολλές σελίδες, λεπτά τα φύλλα χαρτιού- προσδοκώντας πως θα εύρισκα κάτι, ένα σημείωμα για εμάς τους απογόνους. Στο κάτω περιθώριο μιας σελίδας βρήκα μια χειρόγραφη πρόταση γραμμένη σε ξένη γραφή. Κατάλαβα. Ήταν ο γραφικός χαρακτήρας του παππού μου. Ήξερα την καταγωγή του, άκουγα στο σπίτι πως ήταν Αρμένιος. Πήγα το βιβλίο στην Αρμενική εκκλησία Θεσσαλονίκης όπου μου μετέφρασαν τις επικεφαλίδες του κάθε κεφαλαίου. Εκεί διαπίστωσα πως ο παππούς μου διάβαζε την Παλαιά Διαθήκη. Το βιβλίο λοιπόν, η χειρόγραφη πρόταση με τον γραφικό χαρακτήρα του, η καταγωγή του, η τελευταία του επιθυμία για την ταφή του, η φράση του <<να μην ξεχαστώ σαν άνθρωπος>>, ήταν τα ερεθίσματα και αποτέλεσαν την ιδέα να ξεκινήσω να γράφω για την γενοκτονία των Αρμενίων. Το μόνο που μου έμενε ήταν να μελετήσω συγγράμματα για εκείνη την εποχή και για τους τόπους που θα περιέγραφα. Έπεσα με σπουδή στο διάβασμα και το αποτέλεσμα είναι "Το δάκρυ της Ανατολής".


Ερώτηση 6η: Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι ένα θέμα που έχει αναλυθεί ιδιαιτέρως από την ελληνική λογοτεχνία. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Α.Κ.: Δεν είναι εύκολο κεφάλαιο η Γενοκτονία των Αρμενίων ώστε να αναλυθεί ιδιαιτέρως. Πρέπει να έχει κάποιος βιώματα για να τα καταθέσει, να έχει ακούσματα ισχυρά, να ξέρει από κατατρεγμό, να ξέρει από πρώτο χέρι τι επικρατούσε στην Ανατολή, να ξέρει πως χτυπούσε η καρδιά ενός κυνηγημένου που δεν έκανε το παραμικρό παράπτωμα, απλώς ήταν Αρμένιος, να ακούσει περιγραφές για τις σφαγές αμάχων και να τρέμει το φυλλοκάρδι του, να ακούσει όπως άκουσα κι εγώ τον θρήνο του παππού μου όταν ανακαλούσε στην μνήμη του τα χαμένα του παιδιά, να βλέπει το θολό του βλέμμα να ψάχνει μορφές του παρελθόντος. Δεν είναι εύκολο κεφάλαιο η γενοκτονία των Αρμενίων. Μπορεί να υπάρχει και ο φόβος για να μην στοχοποιηθεί κάποιος. Και στην πολιτική, όπως βλέπετε, η αναγνώρισή της από τους λαούς παγκοσμίως γίνεται δειλά-δειλά γιατί υπάρχουν συμμαχίες και ο ένας εταίρος δεν θέλει να "στεναχωρήσει" τον άλλον και κλονιστούν οι δεσμοί τους.


Ερώτηση 7η: Βλέπουμε μέσα στο βιβλίο σας τους ανθρώπους να μην ξεχνάνε τον ξεριζωμό τους και τις θηριωδίες που έχουν βιώσει. Παρ' όλα αυτά τη σύγχρονη εποχή συμβαίνει το αντίθετο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Α.Κ.: Πράγματι. Δεν ξεχνούν τον ξεριζωμό τους, δεν ξεχνούν τι έχουν υποστεί, δεν ξεχνούμε και εμείς τα όσα μας έχουν μεταφέρει και ας είμαστε απόγονοί τους. Πρέπει να ξεχωρίσουμε όμως τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής και τους ανταλλαγέντες από τους μετανάστες της σύγχρονης εποχής και φυσικά αναφέρομαι σε αυτούς που έρχονται από τα τουρκικά παράλια στα νησιά μας . Οι πρόσφυγες έφυγαν με την ψυχή στο στόμα από τις πατρίδες τους, εγκαταλείποντας ο, τι είχαν και δεν είχαν, μικρό ή μεγάλο, πολύ ή λίγο για να σωθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Ήρθαν σε χώμα Ελληνικό, προέκταση της πατρίδας τους έχοντας στο μυαλό τους πως θα κοπάσει κάποτε το κακό και θα επιστρέψουν πάλι στον τόπο τους. Απογράφηκαν και αν κάποιος δεν είχε χαρτιά επάνω του, μέτρησαν οι μαρτυρίες των συγγενών, των συγχωριανών τους. Έκαναν κοπιαστικές δουλειές, οπουδήποτε και οτιδήποτε για να κερδίσουν ένα κομμάτι ψωμί για τις οικογένειές τους και πρόκοψαν με τον καιρό.
Οι λαθραίοι μετανάστες έφυγαν με επιλογή τους, άφησαν τον τόπο τους γιατί κάποιοι τους είπαν για κέρδος, πως η Ευρώπη είναι η γη της επαγγελίας, πως θα κάνουν μπίζνα με πολλά χρήματα. Απρόσκλητοι, χωρίς χαρτιά, πολλές φορές με πλαστά, παρουσιάζουν συγγενείς που δεν έχουν, συνοδεύουν συγγενείς που δεν έχουν για να αποκομίσουν χρήμα. Δεν συγκρίνονται οι πρόσφυγες του ξεριζωμού της Μ. Ασίας με τους μετανάστες της σύγχρονης εποχής.


Ερώτηση 8η: Δύο άνθρωποι διαφορετικών πιστεύω και καταγωγής θα συναντηθούν. Πιστεύετε ότι μπορεί να κρατήσει μία τέτοια σχέση τη σημερινή εποχή και ποιες, ίσως, ειδοποιούς διαφορές βλέπετε με το παρελθόν όπως τις έχετε γνωρίσει μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων σας;

Α.Κ.: Σήμερα οι άνθρωποι, πιστεύω πως είναι πιο ανοιχτοί στο να προσεγγίσει ο ένας τον άλλον. Θέλετε η παγκοσμιοποίηση, θέλετε το ανοιχτό πνεύμα των ανθρώπων, οι επαγγελματικές συναναστροφές, όλα αυτά σμίγουν ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ασφαλώς και μπορεί να κρατήσει μια τέτοια σχέση, οι άνθρωποι παραβλέπουν πια αυτό που τους χωρίζει και εστιάζουν σε αυτό που τους ενώνει. Στο παρελθόν ο κόσμος ζούσε σε κλειστές κοινωνίες, φρόντιζε να συγχρωτίζεται με ανθρώπους της ίδιας ράτσας, ήθελε να μιλά την ίδια γλώσσα, για να καταλαβαίνει τα πάντα που συμβαίνουν στον περίγυρό του, ήταν αδιανόητο να συμβιώσει με κάποιον με διαφορετική πίστη γιατί εξοστρακιζόταν από την οικογένεια, από τους φίλους, από την κοινότητα του. Σήμερα αυτοί οι φράχτες λίγο πολύ έχουν καταπέσει, διαφορετικής καταγωγής άνθρωποι ζουν από κοινού, και σε κάθε κοινωνία βρίσκουμε αξιόλογους ανθρώπους, με ήθος και προκοπή.


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Α.Κ.: Τους ευχαριστώ από καρδιάς για την προτίμηση στα έργα μου. Τους εύχομαι να διευρύνουν συνέχεια τους ορίζοντές τους διαβάζοντας βιβλία που, πέρα από την ιστορία των ηρώων, να τους δίνουν και γνώσεις για τον τόπο που περιγράφεται κάθε φορά. Να είναι γεροί και υγιείς!


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Α.Κ.: Ήδη γράφω αλλά είναι νωρίς ακόμα για να σας πω κάτι. Έχω κάποιους ήρωες που πρέπει να τους επαναφέρω στην τάξη, μου δημιουργούν θέματα... Η ιστορία δεν θα λείπει και από αυτό!


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Α.Κ.: Σας ευχαριστώ πολύ!! Ευχαριστώ και για την υπομονή σας!!! Καλή σας συνέχεια!!!





Αναστασία Κιλάρογλου – Συγγραφέας: https://www.psichogios.gr/anastasia-kilarogloy
“Το δάκρυ της Ανατολής”: https://www.psichogios.gr/books/to-dakry-ths-anatolhs.html





Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΙΛΑΡΟΓΛΟΥ γεννήθηκε στο χωριό Φιλώτεια Αλμωπίας του Νομού Πέλλας. Σπούδασε με υποτροφία στην Ανωτέρα Σχολή Στελεχών Επιχειρήσεων, τμήμα Λογιστών, του ΚΑΤΕΕ Λάρισας και εργάστηκε ως λογίστρια. Στα γυμνασιακά της χρόνια δημοσίευσε ποιήματα στην τοπική εφημερίδα Ηχώ της Αλμωπίας. Από τις εκδόσεις Πέλλα κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ.
(2019) Το δάκρυ της Ανατολής, Ψυχογιός
(2014) Ματωμένα τριαντάφυλλα, Ψυχογιός





Το δάκρυ της Ανατολής
Ο Μιχάλης, θύμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ζει στην Ελλάδα, με τις αναμνήσεις να τον τρελαίνουν. Οι εικόνες από όσα έζησε ξεδιπλώνονται μπροστά του και το μυαλό του καλπάζει και φεύγει στην Ανατολή, στα βασιλικά χώματα της πατρίδας του, για να βρεθεί ανάμεσα στην οικογένειά του, για να δει ξανά τη σφαγή των δικών του προσώπων, για να δει τον άνθρωπο να γίνεται αγρίμι και να καταφέρεται ενάντια σε αθώους.

Δεν μπορεί να ξεχάσει τη μέρα που κοίταζε ανήμπορος το φαράγγι του θανάτου και έβλεπε τους αγαπημένους του να κείτονται άψυχοι στο έδαφος. Θυμάται πώς πήρε τον δρόμο, με καμένη την ψυχή, για μια άλλη πολιτεία, στα νότια του Άλυ ποταμού, αναζητώντας μια αχτίδα νέας ζωής που θα γλύκαινε την ύπαρξή του. Και τη βρήκε στο πρόσωπο εκείνης. Ρωμιά, δασκάλα στον τόπο της, ζούσε σε περιβάλλον άκρως θρησκευτικό και σε σπίτι με πατριαρχικές συνήθειες.

Αντέδρασε όταν επιχείρησαν να βάλουν στο πλευρό της άνδρα διαφορετικής καταγωγής και πίστεως. Μα πόσο λάθος έκανε! Γιατί, παρόλο που η καρδιά του Μιχάλη ήταν ραγισμένη, εκείνος της χάρισε την άδολη αγάπη του και φύτρωσαν κυκλάμινα μέσα στα δυο τους χέρια. 
 

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "ΙΔΟΥ ΕΓΩ" Jonathan Safran Foer


ΙΔΟΥ ΕΓΩ
24.00€
Συγγραφέας: ΦΟΕΡ, ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΣΑΦΡΑΝ
Έτος έκδοσης: 2020
ISBN: 978-960-04-5054-5
ΣΕΛ.: 616
Σχήμα: 17 Χ 24
Τίτλος πρωτοτύπου: Ηere I Am
Γλώσσα πρωτοτύπου: αγγλικά
Μετάφραση: Σφακιανάκης, Άρης - Σκάρου, Ηρώ
Βάρος: 1073.00 γραμ.
Μαλακό εξώφυλλο



Ο Τζέικομπ και η Τζούλια Μπλοχ έχουν προβλήματα... πολλά προβλήματα.

Προσπαθούν να πείσουν τον υπερήλικα παππού του Τζέικομπ να μπει σε οίκο ευγηρίας· προετοιμάζονται για μια οικογενειακή συνάθροιση την οποία κανείς δεν επιθυμεί πραγματικά· κάνουν ό,τι μπορούν για να μην αποβληθεί ο μεγαλύτερος γιος τους από το σχολείο· ο σκύλος τους έχει ακράτεια· και, εν μέσω όλων αυτών, η Τζούλια ανακαλύπτει ερωτικά μηνύματα στο κινητό του Τζέικομπ.

Ο γάμος τους κλονίζεται.

Ενώ η οικογενειακή κρίση κορυφώνεται, ένας καταστροφικός σεισμός ενεργοποιεί μια ραγδαία κλιμακούμενη σύρραξη στη Μέση Ανατολή και όλοι πρέπει να πάρουν θέση.

Το νέο φιλόδοξο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ τον καταξιώνει ως έναν από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Αμερικανούς συγγραφείς. Ανάλαφρο και τραγικό ταυτόχρονα, διεισδυτικό και ειλικρινές, το Ιδού εγώ αναλύει με χιούμορ και κοφτερή ματιά τη σύγχρονη αμερικανική οικογένεια και τα διλήμματα της εποχής μας.






O Tζόναθαν Σάφραν Φόερ γεννήθηκε το 1977 στην Ουάσινγκτον. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Όλα έρχονται στο φως (Κρατικό Βραβείο Εβραϊκής Λογοτεχνίας και Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα της εφημερίδας Guardian), Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά και Ιδού εγώ. Eπίσης, έχει εκδώσει το μυθοπλαστικό κολάζ Tree of Codes, βασισμένος στη συλλογή διηγημάτων Οδός κροκοδείλων του Μπρούνο Σουλτς. Το 2001 επιμελήθηκε το Α Convergence of Birds: Original Fiction and Poetry Inspired by the Work of Joseph Cornell, έναν φόρο τιμής στο έργο του Αμερικανού αβάν γκαρντ καλλιτέχνη και γλύπτη Τζόζεφ Κορνέλ (1903-1972).
Το 2007 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο με τους καλύτερους νέους Αμερικανούς συγγραφείς του περιοδικού Granta. Έχει κερδίσει πολυάριθμα βραβεία, ενώ τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε τριάντα έξι γλώσσες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Από τις εκδόσεις Kέδρος κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά και Ιδού εγώ και θα κυκλοφορήσουν σε επανέκδοση το μυθιστόρημά του Όλα έρχονται στο φως και το δοκίμιο Τρώγοντας ζώα.

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ "Η ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ" Νίκος Μπακόλας


Η ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
16.60€
Βραβευμένο Συγγραφέας: ΜΠΑΚΟΛΑΣ, ΝΙΚΟΣ
Έτος έκδοσης: 1996
Έτος έκδοσης 2: 2020
ISBN: 978-960-04-1204-8
ΣΕΛ.: 440
Σχήμα: 14 Χ 20,6
Βάρος: 472.00 γραμ.
Μαλακό εξώφυλλο
Βραβείο: Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 1997

Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 1997

Η ιστορία ξεκινάει μ’ ένα διπλό φονικό και μια αυτοχειρία σ’ ένα χωράφι της Μακεδονίας, την εποχή του θερισμού, το 1923. Η γραφή του αίματος, σαν κόκκινη κλωστή, ενώνει τους ήρωες και τις προσωπικές τους ιστορίες και, καθώς ξετυλίγεται, διαγράφει μια ελικοειδή διαδρομή, χωρίς πραγματική κατάληξη, εφόσον η ζωή μεταγγίζεται από γενιά σε γενιά μαζί με τα αισθήματα, τα πάθη, τα λάθη και όλα όσα συνθέτουν το μεγαλείο της.

Το βρέφος που βρέθηκε στον «αγρό του αίματος» θα καταλάβει το κέντρο της αφήγησης. Στη ζωή και στη διήγηση η ιστορία πηγαινοέρχεται από τη Φλώρινα έως τη Μάνη κι έπειτα φτάνει στη Θεσσαλονίκη, και ξεδιπλώνεται με φαντασία και αίσθημα και με πολλή επιδεξιότητα, για να σμίξει με την άλλη Ιστορία και να φτάσει προς τα πίσω ως τον Μακεδονικό Αγώνα, κι ύστερα να μπει στο μεγάλο ποτάμι του αίματος: του πολέμου του ’40, της Κατοχής και του Εμφυλίου, ως τις παραμονές της χουντικής δικτατορίας.

Το κάθε πρόσωπο, στο μυθιστόρημα του Νίκου Μπακόλα, κουβαλάει μέσα του τα ξέθωρα κι όμως ανεξίτηλα σημάδια της δικής του μοίρας, εκείνα που υπαγορεύουν στον καθένα την πορεία που πρόκειται να ακολουθήσει.

Είναι μια γραφή όπου ο μύθος κι η αλήθεια, το πραγματικό και το φανταστικό, το αρχέγονο και το νέο, το ιστορικό και το θρυλούμενο δένονται σ’ ένα μοιραίο δίχτυ, αξεδιάλυτο πολλές φορές.

Ο αναγνώστης κρατάει στα χέρια του ένα βιβλίο θελκτικό και μαγευτικό και καλείται να γίνει κοινωνός στα μυστήρια της ζωής.






Ο Νίκος Μπακόλας (1927-1999) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε μαθηματικός στη Φυσικομαθηματική Σχολή της Θεσσαλονίκης και, φοιτητής ακόμα, άρχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Νέα Αλήθεια. Στη συνέχεια, από το 1956 και για τριάντα χρόνια ως τη συνταξιοδότησή του, εργάστηκε ως συντάκτης, μεταφραστής, συντάκτης ύλης και υπεύθυνος φιλολογικών και καλλιτεχνικών σελίδων σε όλες σχεδόν τις ημερήσιες και εβδομαδιαίες εφημερίδες της συμπρωτεύουσας (Ελεύθερος Κήρυξ, Μακεδονία, Ελεύθερος Λαός, Θεσσαλονίκη, Νέα Αλήθεια, Ελληνικός Βορράς, Δράσις). Διετέλεσε επίσης προϊστάμενος του Τμήματος Τύπου της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (1959-1967) και, με την ιδιότητά του αυτή, άτυπος γραμματέας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κατά την περίοδο 1960-1965. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με το έργο Παραλλαγή στο πένθιμο εμβατήριο, για το οποίο τιμήθηκε με τον β’ έπαινο στον διαγωνισμό νουβέλας του περιοδικού Μορφές. Τρία χρόνια αργότερα άρχισε να δημοσιεύει πεζογραφήματά του στο περιοδικό Φοιτητικά Γράμματα, όπου ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής και τακτικός συνεργάτης, και στην εφημερίδα Παμφοιτητική. Το 1958 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, Μην κλαις αγαπημένη, όπου ήταν ήδη εμφανής η έγνοια για την αφηγηματική τεχνική, η οποία εκδηλώνεται ακόμα πιο έντονα στη συνέχεια. Η «συνάντησή» του με το έργο του Φώκνερ, του οποίου έχει μεταφράσει το μυθιστόρημα Η βουή και το πάθος, υπήρξε γόνιμη για τη συνέχεια του έργου του, όπου το όνειρο συναιρείται με την πραγματικότητα, χωρίς να την αναιρεί. Την ίδια χρονιά άρχισε να γράφει συστηματικά θεατρική κριτική στις εφημερίδες με τις οποίες συνεργαζόταν. Ασχολήθηκε με το μεταπολεμικό θέατρο και διετέλεσε πρόεδρος της καλλιτεχνικής επιτροπής (1974-75), εισηγητής δραματολογίου (1977-1980) και καλλιτεχνικός διευθυντής (1980-82 και 1990-93) του ΚΘΒΕ. Νεότερος έγραψε και ένα θεατρικό έργο, Ο κόκκινος φάκελος (διασκευή διηγήματός του), που παρέμεινε άπαιχτο. Τιμήθηκε με το βραβείο του περιοδικού Τομές το 1978 για το έργο του Μυθολογία, με το Α’ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1988 για τη Μεγάλη πλατεία και με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1997 για την Ατέλειωτη γραφή του αίματος. Το 1999 του απονεμήθηκε το βραβείο Balkanika για το βιβλίο του Μπέσα για μπέσα ή Ο άλλος Φώτης. Εκτός από την πεζογραφία, ο Νίκος Μπακόλας ασχολήθηκε συστηματικά με τη μετάφραση Αμερικανών κυρίως συγγραφέων, όπως οι Ουίλλιαμ Φώκνερ, Χ. Τζέιμς και Φ. Σ. Φιτζέραλντ. Σε δημοσιεύσεις του στις εφημερίδες και στα περιοδικά χρησιμοποιούσε ενίοτε το ψευδώνυμο Ν. Χριστοφόρου. Τα έργα του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος.

Περισσότερα για τον συγγραφέα και το έργο του

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Η ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ" Μαρία Πάουελ


Η ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
14.00€
Συγγραφέας: ΠΑΟΥΕΛ, ΜΑΡΙΑ
Έτος έκδοσης: 2020
ISBN: 978-960-04-5052-1
ΣΕΛ.: 328
Σχήμα: 14 Χ 20,6
Εικονογράφηση: Ασπρόμαυρη
Εικονογράφος: ΒΕΛΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ
Βάρος: 357.00 γραμ.
Μαλακό εξώφυλλο

Ασπρόμαυρα σχέδια: ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΛΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Σε μια πόλη χωρίς όνομα, μια εταιρεία έχει ξεκινήσει έργα που θα συντελέσουν στη ριζική μεταμόρφωση και αναγέννησή της.

Τρία πρόσωπα, τρεις κάτοικοι, δουλεύουν εντατικά για το πρότζεκτ «Αναγέννηση», κάτω από τις οδηγίες των Υπευθύνων. Τα σχέδια αλλάζουν από μέρα σε μέρα, μεταβάλλοντας έναν γνώριμο τόπο σ’ ένα πεδίο όπου τίποτα δεν είναι σταθερό και αναγνωρίσιμο.

Μέσα στις τριάντα μέρες που διαδραματίζεται η ιστορία, ένα τέταρτο πρόσωπο, μια νεαρή κοπέλα, ακολουθώντας μια παρόρμηση, μετακινείται αδιάκοπα στα μυστικά περάσματα της κατακερματισμένης πόλης, όπου σταδιακά έμψυχα και άψυχα παύουν να ξεχωρίζουν.





Η Μαρία Πάουελ γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Κινηματογράφο στο Λονδίνο. Παντρεύτηκε στην Αγγλία, όπου έζησε αρκετά χρόνια. Εργάζεται στην Αθήνα ως σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Δεσμά αίματος κυκλοφόρησε το 2003 (εκδόσεις Κέδρος) και το 2011 γυρίστηκε ταινία από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο. Τιμήθηκε γι’ αυτό με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου «Ηρακλής Παπαλέξης» του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. Το 2005 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Η πιο δραματική ιστορία (εκδόσεις Κέδρος), το 2013 το βιβλίο της Όξινη βροχή (εκδόσεις Κέδρος), το οποίο βρέθηκε στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας, στις μικρές λίστες του The Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα και στη βραχεία λίστα των βραβείων του λογοτεχνικού περιοδικού ο Αναγνώστης και το 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Η ψυχή των πραγμάτων (εκδόσεις Κέδρος).

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

Πρόσκληση Τελετής Απονομής Βραβείων Μεταφρασμένων Βιβλίων


Κριτική Βιβλίου “Το άλλο μισό” της Ελένης Κεκροπούλου


Η Τζένη είναι η κεντρική ηρωίδα της ιστορίας, η οποία είναι παντρεμένη επί σειρά ετών με τον Αντρέα. Τα πάντα βαίνουν καλώς μέχρι τη μέρα που όλο το οικοδόμημα της παντρεμένης της ζωής καταρρέει. Μία αλήθεια, την οποία προτιμούσε να εθελοτυφλεί, βγαίνει στην επιφάνεια κλονίζοντας την αυτοπεποίθησή της.
Ταυτόχρονα, μαζί με τη ζωή της Τζένης βλέπουμε και άλλα ζευγάρια να βιώνουν αντίστοιχες, και μη, καταστάσεις. Ο περίγυρός της επηρεάζεται εξίσου από την τριβή της καθημερινότητας και την έλλειψη της αληθινής και πιστής αγάπης.
Θα καταφέρει η Τζένη να αντέξει; Θα αφήσει πίσω της την περιπέτεια του άντρα της; Θα δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της ή στην πληγωμένη της αξιοπρέπεια, η οποία αποσυντίθεται σιγά – σιγά; Πόσο εύκολο είναι να πιστέψει στον εαυτό της μετά από ένα τέτοιο συμβάν και να σταθεί στα πόδια της διεκδικώντας την παλιά της ζωή; Είναι εφικτό κάτι τέτοιο;
Τη συγγραφέα, Ελένη Κεκροπούλου, την έχουμε γνωρίσει μέσα από πονήματα που πραγματεύονται ιστορικά γεγονότα. Αυτή τη φορά μας εκπλήσσει προσφέροντάς μας ένα δημιούργημα τόσο διαφορετικό από όσα μας έχει συνηθίσει τόσα χρόνια.
Πρόκειται για μία ιστορία, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να είναι δική μας, καθώς ανήκει σε ένα πλαίσιο τόσο καθημερινό και γνωστό. Η απιστία έχει κατακτήσει την πρώτη θέση στις ζωές των περισσότερων ανθρώπων και αποτελεί, ίσως, τον πιο σημαντικό λόγο διαζυγίων τα τελευταία χρόνια. Μόνο που εμπεριέχει και τις συνέπειές της. Αυτές, λοιπόν, τις συνέπειες καταγράφει η δημιουργός του βιβλίου στις σελίδες του.
Το βαθύ ερώτημα που ξεδιπλώνει είναι τι είναι πιο δυνατό, η απιστία και η μη ανοχή της ή η αληθινή αγάπη και η βαθιά έννοια της συγχώρεσης; Πάνω, λοιπόν, σε αυτό το ερώτημα βλέπουμε τους ανθρώπους, τις σκέψεις τους και τα πιστεύω τους να παίρνουν σάρκα και οστά. Άλλωστε, το παρόν ανάγνωσμα δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις αλλά προσπαθεί να κάνει μία ουσιαστική καταβύθιση στην ωμή πραγματικότητα, στην ψυχή των ανθρώπων και των συναισθημάτων.
Αν αναζητάτε ένα βιβλίο με βαθύ κοινωνικό υπόβαθρο και όχι μία ακόμη αισθηματική ιστορία, αν αναζητάτε ένα πόνημα κατάθεση ψυχής και όχι ακόμα ένα χλιαρό μυθιστόρημα, αν αναζητάτε κάτι ουσιαστικό για ένα θέμα που ναι μεν έχει αναλωθεί αλλά δείχνει ένα άλλο πρόσωπο τότε αξίζει να διαβάσετε το παρόν ανάγνωσμα!
 
 
 
 
 
Βασιλική Διαμάντη 
 

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2020

Συζητώντας με τη Βαρβάρα Σεργίου

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Β.Σ.: Κατ’ αρχήν, είναι με μεγάλη μου χαρά που θα απαντήσω στις ερωτήσεις σας και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων γι αυτό το βήμα που δίνετε και για την φιλοξενία στο μπλοκ της. Δύσκολη η πρώτη ερώτηση γιατί οι αγαπημένοι συγγραφείς που αγαπώ και θαυμάζω είναι αρκετοί. Το κάθε βιβλίο θεωρώ ότι έχει κάτι να μας δώσει. Ο κάθε συγγραφέας στο βιβλίο του καταθέτει την ψυχή του αλλά και τις σκέψεις του. Ίσως όμως να μπορούσα να ξεχωρίσω τον Nicholas Sparks του οποίου τα βιβλία του με συγκινούν, με συναρπάζουν και κατορθώνουν πάντα να αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μου.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Β.Σ.: Κλασσικό βιβλίο και στο τοπ 5 των αγαπημένων μου βιβλίων και είναι το Jane Eyre της Charlotte Bronde.


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Β.Σ.: Η αγάπη μου για τα βιβλία ήταν το κίνητρο όμως πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι η συγγραφή ήταν εσωτερική μου ανάγκη. Και αυτή η ανάγκη βρισκόταν πάντοτε μέσα μου στον πυρήνα της ύπαρξης μου. Η έκφραση των σκέψεων μου αλλά και των εικόνων που δημιουργούσα στο μυαλό μου και η λατρεία μου για το είδος του φανταστικού ήταν κάτι που με ωθούσε να αρχίσω να γράφω.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Έκπτωτη Θεά”;

Β.Σ.: Η Έκπτωτη Θεά είναι ένα ‘Υβριδικό’ μυθιστόρημα. Δεν θα μπορούσε να ήταν κάτι λιγότερο λόγω της ανησυχίας μου για συνεχή εξέλιξη και του χαρακτήρα μου. Είναι ένα βιβλίο φαντασίας με σκηνικό το σήμερα, την πραγματικότητα μας. Είναι ένα βιβλίο με ρομαντικά δραματικά στοιχεία, κοινωνικούς προβληματισμούς και θέλω να πιστεύω ότι μέσα από την πλοκή του, περνά στους αναγνώστες κάποια σημαντικά μηνύματα χωρίς να γίνονται συστάσεις και νουθεσίες αλλά ζώντας μέσα από τους ήρωες και υποφέροντας τον πόνο και το δράμα των πρωταγωνιστών. Αυτό που το ξεχωρίζει είναι ότι οι καθημερινοί άνθρωποι, ήρωες του βιβλίου είναι αυτοί που κινούν τα νήματα για την ανάδειξη του υπερφυσικού και ξεδιπλώνουν την ιστορία και τον μύθο της Έκπτωτης Θεάς.


Ερώτηση 5η: Η Σαμμανή γίνεται Λίζα και μετά Αριάδνη μέσα από τη “Μεταμόρφωση” και την “Αναγέννηση” του βιβλίου σας αντίστοιχα. Πιστεύετε πως οτιδήποτε και να συμβεί ο αληθινός μας εαυτός βγαίνει πάντα στην επιφάνεια ακόμα και αν είναι “θαμμένος” πολύ βαθιά;

Β.Σ.: Η αλήθεια μας, πάντα βρίσκει τρόπο να εξωτερικευτεί, όχι μόνο να βγει στην επιφάνεια αλλά και να θριαμβεύσει. Ο αληθινός εαυτός του καθενός μας, με τα προτερήματα και τα ελαττώματα του πάντα αναδύεται όσο βαθιά θαμμένος και να είναι γιατί θεωρώ πως μόνο έτσι ολοκληρώνεται ουσιαστικά ένας άνθρωπος, με το να αποδεχθεί δηλαδή, το ποιος πραγματικά είναι και να το εκδηλώσει χωρίς αναστολές και δισταγμό. Γι’ αυτό πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια μας και να την στηρίζουμε και όχι να ζούμε τη ζωή που μας επιβάλλουν οι άλλοι.


Ερώτηση 6η: Η Σαμμανή είναι ερωτευμένη με τον Βικά. Μέσα όμως στις ζωές που αλλάζουν και οι δύο χάνουν τις μνήμες των προηγούμενων ζωών τους. Θεωρείτε ότι η αληθινή αγάπη πάντα βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να “αναγεννηθεί” και να μη χαθεί στη λήθη του χρόνου;

Β.Σ.: Αυτό είναι και ένα από τα μηνύματα του βιβλίου. Ότι η αληθινή αγάπη δεν καταλήγει πάντα στον Παράδεισο αλλά πάντα θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να κυριαρχήσει ανεξαρτήτου τις αντιξοότητες και τις συνθήκες κολάσεως που μπορεί να αντιμετωπίσει. Τίποτα που είναι μοιραίο δεν χάνεται. Η αγάπη είναι ενέργεια και όπως δεν μπορεί να δημιουργηθεί από το μηδέν, δεν μπορεί να καταστραφεί ούτε χάνεται. Μπορεί μόνο να αλλάζει μορφή και τόπο, όμως παραμένει σταθερή, ίσως κάποτε να είναι εξασθενημένη αλλά μόνο μέχρι την κατάλληλη χρονική στιγμή.


Ερώτηση 7η: Στην ιστορία σας ξετυλίγεται το θέμα της υιοθεσίας. Βλέπουμε τη Σουζάνα να γίνεται αληθινή μητέρα για την Αριάδνη. Θα θέλατε να μας πείτε την άποψή σας λόγω και της θέσης σας πάνω σε αυτό το κομμάτι;

Β.Σ.: Το θέμα της υιοθεσίας είναι ένα ευαίσθητο θέμα. Από την μια πλευρά είναι το παιδί που στηρίζεται από τα ιδρύματα. Η γραφειοκρατία και οι διαδικασίες το κάνουν αρκετά πολύπλοκο την στιγμή που το παιδί ζητά κάτι απλό. Ζητά την γονική αγάπη, την κοινωνική αποδοχή και την φροντίδα για να βγει αλώβητο μέσα από τα δύσκολα βιώματα του. Τα ιδρύματα όμως δυστυχώς δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα πιο πάνω, έτσι εδώ υπάρχει και η άλλη πλευρά. Οι γονείς που επιθυμούν όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να προσφέρουν αγάπη, φροντίδα, στοργή και να πιστεύουν σε αυτά και στις δυνατότητες τους. Η μητέρα δεν είναι μόνο αυτή που θα γεννήσει το παιδί, ούτε αυτή που θα του ετοιμάσει ένα πιάτο φαγητό όταν αυτό πεινάσει αλλά είναι η γυναίκα που θα του προσφέρει ολόκληρο το είναι της, αγάπη, την τροφή της καρδιάς και της ψυχής του. Η Σουζάνα αυτό ήταν για την Αριάδνη.


Ερώτηση 8η: Η Λίζα και η Αριάδνη θα δεχθούν το bullying και την κακοποίηση κάθε μορφής. Πολλοί άνθρωποι λυγίζουν και άλλοι βγαίνουν πιο δυνατοί από αυτό. Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται κάποιος για να καταφέρει να απεγκλωβιστεί από ένα τέτοιο γεγονός και να συνεχίσει την πορεία του στη ζωή;

Β.Σ.: Κάθε μορφή κακοποίησης είναι καταδικαστέα. Τα θύματα βίας και του σχολικού εκφοβισμού σπάνια βγαίνουν αλώβητοι από την οδυνηρή διαδικασία αποτίναξης των τύψεων και των ευθυνών από πάνω τους. Χρειάζεται δύναμη ψυχής και φυσικά η σωστή στήριξη από τους κατάλληλους ανθρώπους, ώστε να ενισχυθεί στο άτομο η αυτοεκτίμηση του και να σταματήσει να επιρρίπτει ευθύνες στον εαυτό του. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο κάθε ένας από εμάς έχει τις ίδιες πιθανότητες να θυματοποιηθεί ή στην καλύτερη περίπτωση να είναι το στήριγμα του θύματος χωρίς να το επικρίνει αλλά να το παροτρύνει και να το εκπαιδεύσει πως μπορεί μετά από την κακοποίηση να συνεχίσει να ζει και να έχει μια φυσιολογική ζωή. Μιλώντας για κακοποίηση πρέπει να σημειώσω ότι δεν κακοποιούνται μόνο παιδιά και γυναίκες αλλά υπάρχουν και κακοποιημένοι άνδρες. Το μήνυμα λοιπόν είναι ότι τα θύματα πρέπει να τολμήσουν, να βγουν μπροστά, να μιλήσουν, να ζητήσουν βοήθεια για να βρουν το δρόμο τους και να συνεχίσουν να παλεύουν με τους δαίμονες τους μέχρι να τους νικήσουν. Ας μην ξεχνάμε, ό, τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς και σίγουρα βρίσκοντας το κουράγιο θα απεγκλωβιστούν, θα κυνηγήσουν τα όνειρα τους, θα ανοίξουν τα φτερά τους και θα πετάξουν κοντά στον ήλιο και τη λύτρωση τους.


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Β.Σ.: Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω όλους μέσα από την καρδιά μου για την αγάπη που δείχνουν για την ιστορία της Έκπτωτης Θεάς γιατί αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να γράφω και να δημιουργώ ιστορίες θέλοντας να συγκλονίσω τον εσωτερικό τους κόσμο.


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Β.Σ.: Σίγουρα η σειρά της Έκπτωτης Θεάς, θα ολοκληρωθεί στα επόμενα δύο βιβλία. Παράλληλα με την Έκπτωτη Θεά, διάφορες ιστορίες ξετυλίγονται στο μυαλό μου και καταγράφονται… οπότε δεν το κρύβω, ένα νέο βιβλίο φαντασίας θα κάνει σύντομα το ντεμπούτο του.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδο το βιβλίο σας!!!

Β.Σ.: Εγώ σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις εύστοχες ερωτήσεις σας, τις απάντησα με μεγάλη μου χαρά. Κάθε επιτυχία και σε εσάς εύχομαι και στο υπέροχο μπλοκ σας!





Η Βαρβάρα Σεργίου, σπούδασε Εγκληματολογία και Ψυχολογία και σήμερα ζει στην Κύπρο μαζί με την οικογένεια της. Όταν δε χάνεται στην ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων, της αρέσει να ακούει μουσική και να δημιουργεί φανταστικές ιστορίες. Αγαπημένο χόμπι της είναι η ζωγραφική... Εκτός από το πρώτο της βιβλίο της σειράς Μεταμόρφωση & Αναγέννηση - Έκπτωτη Θεά #1, από τις εκδόσεις MARADEL BOOKS,έχει δημοσιεύσει διάφορες ιστορίες φαντασίας στην πλατφόρμα WATTPAD.
Το διήγημα της "Ο εραστής της Ρήγαινας" εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές και βρίσκεται στην 1η Κυπριακή Ανθολογία Λογοτεχνίας του Φανταστικού. Το διήγημα της «Η Μύρτιδα» φιλοξενείται από την ανθολογία: «Σκοτάδι: Η πρώτη ανθολογία ελληνικού διηγήματος με βαμπίρ» των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.
Βραβεύσεις:
To διήγημα της ''Λυτρωτής Νο7'', διακρίθηκε και βραβεύτηκε με την 3η θέση στα Βραβεία Λογοτεχνίας του Φανταστικού LARRY NIVEN 2016, Βραβείο «Επιστημονικής Φαντασίας» για την κατηγορία διήγημα από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
To διήγημα της ''Ο θάνατος των δέκα'', διακρίθηκε και βραβεύτηκε με την 3η θέση στα Βραβεία Λογοτεχνίας του Φανταστικού LARRY NIVEN 2017, βραβείο «Επιστημονικής Φαντασίας» για την κατηγορία διήγημα από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
(2019) Έκπτωτη θεά, Maradel Books





Έκπτωτη θεά Μεταμόρφωση - Αναγέννηση
Ο πόλεμος έχει πάντα απώλειες, ανεξαρτήτως αν συμβαίνει στη Γη ή στα ουράνια.
Η Θεά Σαμμανή πεθαίνει και αναγεννιέται στη Γη ως Λίζα και ο Στρατηγός της Βικά ως Έκτορας.
Το πεπρωμένο τους θέλει να είναι μαζί, μα αυτό, μέχρι να μπει ανάμεσα τους ο Λευτέρης.
Έρωτες, πάθη και προδοσία οδηγούν τη Σαμμανή σε δεύτερη αναγέννηση με το σώμα - ξενιστή της Αριάδνης.
Το νέο της πεπρωμένο όμως ακούει στο όνομα Δημήτρης και δεν είναι ο Βικά.
Θα καταφέρει η Σαμμανή να νικήσει το κακό που πλησιάζει;
Υπάρχει ηττημένος στον Έρωτα και την Αγάπη;
Όλα αυτά περιπλέκονται με τα κοινωνικά θέματα που αναδύονται μέσα από τις σελίδες του πρώτου βιβλίου της σειράς Έκπτωτης Θεάς, της Θεάς της Δημιουργίας.
Ένα καταιγιστικό βιβλίο που ισορροπεί μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας.


Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

Πρόσκληση παρουσίασης βιβλίου "Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΜΕΘΥΣΤΟΣ"

Οι εκδόσεις Ωκεανός σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΜΕΘΥΣΤΟΣ από την Μελίνα Τσαμπάνη συγγραφέα της σειράς ΑΓΡΙΕΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ.

Η παρουσίαση θα γίνει την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2020 στις 19.00
στο Polis Art Café (Πεσμαζόγλου 5, στάση μετρό Πανεπιστήμιο).

Η Ελένη Κεκροπούλου, εκδότρια- συγγραφέας θα προλογίσει την εκδήλωση.
Θα διαβάσουν αποσπάσματα οι ηθοποιοί
Λεωνίδας Κακούρης και Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη.

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό
και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.