Κριτική Βιβλίου “Ασκίμ θα πει αγάπη” της Μαρίας Κωνσταντούρου

Όλα ξεκινούν πριν από πολλά χρόνια, με έναν μεγάλο αλλά αταίριαστο έρωτα. Ραλλού και Ζαμίρ. Δύο νέοι που, εκτός από τις δυσκολίες εκείνων των χρόνων, τους χώριζαν οι αντιμαχόμενες πατρίδες και οι διαφορετικές θρησκείες.
Μια πέτρα –το ασκίμ– θα κλείσει μέσα της το μεγαλείο αυτής της αγάπης και οι άνθρωποι θα πλάσουν έναν μύθο γύρω από αυτήν και θα της αποδώσουν μαγικές δυνάμεις. Μύθος ή αλήθεια; Μπορεί το ασκίμ να πραγματοποιήσει όνειρα; Και τι γίνεται όταν οι επιθυμίες εκφράζονται χωρίς κανείς να υπολογίσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες θα υλοποιηθούν; Πόσες ανατροπές μπορούν να προκαλέσουν; Γιατί ένας συγγραφέας ψάχνει αυτή την πέτρα; Γιατί μια οικογένεια τουρκικής καταγωγής θεωρεί το ασκίμ πως της ανήκει; Τι είναι αυτό που φοβάται ο Ορέστης και μένει κλεισμένος στον εαυτό του; Η Έλλη θα καταφέρει να δώσει χαρά στους κατοίκους του χωριού; Πόσο πόνο κρύβουν στην ψυχή τους οι άνθρωποι;
Η αγάπη είναι ένα λουλούδι, το οποίο όταν καλλιερηθεί με στοργή και φορντίδα, μπορεί να αναπτυχθεί και να αντέξει στον χρόνο. Αυτό είναι ένα από τα μηνύματα αυτής της ιστορίας. Πολλά τα συναισθήματα που γεννιούνται στους αναγνώστες του συγκεκριμένου βιβλίου. Από τη μία η ζήλια, η κακία, το συμφέρον, ο φθόνος, η περιφρόνηση, η απογοήτευση και το μίσος. Κι από την άλλη η φιλία, η αγάπη, ο έρωτας, η χαρά, η δύναμη ψυχής, το σθένος, η υπομονή, η επιμονή και η λύτρωση. Η αέναη σχέση των ανθρώπων με την αγάπη διαφαίνεται σε όλη την έκταση του αναγνώσματος.
Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είναι, ίσως, το πιο μεστό απ' όλα όσα μας έχει χαρίσει η συγγραφέας Μαρία Κωνσταντούρου, με αρκετές δόσεις μυστηρίου, φαντασίας και έντονων συναισθημάτων. Γιατί η αγάπη δεν υπολογίζει κοινωνικές τάξεις, διαφορετικές κουλτούρες, ούτε ήθη και έθιμα. Επειδή πολύ απλά, όταν αυτή ξεδιπλώνεται δεν λογαριάζει στερεότυπα και αναχρονιστικές αντιλήψεις.
Άλλωστε, η αγάπη υπάρχει παντού με όποια μορφή κι αν εμφανιστεί, σε όποια γλώσσα κι αν εκφραστεί. Το ακριβό αυτό συναίσθημα είναι ίδιο παντού και πάντα!





Βασιλική Διαμάντη 
 

Συζητώντας με τη Μαρία Κωνσταντούρου

Ερώτηση 1η: Πιστεύετε ότι ορθώς κάποιοι διαχωρίζουν τη λογοτεχνία σε γυναικεία, σε αντρική, σε ροζ ή σε οποιαδήποτε άλλη κατηγορία;

Μ.Κ.: Μπορούμε να πούμε πως ένα μυθιστόρημα είναι αστυνομικό, αισθηματικό, ιστορικό ή επιστημονικής φαντασίας (ο χαρακτηρισμός «ροζ» με τρελαίνει, με θυμώνει), όμως η λογοτεχνία είναι πάντα λογοτεχνία και διαφαίνεται σε οποιουδήποτε είδους κείμενο. Η τέχνη του λόγου! Η ικανότητα που έχει ένας συγγραφέας να συνταιριάζει τις λέξεις, να χρησιμοποιεί κάποιες πολύ όμορφες που τείνουν να ξεχαστούν, να συντάσσει σωστά τις προτάσεις, να γνωρίζει ορθογραφία και γραμματική, να δημιουργεί γραπτά αξιόλογα και αξιοθαύμαστα. Αυτό είναι λογοτεχνία και νομίζω πως είναι προσβολή να τη διαχωρίζουμε σε φύλα ή/και χρώματα. Η τάση που μας έχει καταλάβει να κολλάμε ετικέτες παντού είναι τουλάχιστον εκνευριστική και οπωσδήποτε ανώφελη.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο;

Μ.Κ.: Πολλά, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα γιατί θα αδικήσω άλλα. Γι’ αυτό αποφεύγω πάντα να απαντώ σε αυτή την ερώτηση.

Ερώτηση 3η: Ποιανού συγγραφέα το βιβλίο θα θέλατε να είχατε γράψει εσείς;

Μ.Κ.: Μέχρι πρότινος δεν είχα ζηλέψει κανένα. Ωστόσο προσφάτως βρήκα ένα –δεν θα ήθελα να το αναφέρω–, το οποίο «ζήλεψα» για το θέμα του και όχι για τον τρόπο γραφής του ή την εξέλιξη της ιστορίας του. Φυσικά ο άνθρωπος που το έγραψε έκανε υπέροχη δουλειά σε όλες τις παραμέτρους, αλλά θα ήθελα να το είχα εμπνευστεί εγώ και να το γράψω με τον δικό μου τρόπο.

Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Ασκίμ θα πει αγάπη”;

Μ.Κ.: Πάλι μου ζητάτε να βάλω ετικέτες, ε; Όμως δεν μπορώ να το κάνω. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πολύπλευρο, πολύπτυχο. Κοινωνικό, με το απαραίτητο αισθηματικό στοιχείο, με μια γερή δόση περιπέτειας, με λίγες ιστορικές αναφορές και αρκετές φιλοσοφικές αναζητήσεις και προεκτάσεις.

Ερώτηση 5η: “Ασκίμ θα πει αγάπη”, λοιπόν, το νέο σας βιβλίο. Η Ραλλού, Ελληνίδα και χριστιανή θα ερωτευτεί τον Ζαμίρ, Τούρκο και μουσουλμάνο και αντίστροφα. Ο αδερφός της Ραλλού δε θα το δεχθεί. Γιατί κάποιοι άνθρωποι αυτό δεν μπορούν να το δουν και να το δεχθούν, δηλαδή ότι μπορεί να υπάρξει αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων διαφορετικών θρησκευτικών πιστεύω και φυλών; Ποια είναι η άποψή σας;

Μ.Κ.: Μόνο όποιος νιώθει αληθινά το θαύμα της αγάπης μπορεί να παραμερίζει τις όποιες αντιθέσεις και να υπερπηδά ακλόνητα εμπόδια. Και αυτό το καταλαβαίνει οποιοσδήποτε διαθέτει εκείνο το μεγαλείο ψυχής που τον κάνει να αντιλαμβάνεται πως η αγάπη είναι πανανθρώπινη, ανεξίθρησκη, υπερβατική. Όποιος κρίνει, περιορίζει, προσαρμόζει ή λογοκρίνει αυτό το υπέροχο συναίσθημα επηρεασμένος από αυστηρούς κανόνες αμφιλεγόμενης ηθικής και παρωχημένες αντιλήψεις, όποιος προσπαθεί να το στριμώξει σε υποκειμενικά καλούπια, σίγουρα δεν είναι ικανός να το αποδεχτεί με τον τρόπο που του αξίζει.

Ερώτηση 6η: Αν είχατε στα χέρια σας το ασκίμ θα κάνατε μία ευχή και αν ναι ποια θα ήταν αυτή, θα θέλατε να μας την πείτε;

Μ.Κ.: Πιστεύω πως όχι. Η όποια δύναμή του θα με τρόμαζε, θα μου προκαλούσε δέος. Νομίζω πως θα το αντιμετώπιζα με σεβασμό κι ο σεβασμός αυτός, όπως τον νιώθω εγώ, δεν σηκώνει χάρες, ευχές ή παρακάλια. Αλίμονο αν περιμέναμε το θαύμα από ένα αντικείμενο με μαγικές ιδιότητες. Το αληθινό θαύμα, όπως το επισημαίνουν και κάποιοι από τους ήρωες της ιστορίας, βρίσκεται μέσα μας και είναι η αγάπη σε όλες της τις μορφές. Αυτή έχει τη δύναμη να φέρει στον άνθρωπο τη χαρά, την ηρεμία, τη μέθεξη και στο τέλος την κάθαρση.

Ερώτηση 7η: Στην ιστορία σας βλέπουμε ότι μία ευχή μπορεί να γίνει η “κατάρα” για αυτόν που ζητάει κάτι, όπως έγινε για πολλούς εκ των ηρώων του βιβλίου σας. Ποιοι λόγοι συμβάλλουν ώστε μία ευχή να μετατραπεί σε “κατάρα”;

Μ.Κ.: Πολλές φορές κάνουμε μια ευχή επηρεασμένοι από προσωρινά δεδομένα της ζωής μας, από πρόσκαιρες ανάγκες και παροδικές επιθυμίες. Οραματιζόμαστε αυτό που επιθυμούμε και το λαχταράμε με όλο μας το πάθος, χωρίς ωστόσο να έχουμε λάβει υπόψη μας πως οι περιστάσεις μεταβάλλονται πολύ συχνά και πως ακόμη κι εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε δραματικά. Κάτι που μπορεί χθες να το θεωρούσαμε απαραίτητο, αύριο ίσως αποδειχθεί περιττό, ακόμη και ενοχλητικό. Ή, άλλες φορές, κάτι που τώρα μας φαίνεται όμορφο, στο μέλλον μπορεί να μετατραπεί στον χειρότερο εφιάλτη μας. Τις περισσότερες φορές κάνουμε μια ευχή επιπόλαια, ωραιοποιώντας την πραγματοποίησή της. Δεν υπολογίζουμε τις παραμέτρους και ούτε που περνάει από το μυαλό μας πως στην πραγμάτωσή της θα συμμετάσχουν κι άλλοι παράγοντες –ανθρώπινοι και εξωγενείς– που θα επιδράσουν καθοριστικά στο αποτέλεσμα. Θεωρούμε δεδομένο πως η ευχή μας θα εξελιχθεί όπως ακριβώς την έχουμε στο μυαλό μας, όμως κάτι τέτοιο τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο.

Ερώτηση 8η: Έλλη και Όμηρος, Ραλλού και Ζαμίρ, Κρινάνθη και Δημήτρης τρία ερωτευμένα ζευγάρια. Η απόλυτη αγάπη μπορεί να αντέξει στον χρόνο ή οι απόλυτοι έρωτες είναι καταδικασμένοι;

Μ.Κ.: Οτιδήποτε «απόλυτο» μπορεί να αντέξει στον χρόνο και στις αντιξοότητες. Άλλωστε αυτή είναι η σημασία του επιθέτου. Απόλυτος είναι αυτός που εμφανίζεται στην ολοκληρωμένη του μορφή και φύση, σε όλη του την ένταση, αυτός που δεν περιορίζεται από κανέναν και τίποτα, που δεν μετριάζεται. Το απόλυτο είναι το τέλειο· σπάνιο ίσως αλλά υπαρκτό. Επίπονο, αλλά όχι καταδικασμένο.

Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Μ.Κ.: Θα ήθελα να τους θυμίσω πως στην πραγματικότητα η ομορφιά της ζωής έγκειται στην περιπλοκότητά της και στις δυσκολίες της, διαφορετικά κανείς δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί την αξία του ωραίου, αν αυτό ήταν εύκολα επιτευκτό και προσβάσιμο. Ποτέ δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε τη διάθεση να ανακαλύψουμε και να απολαύσουμε τις στιγμές του ωραίου, πολύ περισσότερο όταν θυμόμαστε ότι αυτό είναι εφήμερο και φευγαλέο. Η πραγματική ομορφιά, όπως έλεγε κι ο Σαίξπηρ, βρίσκεται στα μάτια αυτού που την αντικρίζει. Κι εδώ να συμπληρώσω πως δεν αρκεί μια ευχή για να κατακτήσουμε αυτό το ωραίο, αλλά χρειάζεται στοχασμός και συνειδητή προσπάθεια.

Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Μ.Κ.: Όπως συμβαίνει κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα μυθιστόρημα, στο μυαλό μου υπάρχει ένα συνονθύλευμα από σκέψεις, ιδέες και προβληματισμούς. Το μόνο που κάνω σε αυτή την περίοδο, είναι να κάθομαι υπομονετικά και να περιμένω να δω τι απ’ όλα θα υπερισχύσει. Συνεπώς, ό,τι κι αν πω τώρα, θα είναι άστοχο και άκαιρο.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Δεν μου αρέσουν τα τυποποιημένα βιογραφικά, αλλά δεν ξέρω και τι θα ενδιέφερε τον κόσμο να μάθει για εμένα. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω πως όταν κάποιος γράφει με το μελάνι της ψυχής του, συστήνεται στον κόσμο με κάθε ειλικρίνεια. Γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά όπου κι αν γεννιόμουν, η ίδια θα ήμουν' τώρα πια είμαι σίγουρη γι' αυτό. Από μικρή έμαθα να αγαπώ τρία πράγματα: τους ανθρώπους, τα ζώα και τα βιβλία. Έχω διαβάσει αρκετά και έχω γράψει δέκα.

(2017) Ασκίμ θα πει αγάπη, Ωκεανίδα

(2016) Η άγνωστη δίπλα μου, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2015) Μια ανάσα μακριά, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2014) Χωρίς εσένα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2013) Αγεφύρωτες σιωπές, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2011) Ζωή μου, εσύ..., Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2010) Σκιές στο χρόνο, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2010) Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2009) Όταν οι γυναίκες τολμούν, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(2008) Σε βλέπω παντού, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

(2016) Για πού το 'βαλες Χριστουγεννιάτικα;, Εμπειρία Εκδοτική

(2013) Ιστορίες από ένα παγκάκι, Εκδόσεις Σαΐτα

Ασκίμ θα πει αγάπη

Video - Trailer του βιβλίου:

https://www.facebook.com/oceanida/videos/2130235153659606/

Φτιάχνεις στο μυαλό σου ένα σκηνικό, μια φανταστική πραγματικότητα που θέλεις οπωσδήποτε να ζήσεις. Έπειτα παρακαλάς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου να γίνει το θαύμα και να υλοποιηθεί η ευχή σου. Κι έρχεται αυτή η μέρα. Όμως αυτά που ονειρευόσουν δεν μπορούν να σταθούν μόνα τους. Χρειάζονται έναν διάκοσμο για να αναδειχθούν. Αλλά εσύ ξέχασες να οραματιστείς αυτόν τον διάκοσμο. Έτσι το όνειρό σου χάνει τη μαγεία του...
Η Έλλη, ο Δημήτρης, η Κρινάνθη, η Έσμα, ο Όμηρος...
Όλοι τους αποφασισμένοι να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Όλοι χαμένοι σε ένα άνισο παιχνίδι με τη ζωή, έχοντας ερήμην τους συμπαίκτη τον θάνατο. Κι εκεί κοντά τους να ακούγεται ψιθυριστή η φωνή της αγάπης. Στοιχειωμένη από μια προδοσία που δεν ξεχάστηκε ποτέ... Από μια Δευτέρα που αρνήθηκε να έρθει... Από αίμα που ποτέ δεν στέγνωσε... Και ο ψίθυρος γίνεται κραυγή. Όμως και πάλι, λίγοι είναι αυτοί που θα μπορέσουν να ακούσουν το μαγικό κάλεσμά της. Λίγοι θα καταλάβουν πως... Ασκίμ θα πει αγάπη!

Διαγωνισμός βιβλίου "Ασκίμ θα πει αγάπη"

Η ομάδα "Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία" και οι εκδοτικοί οίκοι Ωκεανίδα & ΝΙΚΗ εκδοτική κληρώνουν ένα αντίτυπο του βιβλίου της συγγραφέως Μαρίας Κωνσταντούρου "Ασκίμ θα πει αγάπη". 

 

1. Για λάβετε μέρος και για να δείτε τους όρους γίνετε μέλος της ομάδας: Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία

2. Μπείτε στο κάτωθι λινκ για σχόλιο: Ασκίμ θα πει αγάπη   

3.  Κοινοποιήστε: https://www.facebook.com/995407077168400/photos/a.995424790499962.1073741828.995407077168400/1844591148916651/?type=3&theater

4. Προαιρετικά γίνετε μέλος του blog μας

Λήξη διαγωνισμού 11 Φεβρουαρίου στις 3 μ.μ.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Ασκίμ θα πει αγάπη" Μαρία Κωνσταντούρου

ΑΣΚΙΜ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΑΠΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

Εκδόσεις: ΩΚΕΑΝΙΔΑ

Έτος έκδοσης: 2017

ISBN: 978-960-410-835-0

Αριθμός σελίδων: 576

Φτιάχνεις στο μυαλό σου ένα σκηνικό, μια φανταστική πραγματικότητα που θέλεις οπωσδήποτε να ζήσεις. Έπειτα παρακαλάς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου να γίνει το θαύμα και να υλοποιηθεί η ευχή σου. Κι έρχεται αυτή η μέρα. Όμως αυτά που ονειρευόσουν δεν μπορούν να σταθούν μόνα τους. Χρειάζονται έναν διάκοσμο για να αναδειχθούν. Αλλά εσύ ξέχασες να οραματιστείς αυτόν τον διάκοσμο. Έτσι το όνειρό σου χάνει τη μαγεία του… Η Έλλη, ο Δημήτρης, η Κρινάνθη, η Έσμα, ο Όμηρος… Όλοι τους αποφασισμένοι να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Όλοι χαμένοι σε ένα άνισο παιχνίδι με τη ζωή, έχοντας ερήμην τους συμπαίκτη τον θάνατο. Κι εκεί κοντά τους να ακούγεται ψιθυριστή η φωνή της αγάπης. Στοιχειωμένη από μια προδοσία που δεν ξεχάστηκε ποτέ… Από μια Δευτέρα που αρνήθηκε να έρθει… Από αίμα που ποτέ δεν στέγνωσε… Και ο ψίθυρος γίνεται κραυγή. Όμως και πάλι, λίγοι είναι αυτοί που θα μπορέσουν να ακούσουν το μαγικό κάλεσμά της. Λίγοι θα καταλάβουν πως… Ασκίμ θα πει αγάπη!

"Μια ανάσα μακριά" Μαίρη Κωνσταντούρου

Δυο παράλληλες ιστορίες εκτυλίσσονται σε δυο όμορφα ελληνικά νησιά την Κέρκυρα και την Σύρο, που ενώνουν το παρελθόν και το παρόν και μας γεμίζουν συναισθήματα και εικόνες.
Οι χαρακτήρες ζωντανεύουν μέσα στο βιβλίο, ο καθένας με διαφορετικό χαρακτήρα προσωπικότητες σύγχρονες, η καθεμιά με τα δικά της όνειρα, προβλήματα, χαρές, αγωνίες και λύπες που σε κρατούν αιχμάλωτο όσο ξετυλίγεται η ιστορία. Η πλοκή της ιστορίας ρέει με γρήγορους ρυθμούς και με αποκαλύψεις που η μια διαδέχεται την άλλη. Ένα βιβλίο γεμάτο αγάπη, έρωτα, πόνο, κρυμμένα μυστικά που ψάχνουν διέξοδο για να βγουν στο φως και να βρουν την δικαίωση ….
Τα συναισθήματα πολλά που σε παρασύρουν συμπάσχοντας με τα πάθη των ηρώων και σε κάνουν να γελάς, να πονάς, να αγαπάς να χαίρεσαι μαζί τους και να προσμένεις την λύτρωση, την επικράτηση του καλού από το κακό.
Απόλαυσα αυτό το ταξίδι διαβάζοντας το, και περίμενα να αναγεννηθεί η ελπίδα μέσα από τον πόνο και την λύπη.

"Αγεφύρωτες σιωπές" Μαρία Κωνσταντούρου προτείνει η Χάιδω Κουρουπάκη

Ένα πολύ ωραίο βιβλίο που συνδέει δύο ιστορίες , μια από το παρελθόν το θρύλο του γεφυριού της Άρτας και μια σήμερα την «αυτοκτονία» της Μαργαρίτας μητέρας της Θάλειας. Όλοι επαναπαύονται με αυτήν την αιτία για τον θάνατο της Μαργαρίτας εκτός από την κόρη της που πιστεύει πως πρόκειται για δολοφονία και αρχίζει να το ψάχνει.
Η Θάλεια , με την βοήθεια του Λεωνίδα ενός δημοσιογράφου, και του Κωνσταντίνου φίλου της και ψυχολόγου, αρχίζει να αναζητά την αλήθεια και έτσι αποκαλύπτονται μυστικά θαμμένα από χρόνια, ψέματα και ψευδαισθήσεις που καταρρίπτονται. Η συγγραφέας με την πένα της και την εκφραστικότητα της τολμάει να θίξει ένα σκληρό θέμα αυτό της παιδεραστίας και μας κάνει να νιώσουμε τα συναισθήματα των θυμάτων, τα παιδικά τους τραύματα, τον φόβο όπως επίσης και τον τρόπο που η κοινωνία μας καλύπτει τους θύτες και την ανύπαρκτη τιμωρία τους. Μέσα από το βιβλίο της μας μιλάει και για την οικογενειακή βία, για εγκαταλελειμμένα παιδιά και πως κάποιοι τα εκμεταλλεύονται προς όφελος τους, για διεφθαρμένους πολιτικούς αλλά και για το πόση αγάπη μπορεί να κρύβει μέσα της η Θάλεια ώστε να ψάχνει την άκρη του νήματος για το πώς πέθανε η μητέρα της. Μας περιγράφει γεγονότα και εικόνες δυνατές που προκαλούν αντίστοιχα συναισθήματα! Αγωνία, προσμονή, έκπληξη, φόβο, χαρά, θλίψη, λύπη, φρίκη, ελπίδα, ένταση και επιθυμία έντονη για κάθαρση και δικαίωση! Η ψυχή συνεχώς πάλλεται υπό την επήρεια αντιφατικών συναισθημάτων καθώς τα γεγονότα ξετυλίγονται ψάχνοντας μαζί της την αλήθεια, φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου η μεγάλη ανατροπή για το πρόσωπου του δολοφόνου της Μαργαρίτας.
Συγχαρητήρια στην κα Κωνσταντούρου για αυτό το όμορφο ανάγνωσμα!

ΚΡΙΤΚΗ ΤΗΣ ΧΑΙΔΩΣ ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗ

Συζητώντας με την Μαίρη Κωνσταντούρου

Ερώτηση 1η: Πως θα χαρακτηρίζατε το νέο σας βιβλίο "Η άγνωστη δίπλα μου";

Μ.Κ.: Σαν ένα ατμοσφαιρικό κοινωνικό μυθιστόρημα με ψήγματα φιλοσοφικών προβληματισμών.


Ερώτηση 2η: Μερικοί λένε πως στον πόλεμο και στον έρωτα δεν υπάρχουν κανόνες. Μέχρι που πιστεύετε πως μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για την αγάπη;

Μ.Κ.: Μπορεί να φτάσει ακόμα και στα άκρα. Εξαρτάται από τον χαρακτήρα του, την παιδεία, την ηθική του. Αλλά άλλο το μέχρι πού μπορεί και άλλο το ως πού πρέπει. Δέχομαι ότι ο καθένας δικαιούται να παλέψει για την αγάπη του, όμως πρέπει να υπάρχουν κάποια όρια. Και αυτά τα όρια τα βάζουν η συνείδηση και η αξιοπρέπειά μας.


Ερώτηση 3η: Στο βιβλίο σας βλέπουμε τόση την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων όσο και μεταξύ ανθρώπων και ζώων. Μπορεί ένας άνθρωπος να αγαπήσει ένα ζώο περισσότερο απ' ό,τι έναν άνθρωπο;

Μ.Κ.: Ένας άνθρωπος που αγαπάει τα ζώα σίγουρα αγαπάει και τους ανθρώπους. Η αγάπη μπορεί να εκδηλωθεί με πολλές μορφές και με διαφορετική ένταση. Και φυσικά μπορεί να έχει πολλούς και διαφορετικούς αποδέκτες. Πιο συγκεκριμένα, θα απαντήσω πως ναι. Αλλά για να μην παρεξηγηθώ θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Το δικό μου σκυλί, τη Μέλια, την αγαπώ πάρα μα πάρα πολύ. Το βλέμμα της κρύβει τόση τρυφερότητα και ευγνωμοσύνη όταν με κοιτάζει και η ψυχή της ξεχειλίζει από ανυστερόβουλη αγάπη. Σίγουρα όμως δεν μπορώ να πω ότι την αγαπώ περισσότερο από τους πολύ δικούς μου ανθρώπους –με την έννοια πως αν έπρεπε να διαλέξω (κάτι που απεύχομαι να μου συμβεί ποτέ)- σίγουρα θα έμπαινε στην τελευταία θέση όσο οδυνηρό κι αν μου ήταν. Όμως οπωσδήποτε την αγαπάω και την πονάω πολύ περισσότερο από κάποιους ελάχιστους ανθρώπους οι οποίοι μου έκαναν τρομερό κακό στη ζωή μου. Εξαρτάται λοιπόν με το με ποιον άνθρωπο θα συγκρίνουμε το ζώο.


Ερώτηση 4η: Η Μελίνα θα βρει μία αληθινή φίλη και θα αναπτύξει σχέσεις εμπιστοσύνης με τους κατοίκους του χωριού. Πιστεύετε πως σε μία κλειστή κοινωνία αυτό είναι πιο εύκολο απ' ό,τι σε μία μεγάλη αστική πόλη;

Μ.Κ.: Νομίζω πως ναι σε γενικές γραμμές. Και το λέω με την εξής σκέψη: Σε μία κλειστή κοινωνία οι άνθρωποι αναγκαστικά έρχονται πιο κοντά, μοιράζονται περισσότερα κοινά πράγματα και μαθαίνονται πιο εύκολα κάποιες αλήθειες. Επίσης στα χωριά κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχουν στα ίδια μεγέθη ανταγωνισμοί και πειρασμοί που μπορούν να αλλοιώσουν χαρακτήρες και να καταστρέψουν φιλίες. Άλλωστε στις μεγάλες πόλεις μπορεί κανείς να βρει πάρα πολλούς τρόπους διεξόδου, ενώ στα χωριά η ζωή είναι πιο περιορισμένη πράγμα που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.


Ερώτηση 5η: Πιστεύετε πως πρέπει να βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους;

Μ.Κ.: Οι γονείς μου με έμαθαν από πολύ νωρίς πως δεν είναι καθόλου σωστό να βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Με μία επιπόλαιη ταμπέλα που θα στιγματίσουμε κάποιον τον καταδικάζουμε στην περιθωριοποίηση, ισοπεδώνουμε την προσωπικότητά του και τονίζουμε την όποια διαφορετικότητά του. Έτσι παύουμε να βλέπουμε το σύνολο της προσωπικότητάς του και εστιάζουμε σε ένα και μόνο χαρακτηριστικό που για μας είναι ενοχλητικό. Δεν είναι ρατσιστικό κάτι τέτοιο; Η πραγματική ομορφιά του καθενός μας κρύβεται μέσα μας, στην ψυχή μας. Από εκεί απορρέουν όλα. Δεν είναι κρίμα να στεκόμαστε στην επιφάνεια μιας ταμπέλας και να χάνουμε την ουσία; Δεν είναι κρίμα να παρασυρόμαστε από φόβο ή μίσος αντί να μοιράζουμε μόνο αγάπη και κατανόηση;


Ερώτηση 6η: Ποιον γυναικείο χαρακτήρα μεταξύ της Αναστασίας, της Βαγγελίτσας, της Μελίνας και της Ερασμίας θα διαλέγατε για φίλη σας αν σας δινόταν αυτή η δυνατότητα;

Μ.Κ.: Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Έχω πολλές φίλες, καλές φίλες, που οι χαρακτήρες τους έχουν σημαντικές διαφορές –ακόμα και από τον δικό μου. Με κάποιες από αυτές απορήσαμε και μόνες μας πώς είναι δυνατό να είμαστε τόσο «κολλητές» ενώ είμαστε εκ διαμέτρου αντίθετες. Ωστόσο είμαστε δεμένες χρόνια, υπάρχει αγάπη και σεβασμός μεταξύ μας, και στα δύσκολα βρεθήκαμε πάντα ενωμένες. Οπότε για μένα δεν είναι θέμα χαρακτήρα. Είναι να έχει αυτό το κάτι που θα αγγίξει την ψυχή μου. Μοναδική προϋπόθεση να μην είναι κακός άνθρωπος.


Ερώτηση 7η: Στο βιβλίο σας ο "διακαής πόθος" της Μελίνας είναι να βρει μία αληθινή φίλη. Τι ρόλο παίζει η φιλία στη ζωή σας;

Μ.Κ.: Σημαντικότατη. Η φιλία είναι μία σχέση ιερή, αναντικατάστατη και απαραίτητη. Και φυσικά πρέπει να είναι αμφοτερόπλευρη. Ένα ηθικό, ψυχικό δούναι και λαβείν. Έζησα πολλές απώλειες στη ζωή μου. Απώλειες που με πλήγωσαν, με πόνεσαν, με ισοπέδωσαν. Όμως πάντα, σε όλες, υπήρχαν δίπλα μου κάποιες φίλες. Εκείνες με βοήθησαν να αντέξω την πίκρα μου, να παλέψω για ένα καλύτερο αύριο, να διατηρήσω το χαμόγελό μου. Αν δεν τις είχα τότε, δεν ξέρω πού θα είχα οδηγηθεί. Και με την ευκαιρία, θα ήθελα να πω ότι «οι φίλοι» είναι για μένα ένα βασικό κριτήριο για τους ανθρώπους που επιλέγω να έχω κοντά μου. Αν γνωρίσω κάποιον που δεν έχει φίλους, τότε χτυπάει στο μυαλό μου ένα προειδοποιητικό καμπανάκι. «Κάτι αρνητικό συμβαίνει εδώ!» Και πιστέψτε με, αυτό το καμπανάκι δεν έχει κάνει ποτέ μέχρι τώρα λάθος.


Ερώτηση 8η: Φαντασία. Πρωτόγνωρο είδος για εμάς σε βιβλία σας. Τι σας ώθησε να μπείτε σε αυτό το μονοπάτι; Σας δυσκόλεψε καθόλου αυτή η κατηγορία λογοτεχνίας;

Μ.Κ.: Εγώ δε θα χαρακτήριζα με τίποτα το «Η Άγνωστη δίπλα μου» σαν βιβλίο φαντασίας. Το θεωρώ εντελώς ρεαλιστικό. Μπορεί βέβαια η φαντασία η δική μου να δούλεψε πολύ για να «στήσει» όλη την ιστορία, αλλά όπως προανέφερα θεωρώ το βιβλίο σαν ένα ατμοσφαιρικό κοινωνικό μυθιστόρημα. Μου αρέσει να γράφω κοινωνικά μυθιστορήματα, απλώς μου αρέσει κάθε φορά να τα αφηγούμαι με έναν ξεχωριστό τρόπο. Ε, αυτή τη φορά χρησιμοποίησα σασπένς. Αυτό είναι όλο. Αλλά οφείλω να ομολογήσω πως μου άρεσε πολύ και θα ήθελα να το ξανακάνω…


Ερώτηση 9η: Για ποιο λόγο πιστεύετε πως πρέπει οι αναγνώστες να διαβάσουν το βιβλίο σας;

Μ.Κ.: Επειδή νιώθω σίγουρη πως κάτι θα κερδίσουν. Αυτοί που θέλουν απλώς να περάσουν καλά θα περάσουν. Εκείνοι που θέλουν να προβληματιστούν και να σκεφτούν βαθύτερα, θα βρουν πολλούς λόγους για να το πετύχουν. Όσοι θέλουν αγωνία και σασπένς θα το έχουν. Κανένας δε θα κουραστεί και κανείς δε θα απογοητευτεί.


Ερώτηση 10η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Μ.Κ.: Πολλά, πιστέψτε με. Σκέψεις, παροτρύνσεις, ιδέες, ευχές. Όμως, αφού μου δίνεται η ευκαιρία, θα προτιμήσω να πω μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ για την αγάπη που εισπράττω από εκείνους. Είναι υπέροχο συναίσθημα να νιώθω πως συμμερίζονται τις ανησυχίες μου και σέβονται την προσωπικότητά μου. Πως νοιάζονται ειλικρινά για μένα και χαίρονται με τη χαρά μου. Τα λόγια τους, είτε στο ίντερνετ είτε στις συναντήσεις μας, είναι για μένα το μεγαλύτερο δώρο. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ και τους εύχομαι τα καλύτερα.


Ερώτηση 11η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;

Μ.Κ.: Θα σας μιλήσω ειλικρινά. Πέρα από κάποια βιβλία που έχω εδώ και καιρό αρχινισμένα, στο μυαλό μου τριγυρνούσαν προσφάτως τρεις ιδέες που με προκαλούσαν. Όμως μετά από την Άγνωστη νιώθω την υποχρέωση πρώτα απέναντι στον εαυτό μου κι έπειτα απέναντι στους αναγνώστες μου να γράψω κάτι ακόμα καλύτερο. Κάτι ανώτερο. Δε θέλω να γράψω απλώς για να εκδώσω ένα βιβλίο την επόμενη χρονιά. Όμως ακόμα δεν έχω βρει αυτό που θα με ικανοποιήσει και θα με ιντριγκάρει. Οι τρεις ιδέες που είχα δε με ικανοποιούν πια. Γι’ αυτό δε θα γράψω τίποτα μέχρι να μου έρθει η έμπνευση που θέλω.



Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σας!!!

Μ.Κ.: Κι εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ για τη φιλοξενία, για την πολύ όμορφη κουβέντα μας και για τις ευχές σας. Αντεύχομαι τα καλύτερα!




Γεννήθηκε στην Αθήνα, όμως πάντα νιώθει νησιώτισσα και διατυμπανίζει πως είναι από τη Χίο, το νησί της μητέρας της. Οι γονείς της ήταν δυο υπέροχοι άνθρωποι... το καλύτερο πρότυπο που θα μπορούσε να έχει. Τα παιδικά της χρόνια, ανέμελα κι ευτυχισμένα, την εφοδίασαν με τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής της. Η περίοδος της εφηβείας της, γεμάτη υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναποτελεσματικές επαναστάσεις, την πέρασε γλυκά κι ανώδυνα στον περίπλοκο κόσμο της αμφισβητούμενης ωριμότητας. Τα μάτια της παρέμειναν ίδια, όμως άλλαξε σημαντικά ο τρόπος που κοιτάζουν. Η φωνή της υπερασπίζεται πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, ωστόσο απέκτησε άλλο πάθος και διαφορετική χροιά. Τ' αφτιά της, πάντα τεντωμένα, κέρδισαν την ικανότητα να ακούν και όσα αποφεύγουμε -ή και φοβόμαστε- να ομολογήσουμε. Τα χέρια της αγγίζουν την επιφάνεια, όμως έχουν πια τη δύναμη να αισθάνονται το βάθος των πραγμάτων. Και η γεύση της έμαθε να ξεχωρίζει την αληθινή νοστιμιά της αλήθειας από την παραπλανητική απόλαυση του ψεύδους. Τώρα πια μπορεί να ακούγονται ωραία όλα αυτά, όμως οφείλει να ομολογήσει ότι πλήρωσε ακριβά τα μαθήματα που την βοήθησαν να περάσει στην τάξη των "μυαλωμένων ενηλίκων", των αξιοσέβαστων "μεγάλων". Κι είναι πολλές οι φορές που την πιάνει η ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσει το χρόνο πίσω, να ξαναβρεθεί στην αθώα εποχή της ευπιστίας και του ονειροπολήματος... Μοιραία, κάποια στιγμή άρχισε να γράφει. Στην αρχή ημερολόγιο, έπειτα σκέψεις, αργότερα αναλύσεις συναισθημάτων και συμπεριφορών. Η Έκθεση ήταν το αγαπημένο της μάθημα κι η ίδια η αγαπημένη των φιλολόγων της. Έκανε όνειρα για τον εαυτό της κι οι καθηγητές της στοιχημάτιζαν πάνω της. Τους έβγαλε ασπροπρόσωπους όταν πέρασε στη Φιλοσοφική, αλλά τους απογοήτευσε οικτρά όταν παράτησε τις σπουδές της για να παντρευτεί. Ωστόσο, κράτησε πάντα σαν εραστή της τη λογοτεχνία. Συνέχισε να γράφει και εργάστηκε ως μεταφράστρια βιβλίων για πάνω από δώδεκα χρόνια. Κι όταν ο γάμος της τελείωσε, έκανε την κίνηση να αποτυπώσει τις εμπειρίες της στο χαρτί. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Όταν οι Γυναίκες Τολμούν", κι έτσι βρήκε το δρόμο που πάντα γύρευε. Μέχρι τότε, δεν πίστευε ότι θα διεκδικούσε ποτέ τον τίτλο του "συγγραφέα", όμως η αγάπη της για το γράψιμο και τα απίθανα σενάρια που συνθέτει καθημερινά η ίδια η ζωή την παροτρύνουν να μπερδεύεται κάθε τόσο με τις νεράιδες και τους δράκους, τους όμορφους πρίγκιπες και τις καλοσυνάτες δεσποσύνες των παραμυθιών που συντροφεύουν πεισματικά και αέναα την ενηλικίωσή μας. Όλα της τα βιβλία, 8 στο σύνολο, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη.
"Η άγνωστη δίπλα μου" κυκλοφόρησε το 2016, "Μια ανάσα μακριά" το 2015, "Χωρίς εσένα" το 2014, παράλληλη λογοτεχνία με το βιβλίο της Θάλειας Κουνούνη "Δεν υπήρξα ποτέ", "Αγεφύρωτες σιωπές" το 2013, "Ζωή μου, εσύ..." το 2011, "Σκιές στο χρόνο" και "Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό" το 2010, "Όταν οι γυναίκες τολμούν" το 2009 και "Σε βλέπω παντού" το 2008.

Η άγνωστη δίπλα μου

«Όσο μεγαλώνει η ηλικία, τόσο μικραίνουν τα όνειρα. Το σεντούκι του χρόνου στενεύει και δεν τα χωράει όλα μέσα».

Σοφά λόγια. Αληθινά. Όμως η Μελίνα ήταν νέα ακόμα και το δικό της το σεντούκι ξεχείλιζε από όνειρα.

Για να τα πραγματοποιήσει, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Αθήνα και όσα την πονούσαν εκεί και να κάνει μια καινούρια αρχή μακριά, σε ένα πανέμορφο ορεινό χωριό της βορειοδυτικής Ελλάδας. Αλλά, όπως κάθε τόπος, έτσι και το Αιθερικό είχε τα δικά του μυστικά, τις δικές του πληγές, τα δικά του φαντάσματα…

Μια παράξενη παρουσία που ο καθένας προσπαθούσε να εξηγήσει σύμφωνα με τους προσωπικούς του ορίζοντες και τις ψυχικές αντοχές του…

Μια δυνατή φιλία που λύγισε κάτω από το βάρος μιας αναπόδεικτης προδοσίας…

Ένα βαρύ μυστικό που καταδικάστηκε σε απροσπέλαστα σκοτάδια…

Ένας ξαφνικός θάνατος που ποτέ δε βρήκε τη δικαίωση που του άξιζε…

Και έρωτες… Έρωτες δυνατοί, τρυφεροί, απελπισμένοι, εμμονικοί… Έρωτες που ο καθένας τους ζητούσε τη δική του αχτίδα ήλιου για να ανθίσει στο φως της ζωής…

Κριτική Βιβλίου “Η άγνωστη δίπλα μου” της Μαίρης Κωνσταντούρου

Το βιβλίο με εξέπληξε ευχάριστα! Πολύ ιδιαίτερο και η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα η συγγραφέας να καταπιαστεί με ένα βιβλίο που “μυρίζει” φαντασία.
Στο χωριό Αιθερικό η Μελίνα προσπαθεί από το μηδέν να ξαναχτίσει τη ζωή της. Ο θάνατος των γονιών της θα γίνει ο λόγος να εξαφανιστεί από την Αθήνα και να προσπαθεί να δημιουργήσει νέες προοπτικές. Όπως κάθε χωριό, έτσι και εκεί θα συναντήσουμε τον “τρελό” ή παράξενο στο πρόσωπο του Μάνου, το καρδιακό φίλο Λεωνίδα, τον γόη Νότη, τον έξω καρδιάς και άνθρωπο της διπλανής πόρτας Κώστα, την διαννοούμενη Βαγγελίτσα, την ερωτευμένη Αναστασία, τη γιατρό Μελίνα και την αδερφή της Ερασμία, την οποία αποκαλούν “εύκολη”. Και τέλος έχουμε μία παράξενη παρουσία.
Ποια είναι η λοιπόν αυτή η παράξενη νυχτερινή παρουσία; Η Θεώνη, αρραβωνιαστικιά του Νότη αυτοκτόνησε ή τη σκοτώσανε; Τι μυστικά κρύβει αυτός ο τόπος; Ποιος θέλει να διώξει και να σκοτώσει τη Μελίνα;
Το βιβλίο σου χαρίζει ένα μεγάλο και γρήγορο ταξίδι. Το διάβασα απνευστί. Μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε και να βιώσουμε συναισθήματα ποικιλόμορφα. Αγάπη, έχθρα, μίσος, εμπιστοσύνη, φιλία, έρωτας, καρδιοχτύπι, απώλειες, πόνο, θλίψη, οργή, απογοήτευση και φυσικά μυστήριο. Θαρρώ πως είναι το καλύτερό της βιβλίο και μάλιστα σε μία κατηγορία, της οποίας τα νερά είναι βαθιά και μπορούν να σε ναυαγήσουν. Όμως η κα. Κωνσταντούρου κατάφερε να επιπλεύσει με περισσή άνεση και να μας μαγέψει μέσα από αυτό το εξαιρετικό ανάγνωσμα! Εύχομαι γρήγορα best seller, το οποίο και αξίζει, όπως φυσικά αξίζει να κοσμήσει τις βιβλιοθήκες μας! Θα το κατατάξω με μεγάλη χαρά μέσα στην πρώτη δυάδα των καλύτερων βιβλίων που εκδόθηκαν μέχρι στιγμής αυτή τη χρονιά.




Βασιλική Διαμάντη
 

Διαγωνισμός βιβλίου "Η άγνωστη δίπλα μου"

Η ομάδα μας "Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία" και ο εκδοτικός οίκος Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη - Livani Publishing Organization κληρώνουν ένα αντίτυπο του βιβλίου της συγγραφέως Μαίρη Κωνσταντούρου "Η άγνωστη δίπλα μου".

1. Για λάβετε μέρος και για να δείτε τους όρους γίνετε μέλος της ομάδας μας: Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία

2. Μπείτε στο κάτωθι λινκ για σχόλιο: Η άγνωστη δίπλα μου 

3.  Κοινοποιήστε https://www.facebook.com/995407077168400/photos/a.995424790499962.1073741828.995407077168400/1093196504056123/?type=3&theater

4. Προαιρετικά γίνετε μέλος του blog μας

Λήξη διαγωνισμού 18 Απριλίου στις 3 μ.μ.

Μαίρη Κωνσταντούρου

Γεννήθηκε στην Αθήνα, όμως πάντα νιώθει νησιώτισσα και διατυμπανίζει πως είναι από τη Χίο, το νησί της μητέρας της. Οι γονείς της ήταν δυο υπέροχοι άνθρωποι... το καλύτερο πρότυπο που θα μπορούσε να έχει. Τα παιδικά της χρόνια, ανέμελα κι ευτυχισμένα, την εφοδίασαν με τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής της. Η περίοδος της εφηβείας της, γεμάτη υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναποτελεσματικές επαναστάσεις, την πέρασε γλυκά κι ανώδυνα στον περίπλοκο κόσμο της αμφισβητούμενης ωριμότητας. Τα μάτια της παρέμειναν ίδια, όμως άλλαξε σημαντικά ο τρόπος που κοιτάζουν. Η φωνή της υπερασπίζεται πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, ωστόσο απέκτησε άλλο πάθος και διαφορετική χροιά. Τ' αφτιά της, πάντα τεντωμένα, κέρδισαν την ικανότητα να ακούν και όσα αποφεύγουμε -ή και φοβόμαστε- να ομολογήσουμε. Τα χέρια της αγγίζουν την επιφάνεια, όμως έχουν πια τη δύναμη να αισθάνονται το βάθος των πραγμάτων. Και η γεύση της έμαθε να ξεχωρίζει την αληθινή νοστιμιά της αλήθειας από την παραπλανητική απόλαυση του ψεύδους. Τώρα πια μπορεί να ακούγονται ωραία όλα αυτά, όμως οφείλει να ομολογήσει ότι πλήρωσε ακριβά τα μαθήματα που την βοήθησαν να περάσει στην τάξη των "μυαλωμένων ενηλίκων", των αξιοσέβαστων "μεγάλων". Κι είναι πολλές οι φορές που την πιάνει η ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσει το χρόνο πίσω, να ξαναβρεθεί στην αθώα εποχή της ευπιστίας και του ονειροπολήματος... Μοιραία, κάποια στιγμή άρχισε να γράφει. Στην αρχή ημερολόγιο, έπειτα σκέψεις, αργότερα αναλύσεις συναισθημάτων και συμπεριφορών. Η Έκθεση ήταν το αγαπημένο της μάθημα κι η ίδια η αγαπημένη των φιλολόγων της. Έκανε όνειρα για τον εαυτό της κι οι καθηγητές της στοιχημάτιζαν πάνω της. Τους έβγαλε ασπροπρόσωπους όταν πέρασε στη Φιλοσοφική, αλλά τους απογοήτευσε οικτρά όταν παράτησε τις σπουδές της για να παντρευτεί. Ωστόσο, κράτησε πάντα σαν εραστή της τη λογοτεχνία. Συνέχισε να γράφει και εργάστηκε ως μεταφράστρια βιβλίων για πάνω από δώδεκα χρόνια. Κι όταν ο γάμος της τελείωσε, έκανε την κίνηση να αποτυπώσει τις εμπειρίες της στο χαρτί. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Όταν οι Γυναίκες Τολμούν", κι έτσι βρήκε το δρόμο που πάντα γύρευε. Μέχρι τότε, δεν πίστευε ότι θα διεκδικούσε ποτέ τον τίτλο του "συγγραφέα", όμως η αγάπη της για το γράψιμο και τα απίθανα σενάρια που συνθέτει καθημερινά η ίδια η ζωή την παροτρύνουν να μπερδεύεται κάθε τόσο με τις νεράιδες και τους δράκους, τους όμορφους πρίγκιπες και τις καλοσυνάτες δεσποσύνες των παραμυθιών που συντροφεύουν πεισματικά και αέναα την ενηλικίωσή μας. Όλα της τα βιβλία, 8 στο σύνολο, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Πριν από λίγες μέρες, τον Ιούνιο του 2015, κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίοΓεννήθηκε στην Αθήνα, όμως πάντα νιώθει νησιώτισσα και διατυμπανίζει πως είναι από τη Χίο, το νησί της μητέρας της. Οι γονείς της ήταν δυο υπέροχοι άνθρωποι... το καλύτερο πρότυπο που θα μπορούσε να έχει. Τα παιδικά της χρόνια, ανέμελα κι ευτυχισμένα, την εφοδίασαν με τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής της. Η περίοδος της εφηβείας της, γεμάτη υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναποτελεσματικές επαναστάσεις, την πέρασε γλυκά κι ανώδυνα στον περίπλοκο κόσμο της αμφισβητούμενης ωριμότητας. Τα μάτια της παρέμειναν ίδια, όμως άλλαξε σημαντικά ο τρόπος που κοιτάζουν. Η φωνή της υπερασπίζεται πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, ωστόσο απέκτησε άλλο πάθος και διαφορετική χροιά. Τ' αφτιά της, πάντα τεντωμένα, κέρδισαν την ικανότητα να ακούν και όσα αποφεύγουμε -ή και φοβόμαστε- να ομολογήσουμε. Τα χέρια της αγγίζουν την επιφάνεια, όμως έχουν πια τη δύναμη να αισθάνονται το βάθος των πραγμάτων. Και η γεύση της έμαθε να ξεχωρίζει την αληθινή νοστιμιά της αλήθειας από την παραπλανητική απόλαυση του ψεύδους. Τώρα πια μπορεί να ακούγονται ωραία όλα αυτά, όμως οφείλει να ομολογήσει ότι πλήρωσε ακριβά τα μαθήματα που την βοήθησαν να περάσει στην τάξη των "μυαλωμένων ενηλίκων", των αξιοσέβαστων "μεγάλων". Κι είναι πολλές οι φορές που την πιάνει η ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσει το χρόνο πίσω, να ξαναβρεθεί στην αθώα εποχή της ευπιστίας και του ονειροπολήματος... Μοιραία, κάποια στιγμή άρχισε να γράφει. Στην αρχή ημερολόγιο, έπειτα σκέψεις, αργότερα αναλύσεις συναισθημάτων και συμπεριφορών. Η Έκθεση ήταν το αγαπημένο της μάθημα κι η ίδια η αγαπημένη των φιλολόγων της. Έκανε όνειρα για τον εαυτό της κι οι καθηγητές της στοιχημάτιζαν πάνω της. Τους έβγαλε ασπροπρόσωπους όταν πέρασε στη Φιλοσοφική, αλλά τους απογοήτευσε οικτρά όταν παράτησε τις σπουδές της για να παντρευτεί. Ωστόσο, κράτησε πάντα σαν εραστή της τη λογοτεχνία. Συνέχισε να γράφει και εργάστηκε ως μεταφράστρια βιβλίων για πάνω από δώδεκα χρόνια. Κι όταν ο γάμος της τελείωσε, έκανε την κίνηση να αποτυπώσει τις εμπειρίες της στο χαρτί. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Όταν οι Γυναίκες Τολμούν", κι έτσι βρήκε το δρόμο που πάντα γύρευε. Μέχρι τότε, δεν πίστευε ότι θα διεκδικούσε ποτέ τον τίτλο του "συγγραφέα", όμως η αγάπη της για το γράψιμο και τα απίθανα σενάρια που συνθέτει καθημερινά η ίδια η ζωή την παροτρύνουν να μπερδεύεται κάθε τόσο με τις νεράιδες και τους δράκους, τους όμορφους πρίγκιπες και τις καλοσυνάτες δεσποσύνες των παραμυθιών που συντροφεύουν πεισματικά και αέναα την ενηλικίωσή μας. Όλα της τα βιβλία, 8 στο σύνολο, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη.
"Η άγνωστη δίπλα μου" κυκλοφόρησε το 2016, "Μια ανάσα μακριά" το 2015 από τις εκδόσεις Λιβάνη. Το βιβλίο της "Σε βλέπω παντού" κυκλοφόρησε το 2008, "Όταν οι γυναίκες τολμούν" το 2009, "Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό" το 2010, "Σκιές στο χρόνο" το 2010, "Ζωή μου, εσύ..." το 2011, "Αγεφύρωτες σιωπές" το 2013, και το βιβλίο "Χωρίς εσένα" το 2014, παράλληλη λογοτεχνία με το βιβλίο της Θάλειας Κουνούνη "Δεν υπήρξα ποτέ".  από τις εκδόσεις Λιβάνη.

"Η άγνωστη δίπλα μου"

"Όσο μεγαλώνει η ηλικία, τόσο μικραίνουν τα όνειρα. Το σεντούκι του χρόνου στενεύει και δεν τα χωράει όλα μέσα".
Σοφά λόγια. Αληθινά. Όμως η Μελίνα ήταν νέα ακόμα και το δικό της το σεντούκι ξεχείλιζε από όνειρα.
Για να τα πραγματοποιήσει, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Αθήνα και όσα την πονούσαν εκεί και να κάνει μια καινούρια αρχή μακριά, σε ένα πανέμορφο ορεινό χωριό της βορειοδυτικής Ελλάδας. Αλλά, όπως κάθε τόπος, έτσι και το Αιθερικό είχε τα δικά του μυστικά, τις δικές του πληγές, τα δικά του φαντάσματα...
Μια παράξενη παρουσία που ο καθένας προσπαθούσε να εξηγήσει σύμφωνα με τους προσωπικούς του ορίζοντες και τις ψυχικές αντοχές του...
Μια δυνατή φιλία που λύγισε κάτω από το βάρος μιας αναπόδεικτης προδοσίας...
Ένα βαρύ μυστικό που καταδικάστηκε σε απροσπέλαστα σκοτάδια...
Ένας ξαφνικός θάνατος που ποτέ δε βρήκε τη δικαίωση που του άξιζε...
Και έρωτες... Έρωτες δυνατοί, τρυφεροί, απελπισμένοι, εμμονικοί... Έρωτες που ο καθένας τους ζητούσε τη δική του αχτίδα ήλιου για να ανθίσει στο φως της ζωής...

"Μια ανάσα μακριά" 

Η εντεκάχρονη Πιερίνα μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά της Κέρκυρας. Εγκαταλειμμένη και μόνη. Κανείς δεν της έδειξε πώς να ξεγελάει τη μοίρα της, κανείς δεν της έμαθε πώς να μετράει την απουσία όσων αγαπούσε. Έκλεινε τα μάτια, έπαιρνε βαθιά ανάσα και άφηνε το όνειρο να μικραίνει τις αποστάσεις. Ώσπου μια μέρα τα βήματά της τη φέρνουν μέχρι το Κανόνι, έξω από μια επιβλητική έπαυλη. Ο γιος των ιδιοκτητών, ένα νεαρό και όμορφο αγόρι, την παίρνει υπό την προστασία του και τότε η Πιερίνα καταλαβαίνει ότι το πεπρωμένο τής ορίζει να ζήσει εκεί, μαζί του... Για πάντα...
Αρκετά χρόνια αργότερα, σε ένα όμορφο θέρετρο της Σύρου, η Μαρία, χήρα και άκληρη, διευθύνει με αγάπη και μεράκι τον ξενώνα της. Η ζωή της κυλάει ήρεμα, χωρίς εκπλήξεις, με μοναδική συντροφιά τις αναμνήσεις και τη μοναξιά. Μέχρι που... εκείνο το καλοκαίρι, ανάμεσα στους πελάτες της εμφανίζονται πρόσωπα καινούρια από διαφορετικά σημεία της γης. Όλοι ξένοι μεταξύ τους, άγνωστοι, όμως όλοι άρρηκτα συνδεδεμένοι με ένα κοινό μυστικό...
Κέρκυρα και Σύρος.
Δυο πανέμορφα ελληνικά νησιά, τόσο μακριά το ένα από το άλλο, όπου διαδραματίζεται μια συγκλονιστική όσο και αινιγματική ιστορία αγάπης.
Δυο νησιά, μια ανάσα μακριά, που τα ενώνουν η λύτρωση και η συγγνώμη...

 "Χωρίς εσένα"

 Όλα ξεκινούν σε μία έπαυλη με ένα ιδιαίτερο παιχνίδι. Εκείνη δεν περίμενε ποτέ πως ένας άγνωστος θα στοίχειωνε από εδώ και πέρα τη ζωή της. Ο στόχος του αντιμέτωπος με την απόγνωσή της. Οι ζωές τους προχωρούν παράλληλα κι εκείνη κάνει τα πάντα για να τις ενώσει, θα το καταφέρει;
Γιατί όλοι ξέρουμε πως τα παράλληλα δε συναντιούνται ποτέ παρά μόνο όταν τα βλέπεις από μακριά, από μια άλλη οπτική γωνία. Είναι τα φτερά της φαντασίας που το κάνουν αυτό; Είναι ο πόθος για τη συνάντηση;
Κανείς δεν ξέρει. Ίσως πάλι αυτό να μπορεί να το απαντήσει μία γυναίκα που αποφασίζει να χαρίσει λίγο από το άρωμα γαρδένιας που φοράει σε ένα γυμνό και ξεραμένο ευκάλυπτο.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΕΜΑΘΕΣ. ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙΣ;
Ένα άλλο βιβλίο σε περιμένει...
Για πρώτη φορά δύο συγγραφείς ενώνουν τις πένες τους δημιουργώντας Παράλληλη Λογοτεχνία και έρχονται για να προσφέρουν στον αναγνώστη το απόλυτο μυστήριο κεντημένο με πάθος και έρωτα.

  "Αγεφύρωτες σιωπές"

Ένα μυστικό που το ξέρουν δύο παύει να είναι μυστικό...
Πόσο βαρύ είναι για ένα πληγωμένο παιδί το δικό του μυστικό; Πόσο απάνθρωπο είναι το μυστικό ενός εγκληματία; Πόση αγάπη κρύβει το μυστικό ενός ερωτευμένου; Πόσο αιώνια είναι τα σκοτεινά μυστικά που κρύβονται στην καρδιά μιας γέφυρας;
Μια τραγική ιστορία του 17ου αιώνα ξετυλίγεται δίπλα στις όχθες του ποταμού Άραχθου και αφήνει μέσα από τους ήρωές της να ζωντανέψει ο θρύλος του γεφυριού της Άρτας. Παράλληλα, μια ιστορία του σήμερα, με ήρωες που δε φαίνεται να διαφέρουν, αντίθετα μοιάζουν να κουβαλούν μαζί τους τον ίδιο πόνο, την ίδια αγάπη, τα ίδια λάθη, τα ίδια μυστικά... Κι όλα αυτά αγκιστρωμένα πάνω σε παιδικές ψυχές
που πληγώθηκαν και δε μεγάλωσαν ποτέ. Κι αυτές που το κατάφεραν, ήταν μόνο για να πληγώσουν με τη σειρά τους, παίρνοντας έτσι τη δική τους εκδίκηση που -τι ειρωνεία!- δεν κατόρθωσε ποτέ να τους χαρίσει ούτε την ευτυχία που στερήθηκαν, αλλά ούτε τη λύτρωση που αναζητούσαν...

 "Ζωή μου, εσύ..."

Ο χρόνος κυλά, τα δευτερόλεπτα τρέχουν και η ζωή... συνεχίζεται. Πάντα! Με ήλιο ή με βροχή, με γέλιο ή με δάκρυ, με κάποιους να φεύγουν και με άλλους να έρχονται, η ζωή παίρνει τις μοίρες αγκαλιά και συνεχίζει το ταξίδι... Εγώ είμαι η Αννέζα και στη ζωή μου δεν έλειψαν τα βάσανα, τα δάκρυα κι ο θάνατος. Όσοι βρέθηκαν στο δρόμο μου ρούφηξαν όλη μου την ενέργεια και μάδησαν όλα τα φύλλα της ψυχής μου. Όμως, παρά τα τόσα χρόνια που είμαι σ' αυτή τη γη, δε δέχομαι να καθορίσει κανείς και τίποτα τη ζωή μου. Υπήρξαν φορές που έχασα τον έλεγχο του τιμονιού. Υπήρξαν φορές που το πηδάλιο της ζωής μου το πήραν στα χέρια τους άλλοι. Ωστόσο η καπετάνισσα είμαι πάντα εγώ και εγώ είμαι εκείνη που θα χαράζει πάντα την πορεία... Αυτή που εγώ ήθελα πάντα να ακολουθήσω. Η δική μου η ζωή είναι τα ανέμελα χρόνια της νιότης μου... Οι πέντε μέρες του έρωτά μου... Η καλοσύνη της Ρηνιώς και η αγάπη της Ειρήνης... Το λουλούδι που άνθισε έπειτα από μισό αιώνα στο ραγισμένο γλαστράκι... Το βλέμμα που κρύβει μια παλιά φωτογραφία... Καμιά φορά όταν την κοιτάζω, νιώθω πως υπάρχει ακόμη μέσα μου λίγη ψυχή. Καμιά φορά όταν την κοιτάζω, τη χαϊδεύω και ψιθυρίζω: "Ζωή μου, εσύ..."

 "Σκιές στο χρόνο"

 Έρωτας, γάμος, η γοητεία του απαγορευμένου, παιδιά, καριέρα, η αγκαλιά εκείνου που ελευθερώνει την καρδιά τους. Κι ένα παρελθόν γεμάτο απογοητεύσεις που γονατίζουν: χωρισμοί, ορφάνια, ταπείνωση, βάναυση κακοποίηση. Γυναίκες που αναζητούν τον εαυτό τους, την αποδοχή, τη δικαίωση, την ολοκλήρωση του "είναι" τους. Μια ζωή γεμάτη αγώνες, μια ζωή γεμάτη πάλη για ψήγματα ευτυχίας. Κι οι άνθρωποι που χρωμάτισαν τη ζωή τους, οι άνθρωποι που μάτωσαν την ψυχή τους, σύζυγοι κι εραστές, "Σκιές στο χρόνο", που άφησαν βαθιά αποτυπώματα στην καρδιά τους, αλλά όμως τις έμαθαν να κοιτάζουν κατάματα τον ήλιο και να κάνουν "όνειρα" για το αύριο. Ένα αύριο όπως οι ίδιες το επέλεξαν - δίχως ανώφελο πόνο και βαριές σκιές.

"Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό"

"Η νεανική ομορφιά του Άκη είχε νικήσει την ψυχική γοητεία του Ανέστη και η εκθαμβωτική Νεφέλη είχε υποσκελίσει τη χαρισματική αδερφή της. Για χρόνια ατελείωτα θαύμαζε την αστραφτερή επιφάνεια και δεν έκανε τον κόπο ν' αναζητήσει αυτό που κρυβόταν στο βάθος, χάνοντας έτσι την πραγματική αξία των ανθρώπων, αλλά και της ίδιας της ζωής. Γιατί; Ίσως επειδή, όπως είχε διαβάσει κάποτε σ' ένα από τα βιβλία του άντρα της, το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι".

 "Όταν οι γυναίκες τολμούν"

Έκλεισα τα μάτια κι άφησα το μυαλό μου να ταξιδέψει στην κλεψύδρα του χρόνου. Εικόνες από τη ζωή μου πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου: ο γάμος μου, οι καβγάδες, οι γέννες, ο αγώνας μου να μεγαλώσω τα παιδιά μου, η μοναξιά μου. . . Προσπάθησα να διακρίνω κάποιες εικόνες από το μέλλον. Τίποτα! Ένα μαύρο χρώμα σαν καμένο φιλμ. Και δάκρυα. Τι είχα καταφέρει; Και τι μπορούσα να περιμένω από την υπόλοιπη ζωή μου; Μόνο αβεβαιότητα, μοναξιά και συμβιβασμούς. Ήμουν μόνη. Κι έπρεπε να τολμήσω. Να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Να ψάξω το μεγαλείο της αγάπης και να κάνω την κάθε μου μέρα μέρα χαράς.

 

 "Σε βλέπω παντού"

Πρόσωπα γυναικεία, σύγχρονα, που ζουν δίπλα μας. Γυναίκες που παλεύουν καθημερινά με τα συναισθήματα, τα βιώματα και τη μοναξιά τους. Γυναίκες που φοβούνται να αφεθούν, να ονειρευτούν, να ζήσουν. . . (. . .) Πρόσωπα που ακολουθούν διαφορετικά μονοπάτια με έναν κοινό προορισμό: την αγάπη, την αποδοχή, την ίδια τη ζωή. . .

Κριτική Βιβλίου "Μια ανάσα μακριά" της Μαίρης Κωνσταντούρου

Δύο ιστορίες, σε δύο νησιά, σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα.
Κέρκυρα 1969. Η εντεκάχρονη Πιερίνα βλέπει το σκληρό πρόσωπο της ζωής στην πιο τρυφερή της ηλικία. Παρόλα αυτά πολλά θα ανατραπούν στη ζωή της μόλις θα επισκεφτεί την έπαυλη της οικογένειας Σαντρίνι. Όλη σχεδόν η οικογένεια θα την αγκαλιάσει ας είναι μία φτωχή και ορφανή κοπελίτσα από κατώτερη τάξη. Ο Πάολο γιος της πλούσιας οικογένειας χρόνο με το χρόνο αποκτά ένα ιδιαίτερο δέσιμο με την piccolina του και θα μπλεχτεί στα δίχτυα του έρωτα.
Σύρος 2011. Στη Σύρο θα γνωρίσουμε τη Μαρία, μητριά της Στεφανίας, η οποία παλεύει να κρατήσει ζωντανό τον ξενώνα της Paradise. Εκεί θα ειπωθούν αλήθειες, πάθη, έρωτες, εξομολογήσεις και ίντριγκες. Ένα κουβάρι θα προσπαθήσουν να ξεμπλέξουν όλοι οι ήρωες για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Συνοδοιπόροι σε όλο αυτό η Μαρία, ο Χρήστος, η Στεφανία, ο Νίκολας και δύο πρόσωπα - κλειδιά της κερκυραϊκής ιστορίας.
Όλα γίνονται με αγάπη, σεβασμό και αρχές. Όπως τα καθάρια νερά της θάλασσας, έτσι και οι ψυχές τους θα ζητήσουν εξαγνισμό, συγνώμη και λύτρωση σε ένα ταξίδι γεμάτο όνειρα και αρώματα.
Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Έτσι και εδώ θα κλάψουμε αλλά και θα γελάσουμε στο απρόσμενο που θα εξελιχθεί στα μάτια των αναγνωστών. Μία ιστορία που μας μαθαίνει την αληθινή και βαθιά αγάπη. Τη δύναμη της συγχώρεσης και τα βήματα της ενηλικίωσης της ψυχής των ανθρώπων και των συναισθημάτων. Την εκμηδένιση του εγώ και της σπουδαιότητας του καλού για το γενικό σύνολο και τους συνανθρώπους μας.
Άλλο ένα βιβλίο της κ. Κωνσταντούρου που κατάφερε να με ταξιδέψει, να με συγκινήσει και να μου δείξει μονοπάτια ψυχής που αφήνουν ανεξίτηλα τα αποτυπώματά τους!





Βασιλική Διαμάντη

Συζητώντας με τη Μαίρη Κωνσταντούρου

 

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Μ.Κ.: Είναι αλήθεια πολλοί που φοβάμαι πως, αν αρχίσω να αναφέρω ονόματα, θα αδικήσω κάποιους. Γενικά, όμως, μου αρέσουν οι συγγραφείς που γράφουν χωρίς πολλές… λογοτεχνικές γιρλάντες και που έχουν κάτι να μου πουν.


Ερώτηση 2η: Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Μ.Κ.: Φυσικά θα εννοείται για ενήλικες. Ήταν όταν ακόμα πήγαινα στο δημοτικό το «Πεθαίνω από αγάπη» του Πιέρ Ντυσέν, το οποίο είχε γυριστεί και ταινία από τον Αντρέ Καγιάτ με πρωταγωνίστρια την Αννί Ζιραρντό.


Ερώτηση 3η: Τι σημαίνει η συγγραφή για εσάς;

Μ.Κ.: Ανάσα ζωής, αυτό σημαίνει. Ασφυκτιώ όταν περάσει λίγος καιρός και δεν έχω αρχίσει να γράφω κάτι, έστω και στο μυαλό μου. Η συγγραφή είναι ανάγκη, δημιουργία, εκτόνωση, εξομολόγηση, άμυνα αλλά και επίθεση μαζί, παιχνίδι μυαλού και βάλσαμο ψυχής.


Ερώτηση 4η: Όταν γράφετε ένα βιβλίο και φτάνετε στο τέλος της ιστορίας ποια συναισθήματα σας γεννιούνται;

Μ.Κ.: Αισθάνομαι μια ψυχική γαλήνη επειδή νιώθω πως κατάφερα να βάλω όλα τα ‘θέματα’ που είχαν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας σε μία τάξη. Είμαι ήρεμη γιατί οδήγησα τον κάθε ήρωά μου στον δρόμο που του ανήκει. Γιατί χάρισα τη λύτρωση σε όσους τη χρειάζονταν και την τιμωρία σε εκείνους που την άξιζαν. Κι έπειτα νιώθω μία αγωνία για το αν θα μοιραστεί και το αναγνωστικό κοινό όλα όσα ένιωσα εγώ και αν θα αποδεχτεί τα μηνύματα που ήθελα να περάσω.


Ερώτηση 5η: Από όλα τα βιβλία σας ποιος θεωρείται ότι είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;

Μ.Κ.: Είναι πολύ δύσκολο να επιλέξω έναν μόνο επειδή στο κάθε βιβλίο υπάρχει και από ένας ήρωας που πραγματικά τον λατρεύω –και μπορεί να μην είναι καν ο πρωταγωνιστής. Για παράδειγμα, στο Όταν οι Γυναίκες Τολμούν αγάπησα πολύ την Ελένη. Στο Πολύ δεν Είναι Πάντα Αρκετό τον Ανέστη. Στις Αγεφύρωτες Σιωπές τη Θάλεια ή στο Χωρίς Εσένα της Παράλληλης Λογοτεχνίας την Αρετή. Μεταξύ αυτών και όλων των άλλων από τα υπόλοιπα βιβλία, ειλικρινά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Τους αγαπώ και τους σέβομαι όλους, τον καθένα για διαφορετικούς λόγους.

Ερώτηση 6η: Πως θα χαρακτηρίζατε το τελευταίο σας βιβλίο "Μια ανάσα μακριά" με δύο λόγια;

Μ.Κ.: Σαν ένα τρυφερό ταξίδι με τις αναπόφευκτες φουρτούνες του. Σαν μία μάχη ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο όπου νικητής βγαίνει αυτός που το αξίζει…


Ερώτηση 7η: Βλέπουμε στο βιβλίο σας ότι η αληθινή αγάπη αφήνει το ανεξίτηλο αποτύπωμά της. Πως και πόσο μπορεί να επιβιώσει η αληθινή αγάπη και να μείνει χαραγμένη μέσα στη ψυχή των ανθρώπων;

Μ.Κ.: Δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά. Δεν υπάρχει καμία συνταγή. Η αληθινή αγάπη έχει τον δικό της τρόπο να αφήνει τα αποτυπώματά της στις καρδιές των ανθρώπων. Αρκεί να βρει γόνιμο έδαφος για να ευδοκιμήσει.


Ερώτηση 8η: Στο βιβλίο σας "Μια ανάσα μακριά" βλέπουμε την Πιερίνα να κυνηγιέται και να χάνεται από προσώπου γης λόγω ενός ανθρώπου που δεν ξέρει τι σημαίνει συναίσθημα και αγάπη. Θύμισε κάτι από χολυγουντιανή ταινία. Όλο αυτό ήταν αποκύημα της φαντασίας ή στηρίχθηκε και κάποιο αληθινό γεγονός;

Μ.Κ.: Το μόνο αληθινό στο βιβλίο ήταν η ιστορία μιας γνωστής μου που ανακάλυψε στα σαράντα της την αλήθεια για το παρελθόν της. Αυτό ήταν και το έναυσμα για την όλη ιδέα. Όλα τα υπόλοιπα χτίστηκαν από τον νου και την καρδιά.


Ερώτηση 9η: Πιστεύετε ότι αξίζουν όλοι μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή; Όπως είδαμε πολλούς χαρακτήρες στο βιβλίο σας να το βιώνουν;

Μ.Κ.: Κάποτε θα απαντούσα χωρίς δισταγμό πως ναι, την αξίζουν. Τώρα, έπειτα από τις εμπειρίες των χρόνων που κουβαλώ και από τα χαστούκια που έχω φάει, πιστεύω πως δεν την αξίζουν όλοι. Όχι όσοι κάνουν σκόπιμα κακό. Αυτοί είναι σχεδόν βέβαιο πως αν τους ξαναδοθεί η ευκαιρία θα προσπαθήσουν χωρίς ενοχές να ολοκληρώσουν το κακό που δεν έκαναν. Ακόμη και στο βιβλίο, αν θυμάστε, υπήρξε ένας τέτοιος άνθρωπος που στάθηκε αδυσώπητος και αμετανόητος μέχρι το τέλος.


Ερώτηση 10η: Το βιβλίο σας είναι εξ' ολοκλήρου αποκύημα της φαντασίας σας ή υπήρξαν και αληθινά περιστατικά που βιώσατε εσείς ή κάποιος πολύ δικός σας άνθρωπος;

Μ.Κ.: Νομίζω πως σε αυτό απάντησα νωρίτερα. Ωστόσο, δοθείσης της ευκαιρίας, να σας πω πως σε όλα τα βιβλία μου υπάρχουν πάντα κάποια αληθινά περιστατικά, άλλοτε λιγότερα και άλλοτε περισσότερα. Μερικά από αυτά αποτελούν το βασικό θέμα του βιβλίου και κάποια άλλα απλώς συμπληρώνουν την ιδέα που μου έδωσε η φαντασία μου.


Ερώτηση 11η: Η Στεφανία στο βιβλίο σας ήταν ένα άτομο με αρκετή ανασφάλεια, παρεξηγημένες απόψεις και μερικές φορές με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Πόσο μπορούν να επηρεάσουν όλα αυτά τον ψυχικό κόσμο ενός "ευάλωτου" ανθρώπου;

Μ.Κ.: Πάρα πολύ. Ο ψυχικός μας κόσμος και ο χαρακτήρας μας χτίζονται πάνω στα βιώματά μας αλλά και στην παιδεία που έχουμε λάβει από την οικογένεια. Η ανασφάλεια, η αυτοπεποίθηση και οι απόψεις μας είναι στοιχεία που επηρεάζονται άμεσα από αυτά αλλά και που επηρεάζουν την εξέλιξη της προσωπικότητάς μας. Χρειάζεται πολύ μεγάλη θέληση αλλά και πολλή δουλειά με τον εαυτό μας για να ξεπεράσουμε κάποια από τα αρνητικά που έχουν συσσωρευτεί μέσα μας και που χαρακτηρίζουν τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά μας.


Ερώτηση 12η: Από την αντίπερα όχθη, έχουμε τη Μαρία, έναν χαρακτήρα σκληρό απέναντι στη ζωή. Έζησε πολλά και βίωσε καταστάσεις που κάποιον τον κάνουν σκληρό και απόμακρο. Όμως παρόλα τα βιώματά της την βλέπουμε να σκορπάει παντού αγάπη. Πόσο δυσκολευτήκατε να πλάσετε αυτόν τον χαρακτήρα;

Μ.Κ.: Καθόλου. Είναι ο τύπος του ανθρώπου που θαυμάζω. Που έχω πάντα στο μυαλό μου και που τον θέλω δίπλα μου. Νιώθω πολύ οικεία με χαρακτήρες σαν τον δικό της. Τον θεωρώ απαραίτητο τόσο στην προσωπική μου ζωή όσο και στα βιβλία μου. Χωρίς έναν τέτοιον άνθρωπο θεωρώ πως η ζωή αλλά και τα μυθιστορήματα που γράφω θα ήταν λειψά. Απελπισμένα…


Ερώτηση 13η: Η Μαρία, είναι ίσως ο πιο δυναμικός χαρακτήρας σε όλο σας το βιβλίο. Τι θα λέγατε στους ανθρώπους σαν τη Μαρία;

Μ.Κ.: Θα έλεγα να μη χάσουν ποτέ τη δύναμη αλλά και την τρυφερότητα που κρύβουν μέσα τους. Να συνεχίσουν να σκορπούν απλόχερα αγάπη και να είναι σίγουροι πως στο τέλος η ζωή θα τους την επιστρέψει. Θα ήθελα να ξέρουν πως ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει και να ελπίζει μόνο επειδή υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι σαν κι αυτή.


Ερώτηση 14η: Ενώ η Στεφανία είναι η πιο ευάλωτη. Τι θα θέλατε να πείτε στους ανθρώπους του ίδιου ψυχισμού όπως αυτός της ηρωίδας σας;

Μ.Κ.: Εδώ θα μπορούσα να πω πολλά. Είναι ο τύπος του ανθρώπου που χρειάζεται επιμονή και υπομονή για να επουλώσει τις πληγές του και να βγάλει προς τα έξω όλα τα θετικά που κρύβει στην ψυχή του. Μία σημαντική συμβουλή είναι να μη βιάζεται να κρίνει και να κατακρίνει χωρίς να ακούσει και την άλλη πλευρά και χωρίς να μπει στη θέση του άλλου. Να μην προχωράει στη ζωή έχοντας διαρκώς το χέρι σφιγμένο σε γροθιά γιατί έτσι κανείς δε θα μπορέσει να της αφήσει κάτι καλό μέσα.


Ερώτηση 15η: Οι χαρακτήρες σας βιώνουν πολλά συναισθήματα. Αγάπη, πάθος, απόρριψη, μίσος, απέχθεια, στεναχώρια, δάκρυ και γέλιο. Πόσο σημαντικές είναι οι κακές και οι καλές στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου;

Μ.Κ.: Πάρα πολύ σημαντικές. Αλλά και απαραίτητες. Ο άνθρωπος πρέπει να τα βιώνει όλα σε ισορροπημένες δόσεις. Αφενός επειδή όλα βοηθούν στην εξέλιξη και την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς μας και αφετέρου γιατί μόνο έτσι μαθαίνουμε να εκτιμάμε και να σεβόμαστε τα δώρα της ζωής.


Ερώτηση 16η: Έχουμε τους εξής κύριους ήρωες του βιβλίου σας: Πιερίνα, Πάολο, Μαρία, Στεφανία, Νίκολα και Χρήστο. Αν έπρεπε να διαλέξετε κάποιου τη ζωή για να ζήσετε ποιον θα επιλέγατε και γιατί;

Μ.Κ.: Πιστεύω πως το πιο εύκολο θα ήταν να επιλέξω τον Νίκολα ή τον Χρήστο. Είχαν τις πιο εύκολες, τις πιο βατές ζωές. Όμως δεν είμαι άνθρωπος που απολαμβάνω την τόση ηρεμία –παρόλο που είχαν και αυτοί τις δικές τους δυσκολίες να αντιμετωπίσουν. Μου αρέσουν οι περιστασιακές εντάσεις. Οπότε… Την Πιερίνα την απορρίπτω επειδή, σε αντίθεση με εκείνη, εγώ πέρασα υπέροχα παιδικά χρόνια και δε θα τα άλλαζα με τίποτα. Τον Πάολο επίσης επειδή δε θα άντεχα όλη αυτή την ψυχική πίεση που υπέστη εκείνος. Η Στεφανία υπήρξε ένα μεγάλο διάστημα στρυφνή και αυτό δε μου ταιριάζει καθόλου. Άρα, απομένει μόνο η Μαρία. Νομίζω πως θα μου ήταν πιο εύκολο να μπω στο δικό της πετσί.


Ερώτηση 17η: Πείτε μας μερικά πράγματα για το επόμενο συγγραφικό σας βήμα.

Μ.Κ.: Είμαι ενθουσιασμένη! Με έχει συνεπάρει αυτή η ιστορία. Πάω στη δουλειά και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ επειδή σκέφτομαι διαρκώς τους ήρωές μου. Ξυπνάω τις νύχτες και ‘γράφω’ νοερά τις επόμενες σκηνές. Τρεις πολύ δικοί μου άνθρωποι -που έχουν μεγάλη σχέση με τον χώρο- και που γνωρίζουν όλη την ιστορία και έχουν διαβάσει κάποια κεφάλαια μου λένε υπέροχα λόγια. Αυτό το βιβλίο έχει τα πάντα μέσα. Και σασπένς από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία. Αν μπορείτε να καταλάβετε αυτό που θα σας πω, ενώ γνωρίζω με λεπτομέρειες όλη την υπόθεση, γράφω και έχω αγωνία για το τι θα γίνει στο επόμενο κεφάλαιο. Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό. Και είναι συναρπαστικό συναίσθημα!

Ευχαριστώ θερμά την κα. Κωνσταντούρου για την όμορφη συνέντευξη που μου παραχώρησε και για το νέο της βήμα που μας αποκάλυψε!!! Εύχομαι το νέο βιβλίο να είναι πραγματικά καλοτάξιδο και να γίνει best seller!!!


Γεννήθηκε στην Αθήνα, όμως πάντα νιώθει νησιώτισσα και διατυμπανίζει πως είναι από τη Χίο, το νησί της μητέρας της. Οι γονείς της ήταν δυο υπέροχοι άνθρωποι... το καλύτερο πρότυπο που θα μπορούσε να έχει. Τα παιδικά της χρόνια, ανέμελα κι ευτυχισμένα, την εφοδίασαν με τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής της. Η περίοδος της εφηβείας της, γεμάτη υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναποτελεσματικές επαναστάσεις, την πέρασε γλυκά κι ανώδυνα στον περίπλοκο κόσμο της αμφισβητούμενης ωριμότητας. Τα μάτια της παρέμειναν ίδια, όμως άλλαξε σημαντικά ο τρόπος που κοιτάζουν. Η φωνή της υπερασπίζεται πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, ωστόσο απέκτησε άλλο πάθος και διαφορετική χροιά. Τ' αφτιά της, πάντα τεντωμένα, κέρδισαν την ικανότητα να ακούν και όσα αποφεύγουμε -ή και φοβόμαστε- να ομολογήσουμε. Τα χέρια της αγγίζουν την επιφάνεια, όμως έχουν πια τη δύναμη να αισθάνονται το βάθος των πραγμάτων. Και η γεύση της έμαθε να ξεχωρίζει την αληθινή νοστιμιά της αλήθειας από την παραπλανητική απόλαυση του ψεύδους. Τώρα πια μπορεί να ακούγονται ωραία όλα αυτά, όμως οφείλει να ομολογήσει ότι πλήρωσε ακριβά τα μαθήματα που την βοήθησαν να περάσει στην τάξη των "μυαλωμένων ενηλίκων", των αξιοσέβαστων "μεγάλων". Κι είναι πολλές οι φορές που την πιάνει η ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσει το χρόνο πίσω, να ξαναβρεθεί στην αθώα εποχή της ευπιστίας και του ονειροπολήματος... Μοιραία, κάποια στιγμή άρχισε να γράφει. Στην αρχή ημερολόγιο, έπειτα σκέψεις, αργότερα αναλύσεις συναισθημάτων και συμπεριφορών. Η Έκθεση ήταν το αγαπημένο της μάθημα κι η ίδια η αγαπημένη των φιλολόγων της. Έκανε όνειρα για τον εαυτό της κι οι καθηγητές της στοιχημάτιζαν πάνω της. Τους έβγαλε ασπροπρόσωπους όταν πέρασε στη Φιλοσοφική, αλλά τους απογοήτευσε οικτρά όταν παράτησε τις σπουδές της για να παντρευτεί. Ωστόσο, κράτησε πάντα σαν εραστή της τη λογοτεχνία. Συνέχισε να γράφει και εργάστηκε ως μεταφράστρια βιβλίων για πάνω από δώδεκα χρόνια. Κι όταν ο γάμος της τελείωσε, έκανε την κίνηση να αποτυπώσει τις εμπειρίες της στο χαρτί. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Όταν οι Γυναίκες Τολμούν", κι έτσι βρήκε το δρόμο που πάντα γύρευε. Μέχρι τότε, δεν πίστευε ότι θα διεκδικούσε ποτέ τον τίτλο του "συγγραφέα", όμως η αγάπη της για το γράψιμο και τα απίθανα σενάρια που συνθέτει καθημερινά η ίδια η ζωή την παροτρύνουν να μπερδεύεται κάθε τόσο με τις νεράιδες και τους δράκους, τους όμορφους πρίγκιπες και τις καλοσυνάτες δεσποσύνες των παραμυθιών που συντροφεύουν πεισματικά και αέναα την ενηλικίωσή μας. Όλα της τα βιβλία, 8 στο σύνολο, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Πριν από λίγες μέρες, τον Ιούνιο του 2015, κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίοΓεννήθηκε στην Αθήνα, όμως πάντα νιώθει νησιώτισσα και διατυμπανίζει πως είναι από τη Χίο, το νησί της μητέρας της. Οι γονείς της ήταν δυο υπέροχοι άνθρωποι... το καλύτερο πρότυπο που θα μπορούσε να έχει. Τα παιδικά της χρόνια, ανέμελα κι ευτυχισμένα, την εφοδίασαν με τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής της. Η περίοδος της εφηβείας της, γεμάτη υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναποτελεσματικές επαναστάσεις, την πέρασε γλυκά κι ανώδυνα στον περίπλοκο κόσμο της αμφισβητούμενης ωριμότητας. Τα μάτια της παρέμειναν ίδια, όμως άλλαξε σημαντικά ο τρόπος που κοιτάζουν. Η φωνή της υπερασπίζεται πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, ωστόσο απέκτησε άλλο πάθος και διαφορετική χροιά. Τ' αφτιά της, πάντα τεντωμένα, κέρδισαν την ικανότητα να ακούν και όσα αποφεύγουμε -ή και φοβόμαστε- να ομολογήσουμε. Τα χέρια της αγγίζουν την επιφάνεια, όμως έχουν πια τη δύναμη να αισθάνονται το βάθος των πραγμάτων. Και η γεύση της έμαθε να ξεχωρίζει την αληθινή νοστιμιά της αλήθειας από την παραπλανητική απόλαυση του ψεύδους. Τώρα πια μπορεί να ακούγονται ωραία όλα αυτά, όμως οφείλει να ομολογήσει ότι πλήρωσε ακριβά τα μαθήματα που την βοήθησαν να περάσει στην τάξη των "μυαλωμένων ενηλίκων", των αξιοσέβαστων "μεγάλων". Κι είναι πολλές οι φορές που την πιάνει η ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσει το χρόνο πίσω, να ξαναβρεθεί στην αθώα εποχή της ευπιστίας και του ονειροπολήματος... Μοιραία, κάποια στιγμή άρχισε να γράφει. Στην αρχή ημερολόγιο, έπειτα σκέψεις, αργότερα αναλύσεις συναισθημάτων και συμπεριφορών. Η Έκθεση ήταν το αγαπημένο της μάθημα κι η ίδια η αγαπημένη των φιλολόγων της. Έκανε όνειρα για τον εαυτό της κι οι καθηγητές της στοιχημάτιζαν πάνω της. Τους έβγαλε ασπροπρόσωπους όταν πέρασε στη Φιλοσοφική, αλλά τους απογοήτευσε οικτρά όταν παράτησε τις σπουδές της για να παντρευτεί. Ωστόσο, κράτησε πάντα σαν εραστή της τη λογοτεχνία. Συνέχισε να γράφει και εργάστηκε ως μεταφράστρια βιβλίων για πάνω από δώδεκα χρόνια. Κι όταν ο γάμος της τελείωσε, έκανε την κίνηση να αποτυπώσει τις εμπειρίες της στο χαρτί. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Όταν οι Γυναίκες Τολμούν", κι έτσι βρήκε το δρόμο που πάντα γύρευε. Μέχρι τότε, δεν πίστευε ότι θα διεκδικούσε ποτέ τον τίτλο του "συγγραφέα", όμως η αγάπη της για το γράψιμο και τα απίθανα σενάρια που συνθέτει καθημερινά η ίδια η ζωή την παροτρύνουν να μπερδεύεται κάθε τόσο με τις νεράιδες και τους δράκους, τους όμορφους πρίγκιπες και τις καλοσυνάτες δεσποσύνες των παραμυθιών που συντροφεύουν πεισματικά και αέναα την ενηλικίωσή μας. Όλα της τα βιβλία, 8 στο σύνολο, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Πριν από λίγες μέρες, τον Ιούνιο του 2015, κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο "Μια ανάσα μακριά" από τις εκδόσεις Λιβάνη. Το βιβλίο της "Σε βλέπω παντού" κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2008, "Όταν οι γυναίκες τολμούν" τον Ιούνιο του 2009, "Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό" τον Φεβρουάριο του 2010, "Σκιές στο χρόνο" τον Οκτώβριο του 2010, "Ζωή μου, εσύ..." τον Ιούλιο του 2011, "Αγεφύρωτες σιωπές" τον Απρίλιο του 2013, και το βιβλίο "Χωρίς εσένα" τον Απρίλιο του 2014, παράλληλη λογοτεχνία με το βιβλίο της Θάλειας Κουνούνη "Δεν υπήρξα ποτέ".  από τις εκδόσεις Λιβάνη. Το βιβλίο της "Σε βλέπω παντού" κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2008, "Όταν οι γυναίκες τολμούν" τον Ιούνιο του 2009, "Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό" τον Φεβρουάριο του 2010, "Σκιές στο χρόνο" τον Οκτώβριο του 2010, "Ζωή μου, εσύ..." τον Ιούλιο του 2011, "Αγεφύρωτες σιωπές" τον Απρίλιο του 2013, και το βιβλίο "Χωρίς εσένα" τον Απρίλιο του 2014, παράλληλη λογοτεχνία με το βιβλίο της Θάλειας Κουνούνη "Δεν υπήρξα ποτέ".

"Μια ανάσα μακριά" 

Η εντεκάχρονη Πιερίνα μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά της Κέρκυρας. Εγκαταλειμμένη και μόνη. Κανείς δεν της έδειξε πώς να ξεγελάει τη μοίρα της, κανείς δεν της έμαθε πώς να μετράει την απουσία όσων αγαπούσε. Έκλεινε τα μάτια, έπαιρνε βαθιά ανάσα και άφηνε το όνειρο να μικραίνει τις αποστάσεις. Ώσπου μια μέρα τα βήματά της τη φέρνουν μέχρι το Κανόνι, έξω από μια επιβλητική έπαυλη. Ο γιος των ιδιοκτητών, ένα νεαρό και όμορφο αγόρι, την παίρνει υπό την προστασία του και τότε η Πιερίνα καταλαβαίνει ότι το πεπρωμένο τής ορίζει να ζήσει εκεί, μαζί του... Για πάντα...
Αρκετά χρόνια αργότερα, σε ένα όμορφο θέρετρο της Σύρου, η Μαρία, χήρα και άκληρη, διευθύνει με αγάπη και μεράκι τον ξενώνα της. Η ζωή της κυλάει ήρεμα, χωρίς εκπλήξεις, με μοναδική συντροφιά τις αναμνήσεις και τη μοναξιά. Μέχρι που... εκείνο το καλοκαίρι, ανάμεσα στους πελάτες της εμφανίζονται πρόσωπα καινούρια από διαφορετικά σημεία της γης. Όλοι ξένοι μεταξύ τους, άγνωστοι, όμως όλοι άρρηκτα συνδεδεμένοι με ένα κοινό μυστικό...
Κέρκυρα και Σύρος.
Δυο πανέμορφα ελληνικά νησιά, τόσο μακριά το ένα από το άλλο, όπου διαδραματίζεται μια συγκλονιστική όσο και αινιγματική ιστορία αγάπης.
Δυο νησιά, μια ανάσα μακριά, που τα ενώνουν η λύτρωση και η συγγνώμη...

 "Χωρίς εσένα"

 Όλα ξεκινούν σε μία έπαυλη με ένα ιδιαίτερο παιχνίδι. Εκείνη δεν περίμενε ποτέ πως ένας άγνωστος θα στοίχειωνε από εδώ και πέρα τη ζωή της. Ο στόχος του αντιμέτωπος με την απόγνωσή της. Οι ζωές τους προχωρούν παράλληλα κι εκείνη κάνει τα πάντα για να τις ενώσει, θα το καταφέρει;
Γιατί όλοι ξέρουμε πως τα παράλληλα δε συναντιούνται ποτέ παρά μόνο όταν τα βλέπεις από μακριά, από μια άλλη οπτική γωνία. Είναι τα φτερά της φαντασίας που το κάνουν αυτό; Είναι ο πόθος για τη συνάντηση;
Κανείς δεν ξέρει. Ίσως πάλι αυτό να μπορεί να το απαντήσει μία γυναίκα που αποφασίζει να χαρίσει λίγο από το άρωμα γαρδένιας που φοράει σε ένα γυμνό και ξεραμένο ευκάλυπτο.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΕΜΑΘΕΣ. ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙΣ;
Ένα άλλο βιβλίο σε περιμένει...
Για πρώτη φορά δύο συγγραφείς ενώνουν τις πένες τους δημιουργώντας Παράλληλη Λογοτεχνία και έρχονται για να προσφέρουν στον αναγνώστη το απόλυτο μυστήριο κεντημένο με πάθος και έρωτα.

  "Αγεφύρωτες σιωπές"

Ένα μυστικό που το ξέρουν δύο παύει να είναι μυστικό...
Πόσο βαρύ είναι για ένα πληγωμένο παιδί το δικό του μυστικό; Πόσο απάνθρωπο είναι το μυστικό ενός εγκληματία; Πόση αγάπη κρύβει το μυστικό ενός ερωτευμένου; Πόσο αιώνια είναι τα σκοτεινά μυστικά που κρύβονται στην καρδιά μιας γέφυρας;
Μια τραγική ιστορία του 17ου αιώνα ξετυλίγεται δίπλα στις όχθες του ποταμού Άραχθου και αφήνει μέσα από τους ήρωές της να ζωντανέψει ο θρύλος του γεφυριού της Άρτας. Παράλληλα, μια ιστορία του σήμερα, με ήρωες που δε φαίνεται να διαφέρουν, αντίθετα μοιάζουν να κουβαλούν μαζί τους τον ίδιο πόνο, την ίδια αγάπη, τα ίδια λάθη, τα ίδια μυστικά... Κι όλα αυτά αγκιστρωμένα πάνω σε παιδικές ψυχές
που πληγώθηκαν και δε μεγάλωσαν ποτέ. Κι αυτές που το κατάφεραν, ήταν μόνο για να πληγώσουν με τη σειρά τους, παίρνοντας έτσι τη δική τους εκδίκηση που -τι ειρωνεία!- δεν κατόρθωσε ποτέ να τους χαρίσει ούτε την ευτυχία που στερήθηκαν, αλλά ούτε τη λύτρωση που αναζητούσαν...

 "Ζωή μου, εσύ..."

Ο χρόνος κυλά, τα δευτερόλεπτα τρέχουν και η ζωή... συνεχίζεται. Πάντα! Με ήλιο ή με βροχή, με γέλιο ή με δάκρυ, με κάποιους να φεύγουν και με άλλους να έρχονται, η ζωή παίρνει τις μοίρες αγκαλιά και συνεχίζει το ταξίδι... Εγώ είμαι η Αννέζα και στη ζωή μου δεν έλειψαν τα βάσανα, τα δάκρυα κι ο θάνατος. Όσοι βρέθηκαν στο δρόμο μου ρούφηξαν όλη μου την ενέργεια και μάδησαν όλα τα φύλλα της ψυχής μου. Όμως, παρά τα τόσα χρόνια που είμαι σ' αυτή τη γη, δε δέχομαι να καθορίσει κανείς και τίποτα τη ζωή μου. Υπήρξαν φορές που έχασα τον έλεγχο του τιμονιού. Υπήρξαν φορές που το πηδάλιο της ζωής μου το πήραν στα χέρια τους άλλοι. Ωστόσο η καπετάνισσα είμαι πάντα εγώ και εγώ είμαι εκείνη που θα χαράζει πάντα την πορεία... Αυτή που εγώ ήθελα πάντα να ακολουθήσω. Η δική μου η ζωή είναι τα ανέμελα χρόνια της νιότης μου... Οι πέντε μέρες του έρωτά μου... Η καλοσύνη της Ρηνιώς και η αγάπη της Ειρήνης... Το λουλούδι που άνθισε έπειτα από μισό αιώνα στο ραγισμένο γλαστράκι... Το βλέμμα που κρύβει μια παλιά φωτογραφία... Καμιά φορά όταν την κοιτάζω, νιώθω πως υπάρχει ακόμη μέσα μου λίγη ψυχή. Καμιά φορά όταν την κοιτάζω, τη χαϊδεύω και ψιθυρίζω: "Ζωή μου, εσύ..."

 "Σκιές στο χρόνο"

 Έρωτας, γάμος, η γοητεία του απαγορευμένου, παιδιά, καριέρα, η αγκαλιά εκείνου που ελευθερώνει την καρδιά τους. Κι ένα παρελθόν γεμάτο απογοητεύσεις που γονατίζουν: χωρισμοί, ορφάνια, ταπείνωση, βάναυση κακοποίηση. Γυναίκες που αναζητούν τον εαυτό τους, την αποδοχή, τη δικαίωση, την ολοκλήρωση του "είναι" τους. Μια ζωή γεμάτη αγώνες, μια ζωή γεμάτη πάλη για ψήγματα ευτυχίας. Κι οι άνθρωποι που χρωμάτισαν τη ζωή τους, οι άνθρωποι που μάτωσαν την ψυχή τους, σύζυγοι κι εραστές, "Σκιές στο χρόνο", που άφησαν βαθιά αποτυπώματα στην καρδιά τους, αλλά όμως τις έμαθαν να κοιτάζουν κατάματα τον ήλιο και να κάνουν "όνειρα" για το αύριο. Ένα αύριο όπως οι ίδιες το επέλεξαν - δίχως ανώφελο πόνο και βαριές σκιές.

"Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό"

"Η νεανική ομορφιά του Άκη είχε νικήσει την ψυχική γοητεία του Ανέστη και η εκθαμβωτική Νεφέλη είχε υποσκελίσει τη χαρισματική αδερφή της. Για χρόνια ατελείωτα θαύμαζε την αστραφτερή επιφάνεια και δεν έκανε τον κόπο ν' αναζητήσει αυτό που κρυβόταν στο βάθος, χάνοντας έτσι την πραγματική αξία των ανθρώπων, αλλά και της ίδιας της ζωής. Γιατί; Ίσως επειδή, όπως είχε διαβάσει κάποτε σ' ένα από τα βιβλία του άντρα της, το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι".

 "Όταν οι γυναίκες τολμούν"

Έκλεισα τα μάτια κι άφησα το μυαλό μου να ταξιδέψει στην κλεψύδρα του χρόνου. Εικόνες από τη ζωή μου πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου: ο γάμος μου, οι καβγάδες, οι γέννες, ο αγώνας μου να μεγαλώσω τα παιδιά μου, η μοναξιά μου. . . Προσπάθησα να διακρίνω κάποιες εικόνες από το μέλλον. Τίποτα! Ένα μαύρο χρώμα σαν καμένο φιλμ. Και δάκρυα. Τι είχα καταφέρει; Και τι μπορούσα να περιμένω από την υπόλοιπη ζωή μου; Μόνο αβεβαιότητα, μοναξιά και συμβιβασμούς. Ήμουν μόνη. Κι έπρεπε να τολμήσω. Να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Να ψάξω το μεγαλείο της αγάπης και να κάνω την κάθε μου μέρα μέρα χαράς.

 

 "Σε βλέπω παντού"

Πρόσωπα γυναικεία, σύγχρονα, που ζουν δίπλα μας. Γυναίκες που παλεύουν καθημερινά με τα συναισθήματα, τα βιώματα και τη μοναξιά τους. Γυναίκες που φοβούνται να αφεθούν, να ονειρευτούν, να ζήσουν. . . (. . .) Πρόσωπα που ακολουθούν διαφορετικά μονοπάτια με έναν κοινό προορισμό: την αγάπη, την αποδοχή, την ίδια τη ζωή. . .