Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Συζητώντας με την Κατερίνα Κόνιτσα - Σωπύλη

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Κ.Κ.Σ.: Οι συγγραφείς που έχω ξεχωρίσει είναι αρκετοί. Δυστυχώς δεν ανήκουν στην γενιά μας. Ένας πολύ αγαπημένος είναι ο Μ. Καραγάτσης και από ξένους Ο Τζόσεφ Κρόνιν. Η γραφή τους με συναρπάζει!


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Κ.Κ.Σ.: Η καλύβα του Μπαρμπα Θωμά της Χάριετ Μπίτσερ.


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Κ.Κ.Σ.: Δε νομίζω να με ώθησε κάτι, η ανάγκη να δημιουργώ χαρακτήρες και ιστορίες είχε γεννηθεί από πολύ μικρή ηλικία. Το να γράψω κάτι ολοκληρωμένο ήταν κάτι που με ώθησε στην συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Ανταλέτ – Η πυξίδα της αλήθειας”;

Κ.Κ.Σ.: Είναι ένα μυθιστόρημα που συγκαταλέγεται στην φανταστική λογοτεχνία. Κεντρικό θέμα είναι η Καταστροφή της Σμύρνης ένα γεγονός που εμένα προσωπικά με έχει στοιχειώσει.


Ερώτηση 5η: Η ζήλια, η κακία και ο φθόνος αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της ιστορίας σας. Η ανθρώπινη φύση έχει μέσα της και το καλό και το κακό. Πιστεύετε ότι είναι εύκολο ένας άνθρωπος να καταφέρει να υπερνικήσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα και να πορευτεί στη ζωή του έχοντας ως “σύμμαχο” την αγάπη και την καλοσύνη;

Κ.Κ.Σ.: Από αρχής γενομένης η ανθρώπινη φύση τείνει προς το καλό. Τι εννοώ, ο άνθρωπος γεννιέται χωρίς την κακία μέσα του. Την γνωρίζει μαζί με το συμφέρον καθώς και την ανάγκη του να επιβληθεί. Το να πορεύεσαι στις ημέρες μας με καλοσύνη θεωρείται ιδιοτροπία και διαφορετικότητα. Δε νομίζω ότι κάποιος μπαίνει σε αυτή την διαδικασία, και να θέλουμε δεν το τολμάμε.


Ερώτηση 6η: Η Ισμήνη θα αναγκαστεί να ακολουθήσει τα “πρέπει” εκείνης της εποχής. Πόσο δύσκολο θεωρείτε ότι για μία γυναίκα να αντιταχθεί στις πεποιθήσεις και στα ήθη και έθιμα κάθε εποχής και κοινωνίας;

Κ.Κ.Σ.: Είναι ένα στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου, για τον λόγο ότι η γυναίκα την εποχή που αναφέρεται το βιβλίο δεν είχε υπόσταση. Ήθελα να εναντιωθεί σε ό,τι την ενοχλεί και νομίζω το κατάφερα. Όσο και να θέλουμε να γράψουμε για τις γυναίκες της τότε εποχής δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να φανταστούμε το τι περνούσαν οι γυναίκες. Αν με ρωτήσεις αν ήταν καλύτερα ή χειρότερα από εμάς, θα σου απαντήσω λόγω του ότι μεγάλωναν με αυτή τη νοοτροπία ίσως ήταν καλύτερα. Και η Ισμήνη αν δεν ένιωθε ότι το κακό τους έχει περικυκλώσει και απειλείται η οικογένεια της σίγουρα δε θα αντιδρούσε.


Ερώτηση 7η: Στην ιστορία σας βλέπουμε δύο είδη αγάπης. Η πρώτη είναι αυτή χωρίς αντίκρυσμα και η δεύτερη αυτή που ξεδιπλώνεται και από τις δύο πλευρές. Οι περισσότεροι έχουν βρεθεί στη θέση να “αντιμετωπίζουν” και τα δύο είδη. Η πρώτη μπορεί με τον χρόνο να κερδίσει το “αδιάφορο” άτομο ή μόνο η δεύτερη έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί και να αντέξει στο χρόνο; Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Κ.Κ.Σ.: Η αγάπη δίχως αντίκρισμα σίγουρα πονάει. Και ο Αλέξανδρος πόνεσε πολύ για την Ισμήνη, ο Ομέρ από την άλλη ένιωθε για εκείνη την αγάπη που νιώθει ένα παιδί που δεν έχει κάτι το πονηρό. Επειδή όμως ο εγωισμός είναι ένα σαράκι που αν γεννηθεί τρώει τις σάρκες, είμαι σίγουρη ότι η αγάπη δίχως αντίκρισμα -και όχι στην περίπτωση του βιβλίου αλλά γενικά- αν καταλήξει να αναγνωριστεί ίσως το άτομο που πόνεσε πιο πολύ μέχρι να αποδείξει αυτό που νιώθει γυρίσει στην αντίπερα όχθη με όχι και τα καλύτερα αποτελέσματα. Ενώ η αγάπη που ωριμάζει και από τις δύο πλευρές έχει περισσότερες πιθανότητες ζωής…


Ερώτηση 8η: Φιλία και οικογενειακός δεσμός. Και τα δύο διαφαίνονται σε όλο το βιβλίο σας. Και τα δύο είναι εξίσου σημαντικά για τις ζωές των ηρώων σας. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας;

Κ.Κ.Σ.: Ναι, είναι δυο σημαντικοί θεσμοί της ζωής μου. Η οικογένειά μου πρώτα από όλα και έπειτα οι φίλοι. Οι πραγματικοί φίλοι! Εκείνοι που θα σε πάρουν τηλέφωνο μετά από ένα χ διάστημα κα θα είναι σαν να μην χαθήκατε ποτέ. Ευτυχώς δεν έχω πολλούς φίλους αλλά όσους έχω ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.


Ερώτηση 9η: Στο τέλος της ιστορίας μας αφήνετε με ένα ερωτηματικό. Κάτι πλανάται στην ατμόσφαιρα. Να υποθέσω μία συνέχεια της ιστορίας; Και αν ναι, την έχετε έτοιμη και πότε σκοπεύετε να κυκλοφορήσει;

Κ.Κ.Σ.: Γράφω την συνέχεια. Είναι κάτι που είχα στο μυαλό μου, μόλις τελείωσα αυτό που ήδη κυκλοφορεί. Δεν ξέρω πότε θα κυκλοφορήσει γιατί πολύ απλά συνεχώς γεννιέται πλοκή και γράφω ασταμάτητα.


Ερώτηση 10η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Κ.Κ.Σ.: Να συνεχίζουν να στηρίζουν το έντυπο βιβλίο. Να απολαμβάνουν την παρέα του. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ για ό,τι μου έχουν δώσει μέχρι σήμερα.


Ερώτηση 11η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Κ.Κ.Σ.: Είναι η συνέχεια του Ανταλέτ. Διαδραματίζεται σε δυο εποχές και είναι μια ακόμα ιστορία γύρω από την αδελφότητα Ανταλέτ και εύχομαι να συναρπάσει όπως εμένα που το γράφω…


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!





Η Κονίτσα – Σωπύλη Κατερίνα κατάγεται από το Γύθειο, έναν τόπο που τόσο αγαπά. Όμως, μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα. Από μικρή κιόλας ηλικία άρχισε να δημιουργεί χαρακτήρες, αρχικά την ώρα του παιχνιδιού και μετά στο χαρτί. Η συγγραφική της πορεία αρχίζει με το βιβλίο «Όνειρα δίχως ουρανό» (εκδόσεις Αναζητήσεις). Η αγάπη της για τη γραφή οδηγεί το χέρι της. Έτσι, το 2013 έρχεται το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο «Ανταλέτ» που κυκλοφορεί για πρώτη φορά από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία. Την επόμενη χρονιά, από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ έρχεται το τρίτο της βιβλίο με τίτλο «Στα μονοπάτια της καρδιάς». Το 2015 πάλι από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο της με τίτλο «Κρυφές ανάσες». Η ίδια δηλώνει ότι η συγγραφή είναι ένα ταξίδι ατελείωτων αναζητήσεων που ποτέ δεν σταματά και που ποτέ δεν ξέρεις σε τι προορισμό θα σε κατευθύνει, και αυτή ακριβώς είναι η γοητεία της.
(2017) Ανταλέτ, Λυκόφως
(2015) Κρυφές ανάσες, Όστρια Βιβλίο
(2014) Στα μονοπάτια της καρδιάς, Όστρια Βιβλίο
(2013) Ανταλέτ, Ελληνική Πρωτοβουλία
(2012) Όνειρο δίχως ουρανό, Βιβλιοεκδόσεις Αναζητήσεις





Ανταλέτ Η πυξίδα της αλήθειας
Η Ισμήνη, μια χαρισματική κοπέλα, εγκαταλείπει βίαια τη ζεστασιά του σπιτιού της στη Σμύρνη λίγο πριν από την Καταστροφή και βρίσκεται στην Αθήνα αποξενωμένη μέσα στην ίδια της την οικογένεια, μπερδεμένη και γεμάτη φόβο. Η νέα της ζωή κρύβει υποσχέσεις αλλά και εφιάλτες, καθώς θα βρεθεί μπροστά σε ένα μυστικό που ταξιδεύει στους αιώνες και που συντηρείται με ψέματα. 
 

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Κριτική Βιβλίου “Πώς μπορεί ένα Μπιπ να σου αλλάξει τη ζωή!” της Δώρας Δόριζα

Ο κύριος Μπιπ έφτασε πριν 4 χρόνια στο κλειστό γυμναστήριο πινγκ πονγκ μιας μικρής πόλης. Οι αρμοδιότητές του είναι πάμπολλες. Από προπονητής μέχρι φύλακας. Μία μέρα εξαφανίζεται μυστηριωδώς και η αστυνομία καλείται να εξιχνιάσει το μυστήριο.
Ποιος είναι ο κύριος Μπιπ; Γιατί εξαφανίστηκε; Ποιος τον απήγαγε; Ποια είναι η Ζωή; Γιατί κανείς δεν τη συμπαθεί; Γιατί όλοι αρνούνται να της κάνουν παρέα;
Η ιστορία μας μιλάει για την τεχνολογία, το μέλλον, τη φιλία, το bullying, τις κλίκες και την οικογένεια. Με έξυπνο και “μελλοντικό” τρόπο, η συγγραφέας καταφέρνει να μαγνητίσει τα παιδιά στην τεχνολογία, στις ευχέρειες που μας προσφέρει αυτή και στα προβλήματα του παιδιού στο εξωσχολικό περιβάλλον.
Ο αθλητισμός προάγει το σώμα και το πνεύμα και αυτό το περνάει με αριστουργηματικό τρόπο η Δώρα Δόριζα μέσω της ιστορίας της.
Το βιβλίο ανήκει στη σειρά «Στα βαθιά...», η οποία αφορά παιδιά που έχουν αποκτήσει μία αρκετά καλή ευχέρεια στην ανάγνωση. Τα βιβλία της σειράς είναι χωρισμένα σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο, τα παιδιά βουτάνε στις 2.000 λεύγες, απολαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο κείμενα με 2.000 λέξεις και πλούσια εικονογράφηση, όπως συμβαίνει και σε αυτό το βιβλίο. Στο δεύτερο επίπεδο έχουμε τις 4.000 λεύγες με πιο πλούσιο λεξιλόγιο, άρα και μία μεγαλύτερη αναγνωστική δυνατότητα από τους μικρούς μας φίλους.
Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μία ιστορία που κάθε παιδί θα αγαπήσει, θα μάθει, ίσως, νέες λέξεις και θα διδαχθεί την ευγενής άμιλλα και τη σωστή συμπεριφορά προς τον συνάνθρωπό του! Όλα αυτά τα στοιχεία είναι που θα οδηγήσουν το παιδί – αναγνώστη να αποκτήσει την ωριμότητα που χρειάζεται και να ερωτευτεί την ελληνική γλώσσα!






Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτική Βιβλίου “Η δική μου ιστορία” του Juan José Millás

Στην ιστορία του βιβλίου θα γνωρίσουμε ένα παιδί που βρίσκεται στην εφηβεία του. Αρχικά τον συναντάμε σαν δωδεκάχρονο και όσο προχωράει η αφήγηση μεγαλώνει και αυτό. Το όνομα του αφηγητή δε θα το μάθουμε ποτέ. Το μοναδικό όνομα που θα δούμε να περάσει, εκτός αυτών κάποιων συγγραφέων και λογοτεχνών, θα είναι αυτό του κοριτσιού που θα χάσει τους γονείς της και τον αδερφό της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Και το όνομα αυτής, Ιρένε.
Ο αφηγητής της ιστορίας είναι ένα αγόρι χαμένο μέσα στις φοβίες του, στα ψυχολογικά του τραύματα και τις ενοχές του. Η ιστορία αποτελείται από πολλά κεφάλαια των τριών σελίδων και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση κάνει τον αναγνώστη να τον συμπονέσει και να αφουγκραστεί την ψυχή του. Η παιδική αθωότητα που τον περιβάλλει τον κάνει αγαπητό όπως και η απόλυτη ειλικρίνειά του.
Οι γονείς του είναι παρόντες αλλά ουσιαστικοί απόντες από τη ζωή του και αυτό τον οδηγεί σε μία αλυσιδωτή κατάσταση κατάρρευσης του εαυτού του. Ο πατέρας του ασχολείται μόνο με τα βιβλία που διαβάζει ενώ για τον γιο του δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ του. Η έλλειψη της πατρικής φιγούρας, όπως την ξέρουμε οι περισσότεροι από εμάς, τον θλίβει και τον ωθεί να γράψει τη δική του ιστορία με σκοπό να τη διαβάσει κάποτε και αυτός, όπως κάνει με τόσα άλλα βιβλία.
Η μητέρα του αποφασίζει να σιωπήσει. Ο φόβος για όσα θα ακούσει και τι θα επακολουθήσει την ωθεί να κλειστεί στο καβούκι της και να οδηγήσει και τον γιο της σε μία τέτοια αντίστοιχη συμπεριφορά. Μπροστά σε όλους αποκτά ένα προσωπείο. Μόνο στην Ιρένε ξεκλειδώνεται και αναζητά τη συγχώρεση που τόσο έχει ανάγκη η ψυχή του και αποτελεί το ποτήρι που θα τον ξεδιψάσει και θα τον απελευθερώσει από τις τύψεις του. Τολμήστε να το διαβάσετε και θα βρεθείτε μπροστά σε μία κατάθεση ψυχής από τον Ισπανό συγγραφέα, Juan José Millás, δια στόματος ενός έφηβου παιδιού.






Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτική Βιβλίου “Η Τερεζούλα – Τοσοδούλα και άλλες ιστορίες” του Gianni Rodari

Πρίγκιπες, βασιλιάδες, πριγκίπισσες, μάγοι, μουσικά όργανα, ήρωες, ληστές και άλλοι πολλοί παρελαύνουν στις 21 ιστορίες του βιβλίου.
Τα παραδοσιακά παραμύθια αλλιώς δια χειρός Gianni Rodari, ο οποίος τα έχει τροποποιήσει, βάζοντας τη δική του γραφή, το δικό του στυλ και τη δική του αγάπη.
Ο Gianni Rodari παίρνει τις ιστορίες και προσθέτει διαλόγους με ιδιαιτέρως ευφάνταστο τρόπο. Κάθε ήρωας έχει κάτι να πει στην ψυχή του αναγνώστη.
Η φαντασία συναντά την πραγματικότητα και αντίστροφα. Αυτό το στοιχείο είναι ευδιάκριτο σε κάθε ιστορία και είναι αυτό που ξεχωρίζει τον συγκεκριμένο παραμυθά συγγραφέα από οποιονδήποτε άλλον. Από την πρώτη ιστορία, διαφαίνεται αυτό αφού η Τερεζούλα αυξομειώνει το ύψος της αναλόγως την επιθυμία της και τους στόχους. Επίσης, ένας υπερμάγος θέλει να κάνει το άλλο που κλέβει ιπτάμενο βγάζοντας δύο τρίχες, μία από τη χαίτη και μία από την ουρά. Επιπλέον, ένας δυνατός αυτοκράτορας απαγορεύει στο βασίλειό του την ύπαρξης κιθάρας γιατί ο ίδιος δε γνωρίζει να παίζει, μόνο που δύο έξυπνοι άνθρωποι θα καταφέρουν να αλλάξουν την κατάσταση.
Αυτές και άλλες πολλές ιστορίες πλαισιώνουν το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και προσφέρει στους αναγνώστες μαζί με τις όμορφες εικόνες, μιας άλλης εποχής, δια χειρός Τζούλια Ορέκια.
Πάντα οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ με εκπλήσσουν για τις τόσο καλά επιμελημένες κυκλοφορίες και την ποιότητα των επιλεγμένων ιστοριών που μας προσφέρουν! Αγάπησα όλες τις ιστορίες και πιστεύω ότι θα τις λατρέψουν και τα παιδιά από 7 ετών και πάνω, ηλικίες που συστήνονται ως κατάλληλες για ανάγνωση του συγκεκριμένου πονήματος.






Βασιλική Διαμάντη 
 

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Διαγωνισμός βιβλίου "Η γιαγιά μου... η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ"

Η ομάδα "Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία" και ο εκδοτικός οίκος ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΙΤΗ Α.Ε. κληρώνουν ένα αντίτυπο του βιβλίου της συγγραφέως Αδαμαντία Αλατάρη "Η γιαγιά μου... η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ".  
ΠΑΤΗΣΤΕ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ: https://www.facebook.com/EkdoseisSaiti/?ref=page_internal 
1. Για λάβετε μέρος και για να δείτε τους όρους γίνετε μέλος της ομάδας: Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία
2. Μπείτε στο κάτωθι λινκ για σχόλιο: Η γιαγιά μου... η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
4. Προαιρετικά γίνετε μέλος του blog μας
Λήξη διαγωνισμού 11 Νοεμβρίου στις 3 μ.μ.

Συζητώντας με την Αθηνά Ντάσιου - Γιάννου

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Α.Ν.Γ.: Ο Κώστας Κυριαζής, παλιότερος συγγραφέας που ακόμα εκδίδει έργα του η «Εστία».


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Α.Ν.Γ.: Δεν θυμάμαι, δυστυχώς. Θυμάμαι όμως ότι διάβαζα πολλά παραμύθια και παιδικά διηγήματα. Η λογοτεχνία με συναρπάζει από τότε που ήμουν παιδί…


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Α.Ν.Γ.: Η ανάγκη μου να εκφραστώ. Πάντα προτιμούσα τον γραπτό από τον προφορικό λόγο… με βοηθάει να επικοινωνήσω με τους άλλους καλύτερα. Προτιμώ να γράφω από το να μιλάω!


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε τα βιβλία σας “Η Ανάληψη και η Πεντηκοστή του Χριστού” και “Η γέννηση και τα Εισόδια της Θεοτόκου” της σειράς Μαθαίνω για τον Χριστό;

Α.Ν.Γ.: Είναι μια προσπάθεια να μιλήσουμε με εγκυρότητα στα μικρά παιδιά για την πίστη μας, για την ζωή του Χριστού και της Παναγίας, της Μητέρας Του.


Ερώτηση 5η: Θα θέλατε να μας πείτε πως σας γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής αυτών των δύο εγχειριδίων για τα κατηχητικά;

Α.Ν.Γ.: Ναι, νιώθω πως υπάρχει η ανάγκη να μεταδώσουμε εύκολα αλλά και έγκυρα στα παιδιά μας την ιστορία του Υιού του Θεού μας που κατέβηκε στη γη για να μας σώσει. Γι’ αυτό, αυτά τα δύο βιβλία ανήκουν σε μια σειρά βιβλίων που θα ολοκληρωθεί συν τω χρόνω με γενικό τίτλο: Μαθαίνω για τον Χριστό και Μαθαίνω για την Παναγία. Σε μια εποχή που κυριαρχεί η εικόνα στα σύγχρονα παιδιά μέσω κάθε είδους οθόνης, προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους με κείμενο εύπεπτο, άμεσο, ευκολονόητο, σε συνδυασμό με εικόνες που φιλοτέχνησε η εικονογράφος μας Αθηνά Κοντογιάννη ειδικά για την σειρά και να τα βοηθήσουμε να μάθουν τι γιορτάζουμε στις Δεσποτικές και Θεομητορικές γιορτές του έτους.


Ερώτηση 6η: Δύο εμβληματικές μορφές του Χριστιανισμού, η Υπεραγία Θεοτόκος -μητέρα του Χριστού- και ο Υιός του Θεού -ο Χριστός-, αναφέρονται στα βιβλία σας. Η πίστη πόσο σημαντική είναι στη ζωή των ανθρώπων κατά την άποψή σας;

Α.Ν.Γ.: Θεωρώ ότι η πίστη μας στον Θεό είναι που μας καθορίζει. Η διαμορφωμένη κοινωνία μας σήμερα είναι αποτέλεσμα αιώνων πίστης και σοφίας και έχει στηριχτεί στις αρχές και την ηθική του Ευαγγελίου. Είναι εγκληματική η προσπάθεια αποπροσανατολισμού των νέων από την πίστη στον αληθινό Θεό που όχι μόνο βοηθά τον άνθρωπο στην εδώ ζωή, αλλά του χάρισε και την αιώνια! Δεν υπάρχει πια θάνατος για αυτόν που πιστεύει! Είναι κρίμα να το αποκρύπτουμε αυτό από τα σύγχρονα νιάτα.
Θεωρώ προσωπικά πως ο κάθε άνθρωπος που πιστεύει στον αληθινό Θεό μπορεί να γίνει σπουδαίος, ολοκληρωμένος, να φτάσει να γίνει άγιος, ενώ ο άπιστος αλλοιώνεται από τα πάθη του, που συχνά τα κάνει θεό του, για να αντικαταστήσει τον Θεό που διέγραψε, πάθη που συχνά τον οδηγούν σε μια κατάσταση ελεεινή, πολλές φορές μάλιστα αυτοκαταστροφική.


Ερώτηση 7η: Ορισμένοι άνθρωποι “συνταξιδεύουν” με το Θεό και κάποιοι άλλοι απομακρύνονται από κοντά του. Που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Α.Ν.Γ.: Στην παιδική ηλικία! Αυτός που θα μάθει να πιστεύει από παιδί και θα μεγαλώσει σε ένα χριστιανικό περιβάλλον, ακόμα και αν απομακρυνθεί κάποια στιγμή, θα επανέλθει, γιατί θα γνωρίζει το πώς να επανέλθει, αλλά και το γιατί: επειδή θα έχει πάρει τόση αγάπη Χριστού ως παιδί, που θα του λείπει μετά…
Βέβαια, έχουμε και πάρα πολλούς ενήλικες που ψάχνουν και βρίσκουν την πίστη σε μεγαλύτερες ηλικίες. Όλοι όμως θα σας πουν, αν τους ρωτήσετε, πόσο εύχονται να είχαν γνωρίσει τον Χριστό νωρίτερα, γιατί τους έλειπε και δεν το ήξεραν…


Ερώτηση 8η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Α.Ν.Γ.: Να αγαπούν τα βιβλία και να διαβάζουν συνέχεια. Να κλείσουν την τηλεόραση και κυρίως κάποια τηλεπροϊόντα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τηλεσκουπίδια. Τα παιδιά ξέρουν ποια είναι αυτά…
Και να αγαπούνε την πατρίδα τους και τον Θεό τους, να μην ντραπούνε ποτέ για αυτές τις αγάπες τους… ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι άλλοι, που μπορεί να μην γνωρίζουν την αλήθεια ή να έχουν παρασυρθεί…


Ερώτηση 9η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Α.Ν.Γ.: Ολοκληρώνω τις σειρές των εκδόσεων Σαΐτη «Μαθαίνω για τον Χριστό» και «Μαθαίνω για την Παναγία» που αποτελούνται από 9 βιβλία η πρώτη και από 4 η δεύτερη, και γράφω το τρίτο βιβλίο της σειράς «Ορθόδοξο Χριστιανόπουλο» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κάστρο, ενώ αναμένω εντός του φθινοπώρου να δει το φως της δημοσιότητας η βιογραφία του αγίου Γεωργίου για παιδιά, από τις εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και φυσικά, γράφω συνέχεια βιβλία για παιδιά που δεν τα αποκαλύπτω τώρα… Μείνετε «συντονισμένοι» για να ενημερώνεστε από το blog μου: https://ntasiou.blogspot.com/


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!





Η Αθηνά Ντάσιου Γιάννου είναι πτυχιούχος νηπιαγωγός του πανεπιστημίου Αθηνών και φοιτήτρια στο Θεολογικό Τμήμα του ίδιου Πανεπιστημίου. Γνωρίζει τρεις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά) και είναι επίσης καθηγήτρια αγγλικών και μουσικής. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια παιδαγωγικής, συγγραφής και λογοτεχνίας.
Υπήρξε για πολλά χρόνια παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, με εκπομπές που απευθύνονταν στο παιδί, και άλλες που αφορούσαν στην ελληνική ιστορία καθώς επίσης και στους Πατέρες της Εκκλησίας, ενώ δημοσιεύει εργασίες της και άρθρα σε περιοδικά λογοτεχνικού, παιδαγωγικού και θρησκευτικού περιεχομένου. Παλιότερα, διετέλεσε κατηχήτρια στον Ι.Ν. Αγίας Βαρβάρας Ιλίου, και στα τρία τμήματα Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου.
Αυτήν την περίοδο συμμετέχει ενεργά στην συντακτική ομάδα του χριστιανικού περιοδικού «Η Ζωή του Παιδιού».
Ασχολείται πάντα με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και τη μετάφραση ξενόγλωσσων στα ελληνικά. Έχει συνεργαστεί με διάφορους εκδοτικούς οίκους και βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αναζήτηση, Άθως, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Βολονάκη, Σαΐτη, Κάστρο κ.α.
Έχει βραβευτεί επανειλημμένα σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Γυναικείας Λογοτεχνικής συντροφιάς, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Ένωσης Χριστιανών Επιστημόνων.
Είναι παντρεμένη με τον ταξίαρχο ε.α. της Πολεμικής Αεροπορίας Γεώργιο Γιάννου και έχουν μαζί τρία παιδιά. Πρόσφατα ίδρυσαν τον δικό τους εκδοτικό οίκο με τίτλο: εκδόσεις ΚΑΣΤΡΟ. Στον ίδιο χώρο με τον εκδοτικό οίκο λειτουργεί και χριστιανικό βιβλιοπωλείο.
(2018) Παρακλήσεις νεότερων ορθόδοξων αγίων, Κάστρο
(2018) Τα 7 ιερά μυστήρια της εκκλησίας μας, Κάστρο
(2017) 10 μικροί θησαυροί ορθοδοξίας, Κάστρο
(2015) Κωνσταντής. Ο γενίτσαρος που δεν ξέχασε, Σαΐτης
(2015) Χριστούγεννα, Σαΐτης
(2014) Η γιαγιά μου η Ουρανία, Σαΐτης
(2014) Η Κυρά των Αθηνών, η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία, Σαΐτης
(2014) Η Παναγιά μαζί μας, Σαΐτης
(2014) Το πιάνο, Σαΐτης
(2013) Η ωραιότερη πόλη του κόσμου, Σαΐτης
(2012) Η αγία Αικατερίνη και η Αίγυπτος, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
(2012) Ο Άγιος Βασίλειος, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
(2012) Ο Άγιος Δημήτριος και η Θεσσαλονίκη, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
(2012) Φωτεινούλης, Κάστρο
(2011) Το ακριβότερο ρολόι του κόσμου, Άθως (Σταμούλη Α.Ε.)
(2010) Μαρία, η μητέρα του Θεού, Άθως (Σταμούλη Α.Ε.)
(2009) Ιστορία ενός μικρού αγγέλου, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
(2008) Κωνσταντής, Άθως (Σταμούλη Α.Ε.)
(2008) Ο Φωτεινούλης, Άθως (Σταμούλη Α.Ε.)
(2008) Προφήτης Ηλίας, Άθως (Σταμούλη Α.Ε.)
(2006) Θρησκευτικά Ε΄ δημοτικού, Βολονάκη
(2006) Θρησκευτικά ΣΤ΄ δημοτικού, Βολονάκη
(2006) Κωνσταντής, ο Γενίτσαρος που δεν ξέχασε, Άθως (Σταμούλη Α.Ε.)
(2006) Το ακριβότερο ρολόι του κόσμου, Άθως (Σταμούλη Α.Ε.)
(2004) Ο Μορφούλης είναι άρρωστος, Αναζήτηση
(2004) Ο Μορφούλης και η Παπίτσα, Αναζήτηση
(2004) Ο Μορφούλης πάει διακοπές, Αναζήτηση
(2004) Οι περιπέτειες του Μορφούλη, Αναζήτηση
(2004) Στη Ρώμη του Νέρωνα, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
(2004) Τα ζώα μαλώνουν, Αναζήτηση
(2004) Ταξίδια της ζωής, Κάστρο
(1997) Στο φως, Κάστρο
(1992) Πανόραμα, Κάστρο





Αθηνά Ντάσιου, «Η γέννηση και τα Εισόδια της Θεοτόκου», Σειρά: Μαθαίνω για τον Χριστό,
Εικονογράφηση: Αθηνά Κοντογιάννη.
Σε αυτό το βιβλίο θα διαβάσετε για τη γέννηση της Παναγίας και τα παιδικά της χρόνια. Θα μάθετε πόσο αγία ήταν η ζωή της από την αρχή και θα καταλάβετε γιατί επιλέχθηκε από τον Θεό να εκπροσωπήσει το ανθρώπινο γένος στο σχέδιό του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας από την αμαρτία και τον θάνατο…

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Συζητώντας με την Αγνή Σιούλα

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Α.Σ.: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο έναν ή μία. Οι συγγραφείς που με επηρέασαν ως άνθρωπο και έχουν μία εξέχουσα θέση στο διανοητικό μου σύμπαν είναι πάρα πολλοί. Αν θα έπρεπε να τους αναφέρω όλους, θα γέμιζα πολλές σελίδες και πάλι θα υπήρχε ο κίνδυνος να ξεχάσω κάποιους από αυτούς. Γι’ αυτό, θα μου επιτρέψετε να μην απαντήσω στην ερώτησή σας.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Α.Σ.: Δεν είμαι βέβαιη. Πιθανότατα το «Χωρίς οικογένεια» του Malot ή το «Με οικογένεια» του ιδίου ή ενδεχομένως το «Ψηλά βουνά» του Παπαντωνίου. Αυτά τουλάχιστον, ήταν ανάμεσα στα πρώτα μου αναγνώσματα που με σημάδεψαν. Θυμάμαι ακόμη με ακρίβεια, μετά από τόσα χρόνια, μια φράση από τα Ψηλά βουνά που νοηματοδότησε τη ζωή μου: «Μη φοβάσαι τη νύχτα, μη σε τρομάζουν οι ίσκιοι. Όποιος κάνει εκείνο που πρέπει, δεν έχει να φοβηθεί κανέναν».


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Α.Σ.: Η αλήθεια είναι πως, δεν ξέρω πότε ακριβώς άνθισε μέσα μου αυτή η επιθυμία. Το να φτιάχνω ιστορίες ήταν κάτι αναπόφευκτο και συνδεδεμένο με τις φυσικές καταβολές και τα βιώματά μου. Βλέπετε, η γιαγιά, αλλά και η μητέρα μου διηγούνταν πολύ όμορφες ιστορίες και έτσι θέλησα κι εγώ να καταθέσω τις δικές μου, σε ένα πλαίσιο συνεισφοράς, αλλά και ανταγωνισμού. Θυμάμαι ξεκάθαρα ότι κάπου στην ηλικία των οκτώ, σκαρφίστηκα το πρώτο μου παραμύθι και το διηγήθηκα στη γιαγιά μου, προσπαθώντας μάταια να την εντυπωσιάσω και ίσως να την ξεπεράσω. Φυσικά, δεν τα κατάφερα. Με κοίταξε, και απλώς χαμογέλασε. Τότε, μιας και επιζητούσα πιο ενθουσιώδες κοινό, απευθύνθηκα στις φίλες μου που γοητεύτηκαν και παράλληλα τρόμαξαν με την ιστορία μου για τις κακιές νεράιδες. Οπότε, εισέπραξα την πρώτη μου επιβεβαίωση. Αργότερα, στην εφηβεία μου, εκτός από μικρά διηγήματα άρχισα να πειραματίζομαι στην ποίηση και να προσπαθώ να διαχειριστώ ένα μυθιστόρημα που ξεκίνησα γύρω στα δεκατρία μου. Υπό αυτή τη έννοια, γράφω από παιδί, ωστόσο τόλμησα να στείλω ένα από τα έργα μου προς αξιολόγηση και έκδοση σε ώριμη ηλικία –όταν αισθάνθηκα πως ξέρω πού βαδίζω.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Μαύρα Λιβάδια”;

Α.Σ.: Σε μια πρώτη ανάγνωση είναι ένα επικό μυθιστόρημα φαντασίας με στοιχεία πολεμικής λογοτεχνίας, εμπνευσμένο από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Θανάσης Βάγιας, ο βρικόλακας» και το Έπος του Διγενή Ακρίτα. Για μένα όμως, είναι μια ιστορία αλληγορίας, ένα σχόλιο για τον πόλεμο, την επανάσταση και τις σχέσεις των ανθρώπων σε πιεστικές καταστάσεις
μεγάλης κρίσης ή κατάφωρης αδικίας. Και από την άλλη, με ενδιέφερε να μιλήσω για τον έρωτα, τη φιλία, την ενότητα, την οικογένεια και να ψηλαφίσω τη βιωματική μας πίστη στην αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και στην εν δυνάμει ικανότητά μας να διατηρούμε την ψυχή μας εν μέσω του πανικού και του τρόμου.


Ερώτηση 5η: Ο τίτλος του βιβλίου σας εκπέμπει κάτι το σκοτεινό. Γιατί δώσατε αυτόν τον τίτλο στην ιστορία σας;

Α.Σ.: Το μαύρο ως χρώμα βρίσκεται σε αντίθεση με το πράσινο, που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη «λιβάδια». Όμως, το περιβάλλον στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία είναι δυστοπικό. Πρόκειται για έναν κόσμο που οι πολλοί θυσιάζουν τη νιότη και ενδεχομένως τη ζωή τους στον βωμό της σωτηρίας των ανθρώπων, την ώρα που οι λίγοι, οι κρατούντες πλουτίζουν εις βάρος τους. Ένας τέτοιος κόσμος δεν μπορεί να μην είναι σκοτεινός και δυσοίωνος. Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν, η επιλογή του τίτλου εξυπηρετεί την αλληγορία των μηνυμάτων του περιεχομένου. Μιας και μ’ αυτό το μυθιστόρημα επιχείρησα να υποβάλλω μερικά από τα πιο «καυτά» ερωτήματα που μας απασχολούν: Τις συνεχιζόμενες απόπειρες της εξουσίας να χαλιναγωγήσει την ελεύθερη συνείδηση των πολιτών, αλλά και την τάση της σύγχρονης κοινωνίας να συντηρεί τα «κακώς κείμενα», περιστέλλοντας σε δραματικό βαθμό την από καιρό υπονομευμένη και διαταραγμένη ταυτότητά της.
Επιπλέον, πριν αρχίσω να γράφω το βιβλίο, είχα διαβάσει ένα εκλαϊκευμένο άρθρο αστροφυσικής που μου έκανε εντύπωση και μου έδωσε την έμπνευση για το όνομα. Έλεγε ότι, οι εξωπλανήτες βρίσκονται σε συστήματα με δύο άστρα. Έτσι, αν υπήρχαν λιβάδια, για να μπορέσουν να απορροφήσουν το φως σε πολλά μήκη κύματος θα έπρεπε να έχουν πολύ σκούρο χρώμα.


Ερώτηση 6η: Η Αλεξάνδρα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το σπίτι της για να εκπληρώσει κάτι που οφείλει η οικογένειά της. Πείτε μας λίγα λόγια για τον κεντρικό χαρακτήρα του πονήματός σας.

Α.Σ.: Η Αλεξάνδρα, η δεκαεννιάχρονη αφηγήτρια της ιστορίας είναι μια φοιτήτρια και παιδί αγροτών που ξαφνικά ανακαλύπτει ότι, η οικογένειά της είναι δέσμια ενός αρχαίου όρκου που δόθηκε από χιλιάδες οικογένειες στρατιωτών και κατοίκων του Βυζαντίου πριν εννιά αιώνες -την εποχή του Αλέξιου Α΄ του Κομνηνού. Ενός όρκου που επιβάλει σε χιλιάδες οικογένειες να στέλνουν ένα τους παιδί σε μια εικοσαετή στρατιωτική θητεία στα Μαύρα Λιβάδια. Έναν τόπο - σύνορο που φυλάσσεται από Ακρίτες που προστατεύουν την ανθρωπότητα από μια πιθανή εισβολή. Όταν αντιλαμβάνεται ότι, εκείνος που έρχονται να πάρουν οι στρατολόγοι είναι ο μικρός και άρρωστος αδερφός της, ζητάει και παίρνει τη θέση του. Έτσι, καταλήγει σ’ έναν άγνωστο πλανήτη και σε μια άκρως στρατοκρατική και απολυταρχική κοινωνία που είναι δομημένη αυστηρά γύρω από το στράτευμα. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση, με ίντριγκες,
συνωμοσίες και κρυμμένες απειλές την ώρα που τεράστιοι κίνδυνοι ελλοχεύουν έξω από το οχυρό των ανθρώπων.
Ο κεντρικός χαρακτήρας λοιπόν, ξεκινά να αναπτύσσεται στο βιβλίο ως ένα νέο κορίτσι που κάνει όνειρα και αγωνίζεται για το μέλλον του, όπως όλοι οι νέοι της εποχής μας. Ωστόσο, μ’ αυτά που αντιμετωπίζει πληγώνεται, τρομάζει και φτάνει στο σημείο να αμφισβητήσει όλα όσα μέχρι τώρα γνώριζε και θεωρούσε κοινώς παραδεκτά. Για να μπορέσει να επιβιώσει, αλλάζει. Σκληραίνει, κλείνεται στον εαυτό της, γίνεται επιφυλακτική και για να προστατευτεί προτάσσει τον θυμό που τον μεταλλάσει σταδιακά σε μένος. Ένα όμως, από τα πρώτα πράγματα που καταφέρνουν να σπάσουν αυτό το σκληρό «κέλυφος» του χαρακτήρα που έχει δημιουργήσει, είναι η φιλία και η συμπαράσταση που της χαρίζουν τα κορίτσια του λόχου της. Οι κοπέλες που μοιράζονται μαζί της την ίδια μοίρα. Και τα επόμενα ρήγματα στη σκληρότητα της Αλεξάνδρας τα επιφέρουν ο έρωτας, αλλά και η αίσθηση ότι ανήκει σε μια δεμένη κοινότητα που «γνωρίζει τι συμβαίνει», σε ένα «όλον» που κατέχει την αλήθεια.


Ερώτηση 7η: Όπως συμβαίνει με πολλές οικογένειες, τα παιδιά δεν ακολουθούν πάντα το όνειρό τους και “αναγκάζοντας” τα να σπουδάζουν κάτι που δεν τους ταιριάζει και δεν αγαπούν. Πιστεύετε ότι αυτό οφείλεται σε πιέσεις των γονιών ή σε κάποιον άλλον παράγοντα;

Α.Σ.: Ενδεχομένως, κάποιες φορές να οφείλεται στην καθοδήγηση των γονιών. Ωστόσο, θεωρώ πως οφείλεται κυρίως στη χρόνια οικονομική ύφεση που αντιμετωπίζει η χώρα μας και οδηγεί τα παιδιά μας να συμβιβάζονται ποικιλοτρόπως.


Ερώτηση 8η: Καλό και κακό. Βλέπουμε ότι η ιεραρχία, όπου και αν υπάρχει, να ενεργεί με γνώμονα το συμφέρον της και όχι το κοινό καλό. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Α.Σ.: Γιατί είναι ίδιο, γνώρισμα της ανθρωπότητας. Όταν οι αρχέγονες κοινωνίες παρήγαγαν μόνο όσα χρειάζονταν για να επιβιώσουν, πιθανότατα δε συνέβαινε. Εντούτοις, μόλις εμφανίστηκε στην παραγωγή το επιπλέον, το περίσσευμα, δηλαδή η «υπεραξία», ήρθε κι «αυτός» που ο Μαρξ σκιαγράφησε ως «διαχρονικό καταχραστή». Εκείνος που κινείται με μόνο γνώμονα το προσωπικό του κέρδος, και δεν ενδιαφέρεται για τους υπόλοιπους.


Ερώτηση 9η: Ο έρωτας αλλάζει τόσο την Αλεξάνδρα όσο και τον Μετέ. Το ίδιο έχει συμβεί και στη δική σας ζωή;

Α.Σ.: Ο έρωτας, πράγματι μας αλλάζει. Άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο. Εντούτοις πιστεύω πως, επειδή η επιρροή του έρωτα δρα σαρωτικά, θα πρέπει να προσπαθούμε να διατηρήσουμε τον εαυτό μας, τα πιστεύω μας και την ψυχή μας ακέραια και αλώβητα έναντι αυτών των αλλαγών. Οι ήρωές μου αλλάζουν, αλλά δε χάνουν τον εαυτό τους, τον τρόπο που αυτό-
ορίζονται. Το ίδιο ελπίζω πως συνέβη και σε εμένα, αλλά θα μπορώ να απαντήσω σ’ αυτό το ερώτημα με σιγουριά μόνο προς το τέλος της ζωής μου.


Ερώτηση 10η: Στο βιβλίο σας μας λέτε ότι εμπνευστήκατε από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη “Βρικόλακας” και το έπος του Διγενή Ακρίτα. Θα θέλατε να μας πείτε ποια στοιχεία αυτών των δύο σας ενέπνευσαν;

Α.Σ.: Θα ξεκινήσω πρώτα από το έπος του Διγενή. Η κοινωνία που έχτισα σ’ αυτό το μυθιστόρημα, είναι κοινωνία Ακριτών που φυλάνε τα σύνορα των ανθρώπων από εισβολές. Η στρατιωτική τους δομή βέβαια, μοιάζει με τη σύγχρονη, αλλά τα όπλα που χρησιμοποιούνται από τους Ακρίτες είναι κυρίως αρχαία και η ομοψυχία και η γενναιότητα που τους διακρίνει, έχουν σαφείς αναφορές στα ιδανικά που πρεσβεύει το έπος. Από την άλλη, η ανάγνωση που έκανα στο ποίημα του Βαλαωρίτη δεν «έβλεπε» τον Θανάση Βάγια μόνο ως ένα απεχθές τέρας. Εξάλλου, η ιστορική του παρουσία είναι διφορούμενη, μιας και κάποιοι τον θεωρούν προδότη και άλλοι ήρωα. Εγώ τον φαντάστηκα και τον αναδημιούργησα, ως ένα βασανισμένο τέρας που ωστόσο κατάφερε να διατηρήσει την αυτοσυνείδηση και την ανθρωπιά του.


Ερώτηση 11η: Φιλία, οικογένεια, πίστη και δυναμισμός είναι μερικές από τις αρετές που διακρίνει τους ήρωές σας. Εσείς τι ερμηνεία δίνετε στο καθένα για τη θέση που κατέχουν στη ζωή σας;

Α.Σ.: Σε όλα τα σπουδαία που αναφέρετε, θα μου επιτρέψετε να προσθέσω και τα ιδανικά. Όλα μαζί: Φιλία, οικογένεια, πίστη, ιδανικά και δυναμισμός είναι τα βασικά συστατικά που μας καθιστούν ανθρώπους. Αποτελούν τον τόπο που εδράζεται η «ανθρωπιά» μας.


Ερώτηση 12η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Α.Σ.: Στους αναγνώστες μου ή γενικά στους «υποψιασμένους» αναγνώστες της φανταστικής λογοτεχνίας θα ήθελα να απευθύνω μόνο ένα μότο που ενστερνίζομαι: Φώτισε το σκοτάδι σου, πριν σου επιβληθεί η νύχτα.
Ωστόσο, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να απευθυνθώ και σε εκείνους τους ανθρώπους που στέκονται διστακτικοί έναντι της λογοτεχνίας του φανταστικού, θεωρώντας την «παραλογοτεχνία». Σ’ αυτούς, θα ήθελα να πω πολλά, αλλά θα τα συνοψίσω στα εξής:
Η μυθοπλασία είναι γνώρισμα όλης της λογοτεχνίας. Παρ’ όλα αυτά, η φανταστική λογοτεχνία ακόμη ξενίζει. Τι είναι αυτό όμως που κάνει κάποιους να ενθουσιάζονται και άλλους να την απαξιώνουν, δίχως να τη διαβάσουν; Δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά το υπερβολικό και το ανορθολογικό της στοιχείο. Το αρχέτυπο του τέρατος που συμβολίζει το απόλυτο κακό, και ως αντίβαρο η αρχετυπική μορφή του καλού. Ωστόσο, αυτό που παραβλέπεται από όσους αμφισβητούν τη φανταστική λογοτεχνία είναι πως τα υπερβολικά και μη ορθολογικά στοιχεία της δεν είναι τίποτα άλλο από συμβολισμούς και αλληγορίες. Η φανταστική λογοτεχνία διηγείται την ιστορία διαφορετικά, ενισχύοντας την υπερβολή για να τονίσει τις ιδιαίτερες πτυχές της. Εντούτοις, οι ανθρώπινες σχέσεις που περιγράφονται σ’ αυτή, θα ακολουθήσουν τους ίδιους, γνωστούς δρόμους με αυτούς του πραγματικού κόσμου που βιώνουμε. Όπου κι αν τοποθετήσουμε λοιπόν, την αφετηρία της λογοτεχνίας του φανταστικού, είτε στην ομηρική αρχαιότητα, ή στην ελληνιστική περίοδο, ή ίσως στις αλληγορικές αφηγήσεις του Μεσαίωνα και στο γοτθικό μυθιστόρημα, το κλίμα στα σύγχρονα έργα της, υπαγορεύει ένας έντονος και ιδιαίτερα ανήσυχος κοινωνικοπολιτικός προβληματισμός.


Ερώτηση 13η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Α.Σ.: Στις αρχές του 2019 θα κυκλοφορήσει η συλλογή «Ο γυρισμός του Ορέστη» που γράψαμε με τον συγγραφέα και καλό μου φίλο Γιώργο Γιώτσα. Πρόκειται για εφτά αλληγορικές ιστορίες φαντασίας και τρόμου που περιστρέφονται γύρω από τους ελληνικούς μύθους και τις δοξασίες για τους βρικόλακες. Η αρχική έμπνευση για κάθε μία από αυτές στηρίζεται σε σύντομες διηγήσεις που κατέγραψε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Νικόλαος Πολίτης στο έργο του «Παραδόσεις», αλλά και άλλοι ξένοι λαογράφοι και μελετητές. Επιπλέον, η τελευταία νουβέλα που γράψαμε από κοινού με τον Γιώργο -και που έδωσε τον τίτλο στη συλλογή- βασίστηκε πάνω σε μία διήγηση φίλης που μας μετέφερε μια παραδοσιακή δοξασία του νομού Πιερίας.


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!





Η Αγνή Σιούλα γεννήθηκε στην Κοζάνη και μεγάλωσε ακούγοντας δημώδη αλλά και αυτοσχέδια παραμύθια απ’ τη γιαγιά και τη μητέρα της. Απ’ την παιδική της ηλικία υπήρξε φανατική αναγνώστρια και σύντομα άρχισε να γράφει και η ίδια. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία και έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση. Κατοικεί με την οικογένειά της σε ένα μικρό χωριό του νομού Σερρών και εργάζεται σε βιβλιοθήκη. Της αρέσουν τα ταξίδια, οι ταινίες, οι σειρές φαντασίας και συνεχίζει να λατρεύει το διάβασμα. Το πρώτο της μυθιστόρημα «Έρχονται με την ομίχλη» εκδόθηκε το 2013, ενώ το 2017 συμμετείχε στη συλλογή διηγημάτων φαντασίας «Ιστορίες της γιαγιάς Ιτιάς».
(2017) Μαύρα λιβάδια, Λυκόφως
(2013) Έρχονται με την ομίχλη, Εκδόσεις Πατάκη
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2017) Ιστορίες της γιαγιάς ιτιάς, Εκδόσεις Πηγή





Μαύρα λιβάδια
Η Αλεξάνδρα Βάγια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια που κάνει όνειρα και σχεδιάζει το μέλλον της. Μέχρι που ανακαλύπτει ότι ο μικρός της αδερφός είναι δέσμιος ενός όρκου αίματος. Για να τον σώσει, αποφασίζει να καταταγεί στη θέση του.

Εννιά αιώνες πριν, χιλιάδες οικογένειες έδωσαν έναν Όρκο Αίματος, δεσμεύοντας ένα παιδί κάθε δεύτερης γενιάς, σε μια εικοσαετή θητεία στα Μαύρα Λιβάδια. Εκεί που ο θάνατος ελλοχεύει
και θα μας επισκεφτεί, αν οι ακρίτες δε θυσιάσουν τα νιάτα τους και ενίοτε τη ζωή τους στη φύλαξη των συνόρων!

"Μαύρα Λιβάδια", ένα μυθιστόρημα επικής φαντασίας, εμπνευσμένο απ' το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη "Βρικόλακας" και το έπος του Διγενή Ακρίτα.



Έρχονται με την ομίχλη
Μέσα στο όνειρο ο Κωνσταντίνος καλεί την αδελφή του. Το κάλεσμά του θυμίζει τραγούδι. Αλλά είναι προειδοποίηση... Τα δυο αδέρφια είναι μέρος ενός σχεδίου που τους υπερβαίνει.

Από μικρή η Αρετή βασανιζόταν από τρομακτικά οράματα. Στα δώδεκά της, έχοντας χάσει πατέρα και αδερφό, καταφεύγει με τη μητέρα της στο σπίτι της γιαγιάς σ' ένα μικρό χωριό της παραμεθορίου. Στα δεκάξι της φαίνεται να έχει ορθοποδίσει, και τότε αρχίζουν τα καλέσματα του αδερφού, που την προειδοποιεί γι' αυτό που έρχεται...

Αρχικά αντιμετωπίζει το όνειρο ως αποκύημα της φαντασίας της. Όταν όμως ερωτεύεται τον Βλαδίμηρο, η ευτυχία της μοιάζει θνησιγενής· γιατί οι εφιάλτες που την κατέτρυχαν μικρή εισβάλλουν ταυτόχρονα με τον έρωτα στη ζωή της.

Έπειτα ο αγαπημένος της εξαφανίζεται κι αυτή αποφασίζει πως πρέπει να αγνοήσει τον πόνο της απόρριψης και να αντιμετωπίσει με όλες της τις δυνάμεις αυτούς που παραμονεύουν στο σκοτάδι κι έρχονται με την ομίχλη...