Κριτική βιβλίου “Στα πέρατα της αντοχής” της Χριστίνας Ρούσσου

Η ιστορία μας τοποθετεί στη δύση του 19ου αιώνα μέχρι τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα. Θα γνωρίσουμε δύο αδέρφια, τον Αχιλλέα και τον Νίκο Μακρή, παιδιά φτωχής οικογενείας της Νάουσας, τα οποία θα ταξιδέψουν στην Αμερική, στη γη της επαγγελίας, με σκοπό να ζήσουν το δικό τους αμερικάνικο όνειρο και να βοηθήσουν τους γονείς τους οικονομικά αλλά και την αδερφή τους, Λέγκω. Στο υπερωκεάνιο θα γνωρίσουν τον Αντώνη Γκούση από τα Βοδενά και το ζευγάρι, Γιάννη και Μαρουσώ. Στη Νέα Υόρκη θα γνωρίσουν το σκληρό πρόσωπο των κατοίκων της και τα απάνθρωπα και υποτιμητικά σχόλιά τους για τους μετανάστες. Αλλά στο δρόμο τους θα βρεθούν και πολύ καλοί φίλοι όπως ο Τόμας και ο καθηγητής. Το αγκάθι στη ζωή του Αχιλλέα θα είναι ο αδερφός του Νίκος, ο οποίος θα ακολουθήσει έναν εκ διαμέτρου αντίθετο δρόμο από τον δικό του. Ο Νίκος μέσα από τις φιλοδοξίες, τη ματαιοδοξία και το εύκολο χρήμα θα πάρει τον δρόμο της παρανομίας. Ενώ ο Αχιλλέας θα ακολουθήσει την πνευματική καλλιέργεια σπουδάζοντας.
Η ιστορία εξελίσσεται στην Αμερική, στη Νάουσα, στην Αθήνα, στον Πειραιά, στη Ζάκυνθο και στην κοιλάδα του Λίγηρα με τα σατό της. Ο Μακεδονικός αγώνας συνεχίζεται, ζητώντας οι Έλληνες την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους και τους Βούλγαρους.
Η Λέγκω, μεγαλωμένη σε μία κοινωνία ανδροκρατούμενη, οφείλει να παντρευτεί αυτόν που της ορίζει ο πατέρας της. Η επιθυμία της δεν έχει καμία σημασία για αυτόν. Και η θέση της γυναίκας στην κοινωνία εκείνη είναι απλώς “διακοσμητική” και υποβιβασμένη, θεωρώντας την απλώς ένα αντικείμενο προς αγοραπωλησία. Μόνο που το κορίτσι είναι ερωτευμένο με τον Ταρίκ, ο οποίος θα την κλέψει την ημέρα του γάμου της και θα κινήσουν για την Αθήνα.
Στα σαλόνια της Αθήνας θα δούμε τη γαλλίδα Ζανέτ, η οποία χαρακτηρίζεται από φιλελληνικό πνεύμα και θα πάρει υπό την προστασία της τη λιγομίλητη Έλεν και θα την μυήσει στον κόσμο της τέχνης και της μάθησης. Ο ασυμβίβαστος λήσταρχος Γιάγκος θα διαδραματίσει και αυτός με τη σειρά του ένα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας.
Στους αμπελώνες του Λίγηρα θα αναπτυχθεί μία βαθιά αγάπη ανάμεσα στον Πλάτωνα και την Έλεν. Όπως το κρασί ζυμώνεται με τα χρόνια, έτσι και αυτή η σχέση θα ωριμάσει μέσα στο χρόνο και θα βγει δυνατή.
Στη Ζάκυνθο θα γνωρίσουμε την κοντεσίνα Λωρέτα, μία ψηλομύτα νεαρή κοπέλα, η οποία θα “ημερεύσει” δίπλα στον Τζον και θα μας δείξουν ότι τα ετερώνυμα έλκονται και ανάμεσά τους μπορεί να γεννηθεί ένας μεγάλος έρωτας.
Στη Νάουσα θα δούμε τους χαρακτήρες ενός έφηβου, του φίλου του αλλά και της γιαγιάς Λυμπιάδας, η οποία ενεργεί πάντα με γνώμονα το κέρδος και την κοινωνική ανέλιξη στα μάτια των κατοίκων της περιοχής.
Τη συγγραφέα τη γνώρισα με το πρώτο της βιβλίο το “Ντουλμπέρα”. Από τότε η γραφή της με έχει κερδίσει. Και αυτό το βιβλίο είναι πλούσιο σε ντοπιολαλιά, ιστορία, ήθη και έθιμα, παραδόσεις και πολλά λαογραφικά στοιχεία. Έμαθα για τη θρυλική μπλε πολυκατοικία της Αθήνας, στα Εξάρχεια, και το καφέ Floral, καθώς και για τους διάσημους ενοίκους της όπως η Σοφία Βέμπο, ο Φρέντυ Γερμανός κ.α. Το βιβλίο είναι πολυπρόσωπο, με έντονες ανατροπές, αποκαλύψεις και γραμμένο με γλαφυρό και μεστό ύφος. Όλα αυτά τα στοιχεία κάνουν την ανάγνωση ενδιαφέρουσα, με κλιμακωτή δράση και διδάγματα. Ο πατριωτισμός είναι έντονος και άρρηκτα συνυφασμένος με την τότε εποχή. Το δε εξώφυλλο σε ταξιδεύει στο παρελθόν και σε τόπους ονειρεμένους.
Μερικά από τα κομμάτια που λάτρεψα –και τα υποστηρίζω και εγώ στη ζωή μου– είναι τα λόγια του θείου του Αντώνη, Ίτσκου, «Αν δεν ξέρεις την ιστορία του τόπου που σε γέννησε, θα χάσεις τις ρίζες σου και δεν πρέπει. Όταν ο άνθρωπος χάνει τις ρίζες του, ορφανεύει, και ποτέ να μην ξεχνάς ότι στον τόπο μας γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, που σαν αυτόν άλλος δεν θα υπάρξει. Και μόνο γι αυτό, έχουμε χρέος να ελευθερωθούμε απ’ τον τούρκικο ζυγό. Είναι ιεροσυλία τα χώματα του Μέγα Αλέξανδρου να τα πατούν οι Οθωμανοί». Και τα λόγια της μαντάμ Ζανέτ «Αν κρατάς σωστή συμπεριφορά, έχεις αξιοπρέπεια, έχεις ήθος, δεν προσβάλλεις, δεν δίνεις το δικαίωμα να σε κατηγορήσει κανείς… Και αν κάποιοι με παρεξηγήσουν, θα έρθει ο καιρός που θα καταλάβουν ότι έκαναν λάθος. Αν δεν το καταλάβουν ποτέ, τότε είναι στενόμυαλοι και τέτοιους ανθρώπους δε θέλω να έχω γνωστούς και εν τέλει, μ’ αφήνει αδιάφορη η όποια γνώμη έχουν για μένα… Θα σ’ το πω και πάντα θα σ’ το λέω, θα κάνεις αυτό που η ψυχή σου θέλει, χωρίς να σκέφτεσαι αν θα αρέσει στους γύρω σου. Αν αρέσει σ’ εσένα, φτάνει. Πρόσεξε όμως. Κάνουμε αυτό που θέλουμε, με ήθος και σεβασμό στον άνθρωπο».
Τα συναισθήματα που γεννιούνται στους αναγνώστες ποικίλα. Η αγάπη, το πάθος, η επιμονή, η υπομονή, ο έρωτας, η φιλία, η συγχώρεση και η εμπιστοσύνη έρχονται να συγκρουστούν με την κακία, το μίσος, την απέχθεια, τη ζήλια και τη φιλαργυρία. Ενώ κοινωνικά θέματα όπως οι ανθρώπινες –διαπροσωπικές και μη– σχέσεις, η μετανάστευση, τα προβλήματα επιβίωσης σε μία ξένη χώρα, η ένταξή τους εκεί και οι πεποιθήσεις των πολιτών απέναντι σε αυτή την «εισβολή» στη χώρα τους θέτει τον αναγνώστη σε μία κριτική σκέψη του τι είναι σωστό και άδικο απέναντι στον συνάνθρωπό του. Όπως λέει και το βιβλίο, ο καθένας δοκιμάζεται ως τα πέρατα της αντοχής του, και οφείλουμε να αντέξουμε σε όσες δυσκολίες βρεθούν στο διάβα μας. Ο βαθμός που αξίζει ξεπερνάει και το άριστα, τόσο για τα διδάγματα και τις γνώσεις που μας προσφέρει, όσο και για την ποιότητα της ιστορίας και την εξαιρετική σκιαγράφηση των χαρακτήρων της που μας χαρίζει μέσω της ανάγνωσής του. Οφείλετε όλοι να διαβάσετε αυτό το αριστούργημα και να ταξιδέψετε στη θάλασσα των λέξεών του. Γι’ αυτό τρέξτε να το προμηθευτείτε με οποιονδήποτε τρόπο μπορείτε όλοι σας! Χάρηκα για το ταξίδι και την εμπειρία που μας χαρίζει για δεύτερη φορά η συγγραφέας και αναμένω με ανυπομονησία και προσμονή το επόμενο πόνημά της, το οποίο, όπως η ίδια έχει ήδη αποκαλύψει, θα είναι η συνέχεια αυτού που κρατάω ήδη στα χέρια μου και έχω τοποθετήσει σε ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου! Σίγουρα θα μας γεμίσει με νέες αποκαλύψεις και νέες αναγνωστικές εμπειρίες, σε ένα μοτίβο γνώσεων, ντοπιολαλιών, ιστορίας και ανθρώπινων συναισθημάτων!





Βασιλική Διαμάντη
 

Στα πέρατα της αντοχής Χριστίνα Ρούσσου

Στα πέρατα της αντοχής ο τίτλος του βιβλίου της Χριστίνας Ρούσσου, που μας ταξιδεύει στα τέλη του 19^ου αιώνα και μέχρι την δεκαετία του ’50.

Ένα βιβλίο με εξαιρετική πλοκή κρατάει το ενδιαφέρον μας αμείωτο μέχρι και την τελευταία του σελίδα. Ένα ταξίδι μαγικό που ξεκινάει από την τουρκοκρατούμενη Νάουσα του 1896 και συνεχίζει στην Αμερική, Αθήνα και Ζάκυνθο και πάλι Αθήνα μέχρι το 1946, με συνεχόμενες ανατροπές που μας αφήνουν με κομμένη την ανάσα για την συνέχεια.

Το ταξίδι ξεκινάει όταν τα αδέρφια Αχιλλέας και Νίκος Μακρής ξεκινούν από την Νάουσα για να βρουν την τύχη τους στην Αμερική και να καταφέρουν να προικίσουν και την μικρότερη αδερφή τους τη Λέγκω. Στο ταξίδι τους συναντούν τον Αντώνη που πηγαίνει και αυτός στην Αμερική για να ολοκληρώσει τις σπουδές του, και γίνονται φίλοι. Τι θα συναντήσουν στην πορεία τους οι τρεις φίλοι; Θα καταφέρουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους; Ποιοι από τους τρεις θα επιστρέψουν και πάλι στην Αθήνα, και με τι εφόδια; Οι ανατροπές στις ζωές των ηρώων πολλές άλλες ευχάριστες και άλλες δυσάρεστες που τους ακολουθούν στα πέρατα του κόσμου και τους φτάνουν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους.

Ένα βιβλίο γεμάτο ιστορικά στοιχεία που όμως δεν κουράζουν, με γεγονότα , καταστάσεις και πλοκή ενδιαφέρουσα, με έντονο τον πατριωτισμό μέσα από τις σελίδες του, με περιγραφικές εικόνες τοπίων και με την τότε γλώσσα των κατοίκων της Μακεδονικής γης γεμάτης ιδιωματισμούς  μας δίνουν ένα εξαίρετο αποτέλεσμα και μας κρατάει με κομμένη την ανάσα για την έκβαση της ιστορίας. Θα καταφέρουν οι ήρωες της ιστορίας μας να βρουν την ευτυχία, που για αυτή προσπαθούν ως τα πέρατα της αντοχής τους;

Συζητώντας με την Χριστίνα Ρούσσου

Ερώτηση 1η: Ποιος είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Χ.Ρ.: Είναι πολλοί, μα έχω αδυναμία στον Καζαντζάκη, τον Θέμελη, τον Ζιλμπέρ Σινουέ, τη Μαίρη Κόντζογλου.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Χ.Ρ.: Ήμουν στο δημοτικό και ήταν ο «Μάγκας» της Πηνελόπης Δέλτα.

Ερώτηση 3η: Τι σημαίνει η συγγραφή για εσάς;

Χ.Ρ.: Είναι η συντροφιά μου. Ζω μια παράλληλη ζωή, μ’ αυτήν της πραγματικότητας.

Ερώτηση 4η: Ποια είναι η πηγή έμπνευσή σας;

Χ.Ρ.: Τα πάντα γύρω μου. Οι άνθρωποι και τα βιώματά τους, η ιστορία, ένα παλιό αντικείμενο.

Ερώτηση 5η: Τι σας «ώθησε» να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Χ.Ρ.: Για πολλά χρόνια, έγραφα ιστορίες που ήταν αντίθετες απ’ ό,τι με στεναχωρούσε. Δηλαδή, αν περνούσα από κάποια δυσάρεστη κατάσταση, καθόμουν και έγραφα μιαν άλλη εκδοχή, πολύ πιο ελπιδοφόρα. Και δεν το έκανα μόνο σε δικές μου «υποθέσεις», μα και σε φίλων. Όταν σταμάτησα να ασχολούμαι με τη δουλειά μου και είχα περισσότερο χρόνο, αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά. Ξαναγεννήθηκα!

Ερώτηση 6η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας «Ντουλμπέρα»;

Χ.Ρ.: Δεν μπορώ να το κάνω αυτό γιατί δεν θα μπορέσω, όσο και αν το θέλω, να είμαι αντικειμενική. Επιθυμία μου είναι να το χαρακτηρίζουν οι αναγνώστες. Η «Ντουλμπέρα» είναι το τρίτο μου παιδί και η πρώτη ας πω «επίσημη» συγγραφική προσπάθεια. Όσα και να γράψω, πάντα θα είναι ξεχωριστή για μένα.  

Ερώτηση 7η: Στο βιβλίο σας χρησιμοποιείτε και λίγη βλάχικη διάλεκτο. Θεωρείτε την ντοπιολαλιά αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής περιφέρειας;

Χ.Ρ.: Υπάρχει μέσα στην παράδοσή μας. Αν και δεν της δώσαμε τη σημασία που της αρμόζει. Σε κάθε τόπο, από την μιαν άκρη της Ελλάδας ως την άλλη, υπάρχουν διαφορετικές ντοπιολαλιές που όμως τείνουν να εξαφανιστούν. Μην πάω μακριά, ούτε και εγώ γνωρίζω τα βλάχικα, αν και απ’ τη μεριά του πατέρα μου είμαι Βλάχα.  

Ερώτηση 8η: Πώς αισθανθήκατε όταν κρατήσατε το δικό σας «παιδί» στα χέρια για πρώτη φορά;

Χ.Ρ.: Πρώτα πρέπει να σας πω ότι ήταν τεράστια η χαρά μου, όταν με δέχθηκε το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, που πάντα θεωρούσα εξαιρετικό εκδοτικό οίκο και ήταν πρώτος στις προτιμήσεις μου όταν αγόραζα βιβλία. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που άρεσε το μυθιστόρημά μου στην επιμελήτρια κυρία Ελένη Μπούρα. Μετά, όταν εκδόθηκε, αισθάνθηκα…, τι να σας πω; Το «υπέροχα» είναι λίγο! Βρισκόμουν στο ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, στον χώρο του βιβλιοπωλείου, όταν το κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου. Ήθελα να αγκαλιάσω όλους όσοι ήταν εκείνη τη στιγμή στον χώρο! Μοναδική στιγμή! Πήρα τα πρώτα δύο και τα έδωσα στα παιδιά μου. Χαμογελούσα και δάκρυζα.  

Ερώτηση 9η: Μία «ντουλμπέρα», η Αορίκα, είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου σας. Τι σημαίνει αυτή η γυναίκα για εσάς;

Χ.Ρ.: Πολλά! Σημαίνει τρόπος ζωής. Έχει δύναμη ψυχής, ήθος, ευαισθησίες, ξέρει να αγαπάει, να προστατεύει. Είναι φιλεύσπλαχνη, δημιουργική.

Ερώτηση 10η: Στο βιβλίο σας μας δίνετε στοιχεία λαογραφικής παράδοσης, ακόμα και στη σκηνή του γάμου με τη νύφη να φορά την τοπική φορεσιά. Πόσο σημαντικά είναι τα ήθη και τα έθιμα για εσάς;

Χ.Ρ.: Πιστεύω ότι η παράδοση δεν πρέπει να σβήσει. Είναι αυτή που μας συνδέει με το παρελθόν και μας κρατάει ενωμένους στο παρόν και το μέλλον. Αν δεν διασώσουμε την παράδοσή μας, θα χαθούν οι ρίζες μας.

Ερώτηση 11η: Ο Πέτρος, ο σύζυγος της Αορίκα, δηλώνει πως δεν πιστεύει στον Θεό. Ποια είναι η γνώμη σας για τον Θεό ή τη Μοίρα;

Χ.Ρ.: Αυτά τα περί «μοίρας» και «γραφτό», δεν τα δέχομαι. Και η λέξη «μοίρα» δεν μου αρέσει. Μου βγάζει κάτι μίζερο. Ο κάθε άνθρωπος ορίζει τη ζωή του σύμφωνα με τις πράξεις του. Και για να το πω ακόμα πιο απλά, όπως το έλεγε η γιαγιά μου, «κάθε αρνί απ’ το ποδάρι του κρέμεται» και «ό,τι σπείρεις θα θερίσεις». Για τον Θεό τώρα, μακάρι να υπάρχει και χαίρομαι όσους έχουν βαθιά πίστη στον όποιο Θεό τους.

Ερώτηση 12η: Πόσο δυσκολευτήκατε για να συγκεντρώσετε τα τόσα ιστορικά στοιχεία που συμπεριλάβατε στο βιβλίο σας;

Χ.Ρ.: Αρκετά έως πολύ, γιατί ήθελα να βάλω μέσα στην πλοκή ιστορικά στοιχεία, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κουράσω τον αναγνώστη και να συνδέονται ομαλά με τη ροή της πλοκής. Έτσι, υπήρξαν φορές, που για να κάνω αναφορά σε κάποιο ιστορικό γεγονός, μέσα σε πέντε δέκα γραμμές, έχω περάσει μια βδομάδα διαβάζοντας ιστορία, ώστε να συμπτύξω την ουσία σε  μια μικρή παράγραφο. Επίσης, έπρεπε να είμαι βέβαιη ότι σε όσα ιστορικά γεγονότα αναφερόμουν δεν είχα λάθη.  

Ερώτηση 13η: Η Αορίκα μαθαίνει να ζει με τις απώλειες. Τελικά το χρήμα δεν είναι τίποτα μπροστά στον άνθρωπο. Γιατί όμως στη σύγχρονη εποχή που ζούμε ο υπερκαταναλωτισμός είναι το Άλφα και το Ωμέγα στις ζωές των ανθρώπων;

Χ.Ρ.: Γιατί μας έχει παρασύρει η ύλη που πλασάρεται έντεχνα και δεν ασχολούμαστε όσο θα έπρεπε με τις πραγματικές ανάγκες της ψυχής. Για να καταφέρει όμως κανείς να προσπεράσει την επιφάνεια και να φτάσει στις πραγματικές αξίες της ζωής, πρέπει πρώτα να τα «βρει» με τον εαυτό του. Μακρύς και δύσκολος δρόμος, που δεν τερματίζει ποτέ. Το σίγουρο είναι ότι τα χρήματα δεν μπορούν να σου δώσουν την «ψυχική ανάταση» που μπορεί να σου δώσει ο «πνευματικός πλούτος» που ενισχύει τον «ψυχικό πλούτο». Μπορεί να σου προσφέρει παροδική χαρά η απόκτηση κάποιου άψυχου πράγματος, ρούχου, κοσμήματος, αυτοκινήτου, σπιτιού και ό,τι άλλου σχετικού, και μετά, να ξεφουσκώσει και να σε κάνει πιο δυστυχή από πριν.  

Ερώτηση 14η: Παλιότερα ο πυλώνας της ζωής των ανθρώπων ήταν ο πολιτισμός και η κληρονομιά μας. Βλέπουμε τον τελευταίο καιρό μια νέα μόδα να κατακτά τη νεολαία, αναφέρομαι στο παιχνίδι Pokemon Go. Γιατί όλο και περισσότεροι νέοι θεωρείτε πως φεύγουν από το διάβασμα και την πνευματική καλλιέργεια της ψυχής και αναλώνουν το μυαλό τους παίζοντας ένα παιχνίδι;

Χ.Ρ.: Παλιότερα δεν είχε μπει στη ζωή μας η τεχνολογία. Αυτήν θεωρώ αιτία του κακού, με εξαίρεση την πολύτιμη προσφορά της στην ιατρική. Τα παιδιά μας είναι παιδιά της τεχνολογίας. Τα παραμύθια τα έβλεπαν σε βιντεοκασέτες, έτοιμη μασημένη τροφή, και έχαναν την ευκαιρία να φανταστούν τους ήρωες. Μετά ήρθαν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που τα έπαιζαν για ώρες και έχαναν το παιχνίδι στη γειτονιά. Πάει το κρυφτό, το κυνηγητό, τα μήλα. Τα πήρε ο σούπερ Μάριο. Στη συνέχεια, αφού τερμάτιζαν τα levels, ήθελαν κάτι πιο δύσκολο και περίεργο. Και πάει λέγοντας, μέχρι που φτάσανε και φτάσαμε να κυνηγάμε σαν τους τρελούς pokemon στο σούπερ μάρκετ, στην αγορά, στην παραλία, στα μπαράκια, σε δρόμους και γειτονιές. Πολύ με φοβίζει αυτή η μανία με το Pokemon Go! Εύχομαι να μη φτάσουμε να δούμε κάποιο παιχνίδι με το οποίο να κυνηγάνε να σκοτώσουν πραγματικούς ανθρώπους! Δυστυχώς, χάσανε την επαφή με το βιβλίο. Προτιμούν να είναι καθηλωμένοι στον καναπέ, βλέποντας «Game of Thrones» ή κάποια άλλη σειρά της αμερικάνικης κουλτούρας, παρά να διαβάσουν ένα μυθιστόρημα, και παράλληλα, να κυνηγάνε pokemon για να ξεμουδιάσουν.

Ερώτηση 15η: Για ποιο λόγο πιστεύετε πως πρέπει οι αναγνώστες να διαβάσουν το βιβλίο σας;

Χ.Ρ.: Αν θέλουν να γυρίσουν στο παρελθόν και να ταξιδέψουν σ’ αυτό, πιστεύω ότι η «Ντουλμπέρα» θα τους ανοίξει την πόρτα.

Ερώτηση 16η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Χ.Ρ.: Θα είναι μεγάλη χαρά για μένα να τους αρέσει, να το απολαύσουν, να μην τους κουράσει και να περάσουν κάποιες ώρες όμορφες, παρέα με την «Ντουλμπέρα» μου.

Ερώτηση 17η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;

Χ.Ρ.: Ήδη έχω τελειώσει το δεύτερο μυθιστόρημα και ελπίζω να βγει σύντομα. Έχει να κάνει με την πορεία πέντε ανθρώπων (τρεις άντρες, δύο γυναίκες), απ’ το 1896 μέχρι το 1946. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη, την Αθήνα, τη Νάουσα, την Έδεσσα και τη Ζάκυνθο. Έρωτες, μίση, πάθη, αγώνες επιβίωσης, που εξελίσσονται σε διάφορες περιόδους σημαντικές για την Ελλάδα. Μακεδονικός αγώνας, Αθήνα του 1910, Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος, δεκαετίες Μεσοπολέμου, Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος. Τώρα ξεκίνησα το τρίτο μου, που είναι συνέχεια του δεύτερου.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σας!!!

Βασιλική Διαμάντη

Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μου διαθέσατε. Να είστε καλά και να περνάτε καλά!!!

Χριστίνα Ρούσσου

Η Χριστίνα Ρούσσου γεννήθηκε τα Χριστούγεννα του 1964 στη Νάουσα Ημαθίας. Τελείωσε οικονομικά σε ιδιωτική σχολή, έκανε σπουδές στο πιάνο, στη ζωγραφική και στο τμήμα Ευρωπαϊκού Πολιτισμού στο ΕΑΠ. Έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής, εκπομπές στο ραδιόφωνο και για μεγάλο χρονικό διάστημα ασχολήθηκε με τη χρυσοχοΐα επαγγελματικά. Συμμετέχει στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα «Επί Σκηνής» στη Νάουσα και σε συλλόγους σχετικούς με την παράδοση και τους χορούς της. Ζει στη Νάουσα και τη Θεσσαλονίκη.

Η Ντουλμπέρα είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο εκδόθηκε το 2015 από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

 

 

 

 Ντουλμπέρα

«Και έφτασα τώρα στα τελευταία της ζωής μου να νοσταλγώ, να θυμάμαι, να θυμώνω, να λυπάμαι και να εξακολουθώ να ζω. Η πλάτη μου γεμάτη απ' το φορτίο που κουβαλάει χρόνια. Δεν ξέρω πώς θα ήμουν με λιγότερο βάρος στην πλάτη μου. Λένε πως σου έρχονται τόσα όσα μπορείς να σηκώσεις. Και ποιος το κρίνει αυτό;»

Μέσα απ’ τα ημερολόγια της Αορίκας Ζιώππα-Κωνσταντίνου ξεδιπλώνεται η πολυτάραχη ιστορία δύο οικογενειών απ’ τις αρχές του 19ου μέχρι το ξημέρωμα του 21ου αιώνα. Η Αορίκα, η ντουλμπέρα, όπως την αποκαλούσαν στα βλάχικα, μια γυναίκα έξυπνη, όμορφη και δυναμική, κατορθώνει να επιβληθεί και να κατακτήσει τον σεβασμό και την αποδοχή του ανδροκρατούμενου κόσμου του εμπορίου. Η κοσμοπολίτικη διαδρομή της ξετυλίγεται με σταθμούς τη Νέβεσκα (Νυμφαίο Φλώρινας), τη Βιέννη, την Αλεξάνδρεια και την πολυεθνική Θεσσαλονίκη, σημεία όπου ανθούν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες των Βλάχων, ενώ ο έρωτας, δυνατός, καθοριστικός, πολλές φορές παράνομος ή απαγορευμένος, είναι πάντοτε παρών.

 

 

 

Κριτική Βιβλίου “Ντουλμπέρα” της Χριστίνας Ρούσσου

Ξεκινώντας το βιβλίο αναρωτιόμουν τι θα συναντούσα. Μία συνηθισμένη ιστορία ή κάτι διαφορετικό; Η Χριστίνα Ρούσσου μας συστήνεται για πρώτη φορά με το βιβλίο της “Ντουλμπέρα”. Αναρωτήθηκα γιατί αυτή η λέξη; Ποια είναι η ρίζα της; Τι σημαίνει; Βλέπετε δεν γνωρίζω τη βλάχικη διάλεκτο, παρόλο που στην περιοχή μου υπάρχουν αρκετοί. Αλήθεια τι κρίμα; Κρίμα σε μία χώρα με τόσες ντοπιολαλιές να μην θέλουμε να τις γνωρίσουμε. Θα μου πείτε δύσκολο. Ναι, αλλά όχι και ακοτόρθωτο.
Πριν σας μιλήσω για το βιβλίο θα σας πω πως η λέξη “Ντουλμπέρα” στα Βλάχικα σημαίνει δυναμική, όμορφη, μορφωμένη και αρχοντική γυναίκα. Μία ακόμα λέξη που με γοήτευσε είναι η “μάνα μάρι” και σημαίνει αγορομάνα.
Αλήθεια, δεν είναι ωραίο πράγμα κανείς διαβάζοντας να μαθαίνει νέες λέξεις, νέες διαλέκτους, να μορφώνεται; Ε λοιπόν, αυτό σου προσφέρει αυτό το βιβλίο. Σε κάνε να αγαπήσεις την ντοπιολαλιά των Βλάχων καθώς και να διδαχτείς από την ιστορία των οικογενειών Κωνσταντίνου και Ζιώππα. Τα πρόσωπα που συνθέτουν αυτό το αριστουργηματικό μυθιστόρημα είναι πολλά αλλά διόλου κουραστικά. Η εξιστόρηση των γεγονότων γίνεται με την ανάγνωση κάποιων ημερολογίων της προ-προ-προγιαγιάς της Χρυσής, Αορίκα. Η γνωριμία μας με τους χαρακτήρες γίνεται σιγά – σιγά χωρίς να κουράζει ή να σου προκαλεί ανία. Μας ξεκινάει στα τέλη του 19ου αιώνα και μας μεταφέρει στις αρχές του 21ου αιώνα.
Προσωπικά διδάχτικα, γνώρισα νέες ντοπιολαλιές και εκφράσεις, ταξίδεψα στη μαγευτική Αλεξάνδρεια, στη Βιέννη, στη Οδησσό, στη Νέβεσκα και σε πολλές άλλες περιοχές. Γνώρισα πράγματα που δεν ήξερα. Έρωτες μεγάλοι, πείσματα, απαρνήσεις, μπλεγμένες ζωές, πάθη, ψυχώσεις, λάθη, ίντριγκες, απαγωγές, δολοφονίες, κρυμένα μυστικά και ισχυρούς δεσμούς. Αδέρφια να κάνουν πίσω στη διεκδίκηση της αγάπης και του έρωτά τους. Πόσο σκληρό είναι να απαρνιέσαι τον ίδιο σου τον εαυτό, την ευτυχία σου για να μην πληγώσεις τον δικό σου άνθρωπο;
Σίγουρα το ταξίδι είναι μαγευτικό και συναρπαστικό. Και είμαι βέβαια πως η ιστορία και η γραφή της συγγραφέως θα συγκινήσει ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.




Βασιλική Διαμάντη