Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Κριτική Βιβλίου “Οι λέξεις των ποιητών” της Φραντζέσκας Αλεξοπούλου – Πετράκη


Ο Θάνος υπεραγαπά τις δασκάλες του αλλά ο μπαμπάς του είναι αδιάφορος. Η δουλειά του τον έχει απορροφήσει πολύ και έχει χάσει κάθε κέφι να συζητήσει με τον γιο του. Επίσης, ο Θάνος λατρεύει την ποίηση, αυτή την αγάπη του την πρόσφεραν οι δασκάλες του. Αλλά όταν ο Θάνος ξεκινάει να μιλάει στον πατέρα του για τις λέξεις των ποιητών και την μαγεία τους, ο μπαμπάς του τού λέει ότι οι λέξεις είναι απλώς εφευρέσεις των ποιητών.
Οι λέξεις είναι εφευρέσεις των ποιητών; Υπάρχει μαγεία πίσω από της λέξεις των ποιητών; Ο μπαμπάς του Θάνου έχει αντίθετη άποψη από τον γιο του, θα καταφέρει λοιπόν ο Θάνος να του αλλάξει τη γνώμη του; Οι δασκάλες τι ρόλο παίζουν σε αυτό που πιστεύει ο Θάνος;
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεπηδούν σπουδαίοι Έλληνες ποιητές, όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Κωστής Παλαμάς, ο Μανόλης Αναγνωστάκης και η Κική Δημουλά.
Ο καθένας από αυτούς έχουν προσφέρει στην ελληνική ποίηση σπουδαία ποιήματα. Η πένα τους έχει μείνει ανεξίτηλη στις καρδιές μας και το ταξίδι των λέξεων κάνει τη διαδρομή μοναδική.
Το βιβλίο αποτελεί κόσμημα βιβλιοθήκης καθώς οι μικροί μας αναγνώστες θα μπουν στον κόσμο της ποίησης και θα γνωρίζουν ποιητές και ορισμένα αποσπάσματα από τα έργα τους. Αναμφίβολα, είναι ίσως το πιο σημαντικό παιδικό ανάγνωσμα και ίσως το μοναδικό που δίνει τη δυνατότητα στο παιδί να γνωρίσει και να εντρυφήσει στην ποίηση! Για τους ρομαντικούς και ευσυνείδητους γονείς που επιθυμούν το καλύτερο για τα παιδιά τους είναι ένα βιβλίο must για τις βιβλιοθήκες τους!
 
 
 
 
 
Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτιή Βιβλίου “Ποτέ μην τα παρατάς!” της Ελένης Ηλιάδου - Πολυκαρπίδη


Ο Λευτέρης είναι ένα μικρό παιδί που πάντα μένει τελευταίος. Το κινητικό του πρόβλημα δεν του παρέχει την ευχέρεια να μπορεί να περπατήσει χωρίς πατερίτσα και με γρηγοράδα. Αυτό τον θυμώνει και τον απογοητεύει υπενθυμίζοντας στον εαυτό του ότι δεν είναι ικανός όπως οι άλλοι καθώς και τη διαφορετικότητά του.
Οι φίλοι του και τα παιδιά της τάξης του έχουν κουραστεί να συμβαδίζουν με τον αργό Λευτέρη και αυτό τους κάνει να αισθάνονται θυμό. Μέχρι που ένας νέος δάσκαλος έρχεται στο σχολείο, ο κύριος Άγγελος. Ο κύριος Άγγελος είναι ένας γλυκύτατος δάσκαλος εικαστικών που θα προσέξει από την πρώτη στιγμή τον απομονωμένο Λευτέρη. Θα βάλει τα παιδιά να φτιάξουν μία ζωγραφιά έχοντας ένα μήνυμα να προσδώσει η κάθε μία. Μετά από την ολοκλήρωσή τους θα οργανώσει έναν διαγωνισμό για την καλύτερη, την ψηφοφορία της οποίας καλούνται να κάνουν οι ίδιοι οι μαθητές. Εκεί, μία έκπληξη περιμένει τον απογοητευμένο Λευτέρη.
Πρόκειται για ένα παιδικό βιβλίο που εξυμνεί αρχικά την αγάπη και τον ισχυρό δεσμό που μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ δασκάλου και μαθητή. Όταν ένας εκπαιδευτικός αντιμετωπίζει την εργασία του ως λειτούργημα μεταστρέφει το κάθε φοβισμένο ή αδύναμο παιδί σε δυναμικό και με αυτοπεποίθηση. Με αυτόν τον τρόπο, αυτό το βιβλίο αποκτά μία δυναμική ιδιαίτερη, η οποία δείχνει σε κάθε δάσκαλο το σπουδαίο και θεάρεστο έργο που καλείται να φέρει εις πέρας με απόλυτη επιτυχία. Η κατανόηση, η στήριξη και η βοήθειά του ενδυναμώνει την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού με οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζει. Η αγάπη που προσφέρει απλόχερα, λοιπόν, ένας παιδαγωγός παρακινεί κάθε παιδί να προσπαθήσει και να αναδείξει δυνατότητες που το ίδιο δεν βλέπει μέσα στην “σκοτεινιά” που κατακλύζει το είναι του και τις σκέψεις του. Φυσικά, στη θέση του εκπαιδευτικού θα μπορούσε να είναι και κάθε άλλη ιδιότητα όπως ένας γονιός.
Φυσικά, δεν λείπει από τις σελίδες, τουλάχιστον στο πρώτο κομμάτι της ιστορίας το bullying που εφαρμόζεται σε ένα παιδί που δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες με τα άλλα άτομα της ηλικίας του. Επίσης, βλέπουμε και τους παιδαγωγούς να κουράζονται και να εγκαταλείπουν γρήγορα την προσπάθεια να βοηθήσουν με τον τρόπο τους ένα τέτοιο άτομο και συγχρόνως να μην καταφέρνουν με τα εφόδιά τους και τις γνώσεις τους να μεταλαμπαδεύσουν στα υπόλοιπα παιδιά όλα όσα έχουν μάθει με τρόπο κατανοητό.
Τέλος, ο συνδυασμός εικόνων και κειμένου είναι το λιθαράκι που κάνουν απολύτως κατανοητό το μήνυμα που θέλει να περάσει η συγγραφέας του βιβλίου, Ελένη Ηλιάδου – Πολυκαρπίδη, με αυτή την τόσο ιδιαίτερη και συγκινητική ιστορία της. Οι εκφράσεις των προσώπων αποτυπώνουν κάθε συναίσθημα από αυτό του φόβου και του θυμού μέχρι αυτό της αισιοδοξίας και της ηρεμίας! Το σκληρόδετο δέσιμο αποτελεί ένα ακόμα συν για το βιβλίο και αναμφίβολα κάθε παιδί θα ενθουσιαστεί τόσο από την αρχική εντύπωση που θα αποκομίσει βλέποντας το συγκεκριμένο πόνημα όσο και από τα μηνύματα που απορρέουν από την ανάγνωση και την εικονογράφηση, η οποία ανήκει στην Τέτη Σώλου!
Εύχομαι να διαβαστεί από όλους γιατί είναι ένας καθρέφτης της αληθινής ζωής και δίνει στους μεγάλους και στα παιδιά τη δυνατότητα να έρθουν στη θέση αυτών των γονιών και αυτού του παιδιού και να κατανοήσουν αυτά που αγνοούν από αμέλεια, την ψυχολογία και την χαμηλή αυτοπεποίθηση που έχουν τέτοια άτομα. 





Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτική Βιβλίου “Ο Άρτσι Γκριν και το Μυστικό του Μάγου” του D. D. Everest


Ο Άρτσι Γκριν γίνεται 12 χρονών και την ημέρα των γενεθλίων του ένα απροσδόκητο δώρο φτάνει στο σπίτι του, όπου διαμένει με τη γιαγιά του καθώς οι γονείς του και η αδερφή του δε ζουν. Η γιαγιά του δεν του μιλάει καθόλου για το παρελθόν και για την οικογένεια γενικότερα μετά από παρότρυνση του πατέρα του.
Αυτό το δώρο θα τον οδηγήσει να ζήσει στην οικογένεια της αδερφής του πατέρα του, την οποία αγνοούσε. Τα δύο του ξαδέρφια θα τον αγκαλιάσουν και θα του δείξουν το μέρος όπου δουλεύουν και αποτελείται από μαγεία, στο Μουσείο της Μαγικής Ποικιλίας. Στο ίδιο μέρος θα εργαστεί και ο Άρτσι μόνο που έχει και ένα χάρισμα, το οποίο είχε χαθεί στο πέρασμα του χρόνου. Όταν θα το ανακαλύψει θα σοκαριστεί και θα νομίζει ότι απλά ονειρεύεται. Αυτό το χάρισμά του είναι ότι μπορεί να ακούσει και να μιλήσει με τα βιβλία, τα μαγικά βιβλία που υπάρχουν στον περιβάλλοντα χώρο της εργασίας του.
Η εξέλιξη της ιστορίας ξεκινά ως αναφορά στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και φτάνουμε στα 1600 της Αγγλίας. Από εκεί μεταφερόμαστε στο σήμερα.
Ο συγγραφέας, D. D. Everest, μας παρουσιάζει έναν 12χρονο με απίστευτη ωριμότητα, γενναιότητα και εξυπνάδα, ο οποίος δε θα φοβηθεί να τα βάλει ακόμα και με μάγους ισχυρούς. Την ίδια γενναιότητα προβάλουν και τα ξαδέρφια του Άρτσι, τα οποία θα τον βοηθήσουν να εξιχνιάσουν το μυστήριο που υπάρχει γύρω από το βιβλίο που πήρε δώρο την ημέρα των γενεθλίων του και τους Άπληστους που έχουν βάλει σκοπό να εξαφανίσουν κάθε τι καλό και να κυριαρχήσουν τον κόσμο.
Οι ατάκες των χαρακτήρων προκαλούν γέλιο και φτάνοντας στο τέλος της ιστορίας μας δημιουργείται μία ευφορία και μία γλυκιά μελαγχολία ότι κάτι τόσο όμορφο έφτασε στο τέλος του. Όσοι διαβάσουν το συγκεκριμένο βιβλίο θα περιμένουν εναγωνίως να βγει και η συνέχεια του βιβλίου, της δεύτερης περιπέτειας του Άρτσι Γκριν!





Βασιλική Διαμάντη 
 

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ας γνωρίσουμε το βιβλίο "ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ" Ελένη Ηλιάδου Πολυκαρπίδη

Αύριο, Τρίτη 3 Δεκεμβρίου, είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ.

Τα άτομα με αναπηρία, αντιμετωπίζουν εμπόδια στην καθημερινή ζωή, εφόσον η κοινωνία πολλές φορές δε λαμβάνει υπόψη τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ομάδας πληθυσμού, τις δυνατότητες και τις ειδικές τους ανάγκες. Αναπηρία, πλέον θεωρείται το αποτέλεσμα της σχέσης των ικανοτήτων ενός ατόμου και των απαιτήσεων του περιβάλλοντος. Τα άτομα αυτά βιώνουν συχνά το φαινόμενο του "Κοινωνικού Αποκλεισμού". Αισθάνονται την περιθωριοποίηση και στέρηση της συμμετοχής στα κοινωνικά, δημόσια αγαθά και υπηρεσίες, που πρέπει να είναι κοινά σε όλους τους πολίτες ενός κράτους. Τα άτομα με αναπηρία δε ζητάνε να γίνει η ζωή τους ευκολότερη. Ζητάνε να γίνει η ζωή τους ΙΣΗ με τη δική μας. Στόχος πρέπει να είναι όχι η τυπική, αλλά η πραγματική ισότητα, η οποία σημαίνει ίσες ευκαιρίες στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Αυτό που πρέπει να επιδιώκεται είναι ο σεβασμός της ατομικής και ομαδικής ιδιαιτερότητας.

Με την αφορμή, λοιπόν, αυτής της ημέρας, θα θέλαμε να σας προτείνουμε το βιβλίο της Ελένης Ηλιάδου Πολυκαρπίδη "ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Θύρα.


Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Το θέμα

Η Ελένη Ηλιάδου μας αφηγείται την ιστορία του μικρού Λευτέρη και του δασκάλου του, του κυρίου Άγγελου. Περιγράφει το πώς ένας δάσκαλος που ενδιαφέρεται μπορεί να δώσει ώθηση σε ένα παιδί με σωματική αναπηρία. Ο Λευτέρης, ο μικρός μαθητής, αντιμετωπίζει κινητικό πρόβλημα και φοβάται ότι ότι δεν θα μπορεί να καταφέρει πλέον τίποτα στη ζωή του, Μέχρι που ο κύριος Άγγελος, έρχεται σαν… άγγελος και τον βοηθάει να δει μια άλλη οπτική στα πράγματα. Με τη βοήθεια της τέχνης, τον παρακινεί να αξιοποιήσει ένα χάρισμά του. Ένα ταλέντο στη ζωγραφική που ο Λευτέρης ποτέ δεν αξιολόγησε ότι έχει και έτσι να βγει από την απελπισία στην οποία έχει βυθιστεί!

Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται;

Εξ ορισμού, λόγω του ότι το κείμενο είναι αρκετά εκτενές μπορεί να διαβαστεί με άνεση από παιδιά ηλικίας 9 ετών και πάνω.

Ωστόσο, η εικονογράφηση είναι πολύ ζωντανή και παραστατική, γι’ αυτό μπορεί να λειτουργήσει και σε μικρότερα παιδιά, αν διαβαστεί με το γονέα. Κάποιοι γονείς το διαβάζουν και σε παιδιά από 4 ετών και άνω.

Το βιβλίο είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα για κάθε ηλικία. Κι αυτό για τρεις λόγους.

α) Μορφές – σύμβολα

Οι δύο βασικές μορφές, ο μαθητής και ο δάσκαλος, είναι μορφές – σύμβολα. Θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε άλλες καταστάσεις και να πάρουν άλλα πρόσωπα, ανάλογα με το τι θυμίζουν στον καθένα μας.

Ο «Λευτέρης» δεν είναι απαραίτητο να είναι ένα παιδί με σωματική αναπηρία. Θα μπορούσε να είναι ένα παιδί με οποιαδήποτε άλλη δυσκολία που το κάνει να νιώθει κατώτερο. Θα μπορούσε να είναι ένας ενήλικας που διανύει μια σκοτεινή περίοδο στη ζωή του, για οποιοδήποτε λόγο! Που νιώθει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει πλέον, ότι δεν έχει κανένα μέλλον πια και καμία ελπίδα να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.

Ο «κύριος Άγγελος» είναι, αρχικά, το πρότυπο του δασκάλου. Είναι ο δάσκαλος που δεν ενδιαφέρεται μόνο για τη γνώση, αλλά σκύβει με αγάπη πάνω από το πρόβλημα του μαθητή του. Θέλει να τον βοηθήσει να το δεχτεί και να το διαχειριστεί. Αυτό το ειλικρινές ενδιαφέρον είναι το σημείο – κλειδί για οποιονδήποτε ασχολείται με παιδιά. Έτσι, το βιβλίο θα «μιλήσει» υπέροχα σε κάθε εκπαιδευτικό, αλλά και παιδίατρο και γονέα και σε οποιονδήποτε βρίσκεται κοντά σε παιδιά. Δείχνει ξεκάθαρα πώς το περιβάλλον του παιδιού και η ενθάρρυνση που λαμβάνει από τους άλλους, το βοηθούν να ξεπεράσει την ηττοπάθειά του!

β) Bullying

Το βιβλίο «Ποτέ μην τα παρατάς!» κάνει σαφείς αναφορές στο bullying. Στις πρώτες κιόλας προτάσεις, δηλώνεται ότι ένας από τους βασικούς λόγους που ο Λευτέρης αισθάνεται μειονεκτικά, είναι τα πειράγματα και οι κοροϊδίες των συμμαθητών του για τη σωματική του αδυναμία.

Στη συνέχεια, φαίνεται με ποιο τρόπο ο εκπαιδευτικός χειρίζεται το θέμα. Φροντίζει να δείξει σε όλα τα παιδιά πως ο Λευτέρης έχει τη δική του αξία, όπως όλοι.

γ) Δίδαγμα για όλους

Το δίδαγμα του βιβλίου είναι ένα μάθημα αισιοδοξίας και ελπίδας, πανανθρώπινο. Μας προτρέπει να μην τα παρατήσουμε ποτέ! Όταν νομίζουμε ότι όλες οι ευκαιρίες έχουν χαθεί, μας θυμίζει ότι υπάρχουν κοντά μας άνθρωποι που θα μας πιάσουν από το χέρι και θα μας βοηθήσουν να δούμε μια άλλη οδό.

Η υπέροχη εικονογράφηση

Το βιβλίο συνοδεύει η καταπληκτική εικονογράφηση της κυρίας Τέτης Σώλου. Έχει εικονογραφήσει στο παρελθόν πληθώρα παιδικών βιβλίων και το στιλ της είναι εύκολα αναγνωρίσιμο από πολλούς.

Η εικονογράφηση είναι ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του βιβλίου. Είναι πολύ ζωντανή και παραστατική, σε υπέροχη αντιστοιχία με το κείμενο. Γι’ αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί από μικρότερες ηλικίες μαζί με τον γονέα.

Αλλά και η ίδια η κυρία Σώλου ένιωσε ότι το κείμενο την ενέπνευσε μοναδικά. Της έδωσε συμβολισμούς που τη βοήθησαν να δημιουργήσει το όμορφο αποτέλεσμα! Το έγραψε η ίδια στο προσωπικό της blog ότι θαύμασε το κείμενο που τροφοδότησε τη φαντασία της.

Πώς γεννήθηκε το βιβλίο;

Το βιβλίο έχει βραβευτεί σε λογοτεχνικό διαγωνισμό και έχει μια μικρή ιστορία την οποία αφηγήθηκε η αδελφή της Ελένης Ηλιάδου Μαρία.

« Εγώ εκείνο το διάστημα είχα γράψει κάποια δικά μου διηγήματα και έψαχνα λογοτεχνικούς διαγωνισμούς για να τα στείλω. Ανάμεσα σε αυτούς βρήκα τον Ε’ Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας» με θέμα «Το Σχολείο» που ήταν σε εξέλιξη εκείνη την περίοδο. Όταν η Ελένη μού είπε το θέμα του δικού της διηγήματος, της είπα αμέσως για το Διαγωνισμό που είχα ανακαλύψει! Το θέμα του ταίριαζε τέλεια με το γραπτό της!

Έτσι, αποφασίσαμε να στείλουμε και οι δύο τις συμμετοχές μας, η Ελένη με το «Λευτέρη» κι εγώ με ένα διήγημα ενηλίκων. Για λόγους διαφάνειας της διαδικασίας, οι συγγραφείς συμμετείχαν στο διαγωνισμό με ψευδώνυμα. Επομένως, η κριτική επιτροπή του διαγωνισμού δε γνώριζε τη συγγένειά μας. Όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα και αποκαλύφθηκε η ταυτότητα των συμμετεχόντων, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μας και για την επιτροπή το ότι 2 αδερφές διακρίθηκαν στον ίδιο διαγωνισμό.

Από την πρώτη στιγμή που διάβασα το χειρόγραφο της Ελένης, είχα πιστέψει πολύ σε αυτή την ιστορία! Πίστευα ότι άξιζε το Α’ Βραβείο! Τελικά εγώ πήρα έπαινο, το κείμενο του Λευτέρη, όμως, απέσπασε το Γ’ Βραβείο στο Διαγωνισμό!

Να σημειωθεί ότι ο Διαγωνισμός δεν αφορούσε παιδικά βιβλία. Γι’ αυτό και είναι αξιοθαύμαστο το πώς ο «Λευτέρης» βραβεύτηκε σε Διαγωνισμό Διηγήματος γενικού περιεχομένου και στη συνέχεια κέντρισε το ενδιαφέρον των Εκδόσεων Θύρα ως παιδικό βιβλίο! Γι’ αυτό ανέφερα ότι είναι ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες!».

Με λίγα λόγια…

Η Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία που έχει οριστεί για τις 3 Δεκεμβρίου μας δίνει αφορμή να διαβάσουμε στην τάξη αλλά και στο σπίτι το βιβλίο της Ελένης Ηλιάδου. Πόσο χρειαζόμαστε όλοι, παιδιά και μεγάλοι, ένα ανάγνωσμα που μας θυμίζει να μην τα παρατάμε. Να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, να σεβόμαστε τους άλλους και να εκτιμούμε όσους μας απλώνουν ένα χέρι βοηθείας.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τις εκδόσεις Σταμούλη που έχουν την κεντρική διάθεση, Τμήμα πωλήσεων, sales@stamoulis.gr, 210-5238305.

Συζητώντας με τον Γιάννη Φιλιππίδη

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Γ.Φ.: Αν πρέπει να διαλέξω μονάχα έναν, τότε θα μιλήσω για τον Παύλο τον Μάτεση («Η μητέρα του σκύλου») ο οποίος υπήρξε ίνδαλμά μου και δάσκαλος στη γραφή, ταυτόχρονα.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Γ.Φ.: Ήτανε το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» του Μενέλαου Λουντέμη, ο οποίος στον νομό Πέλλας όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, θεωρείται γηγενής. Αυτό συνέβη στα οχτώ μου χρόνια. Χρειάστηκε βέβαια να το ξαναδιαβάσω ξανά και ξανά σε διαφορετικές μεθύστερες ηλικίες, ενόσω εν τω μεταξύ πάλευα να τον καταλάβω, αναζητώντας τον σε απολύτως ενήλικά του μυθιστορήματα. Έτσι, έπεσα όπως λέμε πολύ απλά, από νωρίς και στα σκληρά!


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Γ.Φ.: Σπούδασα θέατρο μέσα από μια σχολή, που προήγαγε τον λόγο. Την ίδια εποχή, δούλευα στη θεατρική σκηνή για να αυτοβιοπορίζομαι. Η σχολή μου δίδασκε τα καλύτερα και γω δούλευα σε εμπορικές παραστάσεις. Δεν είχα σκοπό όταν κατέβαινα στην Αθήνα άλλο, παρά να προσεγγίσω την ανθρώπινη ψυχή. Ταυτόχρονα έγραφα κείμενα δικά μου από μικράκι στην γραφομηχανή που είχα από οχτώ ετών και διάβαζα ενήλικη πεζογραφία από την μικρότερη πιθανή ηλικία, ως τα 33 μου χρόνια, που προέκυψε μια σπάνια νόσος, που θαμπώνει οριστικά την οπτική ικανότητα. Είχα διαβάσει όμως, όσο πέντε νέοι άνθρωποι μαζί! Έχοντας μέσα από το θέατρο μπόλικο ελεύθερο χρόνο, ήτανε τώρα που το σκέφτομαι, το να θεωρώ μονόδρομο την μεταστροφή μου προς το πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή. Έτσι επιχείρησα να προσεγγίσω με τον δικό μου πήχυ και τις δικές μου απαιτήσεις, την ανθρώπινη ψυχή. Στην άσκηση του θεατρικού επαγγέλματος, είσαι ένα σκηνοθετημένο καλά πιόνι, που εκτελεί οδηγίες των άλλων. Με τη συγγραφή εν τέλει, κόλλησα στο γεγονός, ότι εκεί απόλυτος εμπνευστής και δημιουργός είναι ο συγγραφέας, άντε και οι εξωτερικές επιρροές του. Βούλιαξα, μαγεύτηκα, είδα την υπερευαισθησία μου, να μου ανοίγει το μυαλό.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Είχε λιακάδα σήμερα”;

Γ.Φ.: Πρόκειται για ένα βιβλίο που με κυνηγούσε δύο χρόνια στη σκέψη, αλλά χρειάστηκε ένα φθινόπωρο ολόκληρο κι έναν χειμώνα για να κατέβει τόσο δυνατό από μέσα μου, που όφειλα να σταθώ διάφανος στα συναισθήματα, πρώτιστα τα δικά μου, να μπορώ να εμφυσήσω ενέργεια στα βασικά πρόσωπα αλλά και τους δεύτερους ρόλους, που όλοι τους σα θίασος, υπήρχανε στιγμές που ένιωθα ότι με συντρόφευαν στις ώρες που το κείμενο έτρεχε και το μυαλό του συγγραφέα, απλά υπάκουε τις επιθυμίες των ηρώων του, γιατί υπάρχουν όχι συχνά, για μένα ωστόσο αρκετά συχνά, που γράφοντας αισθάνομαι ότι περιγράφω πρόσωπα πραγματικά. Μ’ ό,τι χαίρονται ή μ’ ό,τι δυστυχούν, όφειλα να το περάσω πρώτος εγώ. Άλλοτε γελούσα, άλλοτε πάλι τα ’μπηγα, έπαιρνα μια αναπνοή, συνέχιζα. Αυτό το ενδέκατο βιβλίο μου εν τέλει, φρονώ ότι κρύβει πολλές συναισθηματικές λιακάδες στη ροή του, φωτεινές στιγμές, ευτυχείς συγκυρίες, δυο όμορφους έρωτες από διαφορετικά ζευγάρια που θα βιώσουν την έννοια της αληθινής ευτυχίας. Για πάντα; Τι θα πει «για πάντα»; Θα δανειστώ εδώ τις δυο πρώτες φράσεις από το οπισθόφυλλο της Λιακάδας: «Μετριέται η ευτυχία; Γιατί μήπως στ’ αλήθεια μετριέται η ίδια μας η ζωή;» Κάπως έτσι κυλάει αυτό το βιβλίο, του οποίου η επιτυχία με το σχεδόν μη εξώφυλλο, με ξάφνιασε και με συγκίνησε. Αλίμονο, η ζωή δεν κρύβει πάντα λιακάδες.


Ερώτηση 5η: Στην ιστορία σας μας μιλάτε για κοινωνικά θέματα όπως η “αποκλήρωση” της ίδιας της οικογένειας γιατί μία γυναίκα έμεινε έγκυος πριν το γάμο. Πόσο έχει αλλάξει η στάση ζωής των ανθρώπων τα τελευταία χρόνια πάνω σε αυτό το ζήτημα;

Γ.Φ.: Φοβάμαι πως θ’ αναφερθώ σε διαφορετικές κοινωνίες και σε οικογενειακό Ph. Το παρελθόν στοιχειώνει γενιά τη γενιά. Υπόλοιπα νοοτροπιών παλιών υπάρχουν, αλλά δεν θα τολμήσει εύκολα ένας πατέρας στην εποχή μας, να οδηγήσει ένα κορίτσι σε πειθαναγκαστική άμβλωση και συνοικέσιο. Αυτά εν πολλοίς έχουν εκλείψει. Στην εποχή μας οι νέοι, μπορούν να επαναστατήσουν ευκολότερα, η κοινωνία της πληροφορίας σ’ αυτό, βοηθάει πολύ. Στις αρχές της δεκαετίες του ’70, ένα κορίτσι δεν έφευγε νύχτα από το πατρικό του για ν’ αναζητήσει το μέλλον του. Και όμως! Δείτε πως περιγράφονται οι ηρωίδες μου, υπερβατικές για να μας δείξουν το δρόμο όπως συμβαίνει στην πεζογραφία, αλλά ταυτόχρονα συνέβαινε και στο παρελθόν με μεγαλύτερη σπανιότητα, αφού οι πιο κλειστές κι οπισθοδρομικές κοινωνίες, δεν επέτρεπαν σε κορίτσια αλλά και σε αγόρια να αρπάζουν την ζωή τους από τα μαλλιά, να θυμηθούμε ότι ακόμα και η ενηλικίωση ενός παιδιού, γινόταν στα 21 του χρόνια μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ΄80.


Ερώτηση 6η: Η ενδοοικογενειακή βία επίσης λαμβάνει χώρα στην ιστορία σας. Που πιστεύετε ότι οφείλεται στη διαιώνισή της μέσα στην πάροδο των χρόνων;

Γ.Φ.: Και βέβαια είναι έτσι. Το ’πα και πιο πάνω μόλις, οι παλιές γενιές, αφήνουν τα απόνερα της ιδεολογίας τους στους πιο σύγχρονους, σε εποχές παλιότερες αυτό εξελισσόταν αργά, τώρα η ενημέρωση, η σύγχρονη συλλογική κοινωνική μνήμη, η κοινωνική στήριξη μέσα από ομάδες ή γραμμές αυτοβοήθειας, όλα συνεργούν στο να περάσουμε σε μια εποχή, όλο και πιο βελτιωμένη ως προς τα οπισθοδρομικά ήθη της. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ακόμα και μέσα σε μια οικογένεια, εκεί που τελειώνει η ελευθερία του ενός, ξεκινάει αυτή του άλλου.


Ερώτηση 7η: Ο καρκίνος είναι μία ασθένεια που μαστίζει πολύ κόσμο. Στο τέλος μας εξιστορείτε τη δική σας ιστορία. Πόσο πόνο δημιουργεί ο χαμός ενός ανθρώπου από αυτή την ασθένεια και πώς μπορεί κάποιος να ανταπεξέλθει και να αντιμετωπίσει την αλήθεια της νόσου και από τις δύο πλευρές, των νοσούντων και των αγαπημένων τους προσώπων;

Γ.Φ.: Στο «Είχε λιακάδα σήμερα», δεν θίγεται μονάχα το ζήτημα του καρκίνου, όσο και διάφορων νόσων ή ασθενειών που χαρακτηρίζονται ως «δύσκολες» κι είναι βέβαια ανήκεστες και χρόνιες. Αν έχει να δώσει ένα σαφές κι από ψυχή σε ψυχή νόημα, είναι πως η ζωή μας, τα πόδια, τα χέρια, η γενική μας υγεία, δεν είναι δεδομένα, δεν τ’ αγοράζουμε, μας χαρίζονται από τον Πλάστη. Όποιος πιστεύει ότι διαβιεί με γραπτή εγγύηση αντιπροσωπείας, σφάλλει. Κακώς δεν υπάρχει ένας ψυχολόγος, ένα μάθημα, ανάμεσα στα τόσα άχρηστα, που να διδάσκει στις νεότερες γενιές, πως η ζωή είναι δώρο, η ευτυχία κατά τη διάρκειά της το ιδανικό και πως αυτό, συμβαίνει ακόμα κι αν συντρέχουν βάσανα, αντιμετωπίσιμα ή και όχι.


Ερώτηση 8η: Στη σελίδα 119 μας λέτε ότι «...Η ζωή είναι μια όμορφη λιακάδα που οφείλεις να τη ζήσεις ανεφέλωτη...». Γιατί οι άνθρωποι προτιμούν να βλέπουν μόνο τις συννεφιές και τις καταιγίδες και όχι τις λιακάδες; Τι συμβουλή θα δίνατε σε αυτούς τους ανθρώπους;

Γ.Φ.: Αυτοί για μένα, είναι οι μεγαλύτεροι εγωιστές που περιέγραψα μόλις! Είναι οι άνθρωποι που κυκλοφορούν με εγγύηση καλής λειτουργίας. Αυτοί/ες που θεωρούν τα βασικά ως δεδομένα, απατώνται! Η ζωή πρέπει να βιώνεται όσο πιο όμορφα γίνεται. Κι ας μη βιαστεί να καταληφθεί κανείς από άγχος. Κι αν η θεώρηση τού να μην βλέπεις τα πράγματα από την όμορφή τους στιγμή ως τώρα, ποτέ δεν είναι αργά. Γιατί εδώ, ο φίλος σας ο συγγραφέας, θα πει για πολλοστή φορά, πως η ζωή εξακριβωμένα και για τον καθένα μας είναι μία, το πολύ! Αξίζει κι είναι ανάγκη μας να ψαχτούμε μεταφυσικά ως προς τις επόμενες. Αλλά μέχρι στιγμής, μια ζωή έχουμε μόνο, κι αυτή συχνά, όχι μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Αξίζει ν’ απολαμβάνουμε την κάθε λεπτομέρειά της και να αυτοβελτιωνόμαστε όσο ωριμάζουμε!


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Γ.Φ.: Να επιλέγουν τίτλους και συγγραφείς, όχι από δύο ή τρεις εκδοτικούς οίκους, ούτε τα πόδια τους να βαλτώνουν στα πολυδιαφημιζόμενα βιβλία, που συχνά είναι και λιγότερο ποιοτικής υφής, δεν ενεργοποιούν το μυαλό και την ψυχή, αλλά τα κατώτερα ένστικτα. Να ψάχνουν φωνές που να τους εκφράζουν. Και πρώτιστα να ’ναι πεπεισμένοι, πως η ημιμάθεια των τριών-πέντε ονομάτων, δεν αρκεί. Η αγορά ενός βιβλίου, είναι η ψήφος κάθε αναγνώστη και αναγνώστριας ως προς το μέλλον. Θέλουμε να φτάσουμε σ’ ένα μέλλον και μια πατρίδα, που θα ’χει τρεις μάξιμουμ εκδοτικούς οίκους και δέκα συγγραφείς; Προσέξτε πού αφήνετε τον οβολό και την ψήφο της αγοράς σας. Κυκλοφορούν ανάμεσά σας ταλέντα, που θα τα λατρεύατε, αν σας τα πρότειναν τα πιο γνωστά λογότυπα. Έχετε ποτέ σκεφτεί πόση εμπορική σημασία ενέχουν αυτά τα ίδια εμπορικά λογότυπα;


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Γ.Φ.: Δεν θα ’θελα να πω πολλά για το καινούργιο μου βιβλίο, τώρα πια συγγράφεται και τρέχει καθημερινά η ροή του. Πρόκειται για ένα αγγελικό πλάσμα, που θα ταλαιπωρηθεί ανελέητα και πρώτιστα, από μένα ως συγγραφέα, αλλά της μοιράζω χωρίς μια αναγκαία σειρά αλληλουχίας γεγονότων το φως στην ψυχή, όσο και το σκοτάδι, θα περάσει όμορφα, θα περάσει ωστόσο και δύσκολα, αλλά η αγγελική αυτή ψυχή της, ίσως και να τη διασώσει, δίνοντας λύσεις σ’ ένα μέλλον, που μόνο φως δε δείχνει να προμηνύει.


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!





Ο Γιάννης Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και υπεύθυνος εκδόσεων της Άνεμος Εκδοτική. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και επώνυμες ιστοσελίδες. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Από το 2013 αρθρογραφεί κι είναι αρχισυντάκτης στο www.anemosmagazine.gr
Εργογραφία
Aπό την Άνεμος εκδοτική κυκλοφορούν τα βιβλία του: 
«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» (μυθιστόρημα, 2006)
«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι "αχ"» (μυθιστόρημα, 2008)
«Μα, το ψάρι είναι φρούτο» (οχτώ απρόβλεπτες ιστορίες, για ενήλικους αναγνώστες, 2011)
«Kρατάς μυστικό;» (μυθιστόρημα, 2011) 
«Zωή με λες» (παιχνίδια πεζογραφίας, 2011)
«Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης» (μυθιστόρημα, 2012).     
«Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης» (μυθιστόρημα, 2014)
«Το ασανσέρ των οκτώμιση» (θεατρικό, 2015)
«Κωδικός Ελευθερία»(παιχνίδια πεζογραφίας, 2015)
«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» (μυθιστόρημα, 2017)
«Είχε λιακάδα σήμερα» (μυθιστόρημα, 2019)
Πολυσυμμετοχικά
«Το προσωπικό μου θέατρο σκιών» (συμμετοχή, ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011) 
«Προσωπογραφίες» (συμμετοχή, ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011).





Είχε λιακάδα σήμερα
Μετριέται άραγε η ευτυχία; Αλλά γιατί; Μήπως μετριέται η ίδια η ζωή μας; Έχουμε τη δύναμη να την προσδιορίσουμε χρονικά, να βάλουμε τις προϋποθέσεις ή μήπως είμαστε απλά πλατανόφυλλα, γεννημένοι στα κλαδιά ενός αρχαίου δέντρου, που ακολουθούν το πεπρωμένο μιας μοίρας αντίστοιχης με τη δική μας; Φύτρα, λαμπερό πράσινο φύλλο ως το προδιαγραμμένο κιτρίνισμα λίγο πριν την πτώση, ένα με το χώμα, αυτό από το οποίο προερχόμαστε.
Δυο χειραφετημένες νεαρές γυναίκες θ’ αποδράσουν από τη λάσπη της ίδιας επαρχίας, που θα επέβαλλε σ’ αυτές τον μαρασμό. Δεν έχουν ξανασυναντηθεί, ωστόσο θα σμίξουν για πάντα στο παρόν και το κοινό τους μέλλον. Τις ενώνει το ίδιο αίμα, οι ανυπόταχτες ψυχές τους ένας ατσάλινος κρίκος ζωής. Έχουν πληρώσει και οι δύο το ίδιο τίμημα: την αβεβαιότητα του φόβου για τη φυγή τους, με φόντο τη σκοτεινή και δυσοίωνη πολιτικά εποχή των δεκαετιών του ’50-’70.
Ο χρόνος ωστόσο; Πότε και γιατί πρέπει να συμβαίνει οι ζωές των ανθρώπων να ρίχνουν τίτλους τέλους; Είναι αναγκαίο άραγε να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας με την πεποίθηση ότι θα ζήσουμε ως τα βαθιά μας γεράματα, κερδίζοντας τον θάνατο; Μα, το ζήτημα είναι να κερδίσουμε την ίδια μας τη ζωή. Όση και να 'ναι σε μετρήσιμη διάρκεια.
Ένα μυθιστόρημα-ποταμός από τη μοναδική, λυρική πένα του Γιάννη Φιλιππίδη που σαγηνεύει, καθηλώνει, συγκινεί και κατακτά τον αναγνώστη, αφήνοντάς του μια ανεξίτηλη γλυκόπικρη γεύση. 
 

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Πρόσκληση παρουσίασης βιβλίου "Το άλλο μισό"


ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Οι ελεγείες της Μπιερβίλλ" Carles Riba


Carles Riba
Οι ελεγείες της Μπιερβίλλ
Εισαγωγή – Μετάφραση: Eusebi Ayensa – Νίκος Πρατσίνης
Σελ. 128
τιμή χωρίς ΦΠΑ: 12 €
ISBN: 978-960-6624-84-1

Από τις εκδόσεις Printa, και στη σειρά «Ποίηση για πάντα», κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Carles Riba με τίτλο Οι ελεγείες της Μπιερβίλλ, σε μετάφραση από τα καταλανικά, και με εκτενή εισαγωγή, των Εουζέμπι Αγιένσα και Νίκου Πρατσίνη.

Μετά την ήττα των Δημοκρατικών στην Ισπανία, ο μεγάλος Καταλανός ποιητής και κλασικός φιλόλογος Κάρλες Ρίμπα (1893-1959) –λαμπρός μεταφραστής του Ομήρου, μεταξύ άλλων, και ο πρώτος μεταφραστής ποιημάτων του Κ.Π. Καβάφη σε γλώσσα της Ιβηρικής, εν προκειμένω στα καταλανικά–, καταφεύγει στη Γαλλία, μες στη φρίκη του παγκόσμιου πολέμου. Παρά τη διάψευση των ελπίδων και των βεβαιοτήτων του, μετά από μια επώδυνη κατάδυση στη «σκοτεινή νύχτα της ψυχής», λυτρώνεται τελικά από την κατάθλιψη, αποφεύγει την παραίτηση. Πώς; Στρεφόμενος, προκειμένου να αντλήσει δύναμη, στην αγαπημένη κλασική Ελλάδα των σπουδών του και στις μνήμες από το ταξίδι του στην Ελλάδα το 1927, συνοδεία της αγαπημένης συντρόφου του, της ποιήτριας Κλεμεντίνα Αρντερίου.

Μαρτυρία και καρπός του ταξιδιού αυτού της ψυχής και του νου είναι οι δώδεκα Ελεγείες της Μπιερβίλλ, κορυφαίο έργο του, εμβληματικό κείμενο της καταλανικής και της ευρωπαϊκής ποίησης του εικοστού αιώνα, εμπνευσμένο από την κλασική ελληνική παιδεία. Βαθιά φιλοσοφική ποίηση με έντονη τη βιωματική σφραγίδα του υπαρξισμού, αποτυπώνει το πέρασμα του ποιητή από τον αυστηρό, «στεγνό» και συντηρητικό χριστιανισμό του καθολικισμού σε έναν ορφικό χριστιανισμό στα μέτρα των ανθρώπινων πραγμάτων. Χαρακτηριστικός ο ακροτελεύτιος στίχος της ενδέκατης Ελεγείας: «… άνθρωπος εν μέσω των ανθρώπων εγώ, θεός ενάντια στους θεούς ο Θεός μου».

Τη δίγλωσση έκδοση συμπληρώνουν σχόλια του ίδιου του Κάρλες Ρίμπα, καθώς επίλογος του –Καταλανού μελετητή της ποίησής του– Jaume Medina.