Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Συζητώντας με την Τόνια Κυριφίδη

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Τ.Κ.: Θα ήταν άδικο να αναφερθώ σε έναν και μόνο συγγραφέα, γιατί υπάρχουν τόσοι στο χώρο της συγγραφής, παλαιοί/κλασσικοί, μα και νεότεροι, που έχουν επιδείξει μεγάλο και αξιόλογο έργο. Συνεπώς θα ήταν δύσκολο να απομονώσω μονάχα έναν. Επιτρέψτε μου λοιπόν να αναφέρω λίγους, αλλά ξεχωριστούς για μένα, οι οποίοι και σηματοδότησαν την αγάπη μου για το διάβασμα. Ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν από τους πρώτους Έλληνες λογοτέχνες που με κέρδισαν με την ιδιαίτερη γραφή του, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι με την καυστικό τρόπο έκφρασης, οι αδερφές Μπροντέ με την ευαισθησία και τον ρομαντισμό τους… Υπάρχουν βεβαίως και τόσοι άλλοι, των οποίων κατάφερα να διαβάσω ορισμένα βιβλία (γιατί είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να τα έχει διαβάσει όλα) τα οποία έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη μου και θα ήθελα μάλιστα, ορισμένα από αυτά, μόλις βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία και ο χρόνος βεβαίως, να τα διαβάσω και πάλι.


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Τ.Κ.: Το πρώτο μου βιβλίο (σαν παιδί) ήταν δώρο μίας πολύ αγαπημένης και μικρής ηλικιακά θείας, της οποίας η αγάπη για τα βιβλία και η συνεχής προτροπή της, μου άνοιξαν έναν καινούργιο δρόμο μάθησης και περιπλάνησης στον μαγικό κόσμο των βιβλίων. Αυτό το βιβλίο ήταν "Ο Μικρός Πρίγκιπας" του Γάλλου Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Και το αμέσως επόμενο, πάλι δώρο (χάρισμα συγκεκριμένα) από την ίδια μικρή θεία, ήταν "Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον" του Ρίτσαρντ Μπαχ. Από τότε ακολούθησαν κι άλλα βιβλία της κλασσικής (όπως συνηθίζουμε να λέμε) λογοτεχνίας, αλλά και αρκετές αισθηματικές νουβέλες, κάποια μυστηρίου (όπως Dan Brown, Katherine Neville) και κάποια ακόμα. Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους πολλοί καινούργιοι δημιουργοί, έχοντας ως όνειρο να κερδίσουν μερίδα του αναγνωστικού κοινού. Μέσα στην πληθώρα αυτή των δημιουργών, σίγουρα υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι εκπρόσωποι του κάθε είδους διηγήματος και θεωρώ πως αξίζουν να τους δοθεί μία ευκαιρία, για να αποδείξουν ποιοι είναι οι ίδιοι, αλλά και τα έργα τους. Πρόσφατα ολοκλήρωσα το βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου "Η Αμαρτία της Ομορφιάς". Ένα μυθιστόρημα με πολλά ιστορικά στοιχεία, δοσμένα με αξιοπρέπεια και σεβασμό. γραμμένα με την εξαιρετική πένα της συγγραφέως, η οποία με ταξίδεψε μέσα από τις πολύ ωραίες περιγραφές της, με συγκίνησε με την πλοκή και τα ψυχογραφήματα των ηρώων της και με κέρδισε με το ύφος και την γλώσσα που χαρακτηρίζουν την ίδια και το έργο της. Δηλώνω θαυμάστριά της!


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Τ.Κ.: Η αλήθεια είναι πως το "μικρόβιο" της συγγραφής το είχα από τα εφηβικά μου χρόνια. Πρώτα απ' όλα, κρατούσα πάντα ημερολόγιο, στο οποίο έγραφα και έγραφα ασταμάτητα. Επίσης έφτιαχνα μικρές ιστορίες στο μυαλό μου και εν συνεχεία, τις αποτύπωνα στο χαρτί. Αργότερα, τις πιο κρυφές μου σκέψεις, επειδή δεν γινόταν να τις μοιραστώ με κανέναν άλλον, προτιμούσα να τις εναποθέτω ευλαβικά στις σελίδες τετραδίων, τα οποία και καταχώνιαζα σε μυστικά σημεία του δωματίου μου. Παράλληλα ζωγράφιζα, σκάρωνα ποιήματα, ανακαλύπτοντας πως για μένα αυτού του είδους η δημιουργία ήταν πρόκληση, αλλά και ένα είδος διεξόδου, αφού στο σπίτι μας επικρατούσε "Στρατιωτικός Νόμος"! Βλέπετε, ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός και Μανιάτης και οι ελευθερίες στο σπίτι μας ήταν περιορισμένες και πολύ ελεγχόμενες… Ωστόσο, τα χρόνια πέρασαν, άρχισα να εργάζομαι, παντρεύτηκα, έκανα οικογένεια. Όλες λοιπόν αυτές οι επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να ασχοληθώ ξανά - ούτε ως χόμπι - με την συγγραφή ή την ζωγραφική κι έτσι αυτή η αγάπη πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Μέχρι το καλοκαίρι του 2016, όπου στην διάρκεια των οικογενειακών καλοκαιρινών διακοπών, άρχισε να γεννιέται στο μυαλό μου η ιστορία της Έμιλυ. Το γεγονός αυτό συνέπεσε και με μία περίεργη φάση στην ζωή μου, λόγω του ό,τι έμεινα χωρίς δουλειά και για λόγους εσωτερικής ανάγκης, αποφάσισα να μεταφέρω αυτήν την ιστορία που τριβέλιζε στο κεφάλι μου, σε χαρτί. Έτσι έξι μήνες μετά, τον Μάρτιο του 2017, έγραψα την λέξη "Τέλος", ολοκληρώνοντας το πρώτο μου μυθιστόρημα!


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής...”;

Τ.Κ.: Το μυθιστόρημα αυτό, θα το κατέτασσα στα κοινωνικά, ψυχολογικά δράματα, με ερωτικές προεκτάσεις. Είναι μία ιστορία με έντονα ψυχογραφήματα, που προσπαθούν να παρουσιάσουν όσο το δυνατόν πιο αναλυτικά την ψυχοσύνθεση των ηρώων. Όσον αφορά τις τολμηρές περιγραφές, θέλω να πιστεύω πως δόθηκαν με σεβασμό στην αισθητική του αναγνωστικού κοινού, με την χρήση λέξεων που - θεωρώ - πως δεν σοκάρουν, ούτε προσβάλλουν και σκοπό είχαν να χρωματίσουν και να φανερώσουν στον αναγνώστη την διαταραγμένη προσωπικότητα της ηρωίδας. Κατά τ' άλλα, πιστεύω πως είναι ένα μυθιστόρημα που έχει να περάσει μηνύματα σε όσους επιλέξουν να το διαβάσουν, αφήνοντας στο τέλος μία γλυκόπικρη γεύση, που εύχομαι κι ελπίζω να μην "εξατμιστεί" εν ριπή οφθαλμού, αμέσως μόλις κλείσει και η τελευταία σελίδα του βιβλίου…


Ερώτηση 5η: Η Έμιλυ Άντερσον επιζητά εκδίκηση. Αυτό ωθεί τον άνθρωπο στη “φθορά” της ψυχής του. Πιστεύετε ότι είναι εύκολο για κάποιον να σταματήσει εγκαίρως και να “ξεχάσει” τα καταστροφικά του σχέδια εναντίον άλλων ανθρώπων;

Τ.Κ.: Για έναν άνθρωπο που έχει βιώσει τον εξευτελισμό, την βία και την κακοποίηση και μάλιστα στην ευαίσθητη παιδική του ηλικία, είναι πολύ δύσκολο να ξεχάσει, να προσπεράσει και να προσποιηθεί πως ποτέ δεν συνέβησαν "σημεία και τέρατα" στην πορεία του και να συνεχίσει αλώβητος την ζωή του. Χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής, τεράστια προσπάθεια και εσωτερικός αγώνας για να καταφέρει κανείς να βγει νικητής από αυτόν τον άνισο πόλεμο. Γιατί η εκδίκηση δεν είναι λύση. Είναι εμμονή. Και δεν θα πρέπει να την μεταφράζουμε σε "απόδοση δικαιοσύνης", ορίζοντας τον εαυτό μας ως τιμωρό και αδέκαστο κριτή των υπαιτίων. Το μίσος και η βία, γεννούν σκοτάδι και τρόμο! Μόνο αν καταφέρουμε να κοιτάξουμε μπροστά, να πιστέψουμε πως υπάρχει φως κι ελπίδα, μόνο τότε μπορούμε να νιώσουμε λυτρωμένοι και ελεύθεροι. Δεν πρέπει λοιπόν ν' αφήσουμε τα όνειρά μας για ένα καλύτερο "αύριο", ενέχυρο στις πληγές του μουχλιασμένου "χθες", γιατί τότε θα γεμίσουμε την ψυχή μας με σκοτάδι. Και όπως λέει και η παροιμία "όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες", έτσι και στην περίπτωση της Έμιλυ, τα πράγματα ξέφυγαν από τον έλεγχό της. Δεν γίνεται να σκορπά τον πόνο και την καταστροφή και να περιμένει να δει φως στην άκρη του τούνελ. Γιατί μόνο η συγχώρεση, η κατανόηση μπορούν να την απεγκλωβίσουν από το μίσος και την μανία που έχει γεμίσει η καρδιά της. Άλλωστε κριτής είναι μονάχα ο Θεός! Εμείς… απλοί θνητοί. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να του "κλέψουμε" αυτό τον ρόλο!


Ερώτηση 6η: Για την απότομη ανέλιξη στον επαγγελματικό τομέα πολλές φορές χρειάζεται να πατήσει κάποιος επί “πτωμάτων” ή να χρησιμοποιήσει αθέμιτους τρόπους. Που θεωρείτε ότι οφείλεται αυτό;

Τ.Κ.: Δυστυχώς αυτό είναι ένα φαινόμενο, όχι μόνο των καιρών μας, αλλά από τότε που οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν την δύναμη που μπορούν να ασκήσουν σε κάποιους άλλους που αισθάνονται πιο αδύναμοι και άνευροι. Είναι λυπηρό, αλλά συμβαίνει. Και αυτό γίνεται γιατί κάποια άτομα δεν έχουν την υπομονή ή και την διάθεση να ακολουθήσουν την παραδοσιακή οδό για να πετύχουν τον σκοπό τους. Δηλαδή μέσα από αγώνα, προσπάθεια, κόπο και θυσίες να καταφέρουν να εξελιχθούν, να προαχθούν και εντέλει, να πετύχουν τους στόχους τους. Προτιμούν τον σύντομο δρόμο, που δεν είναι άλλος από τον εύκολο, τον πλάγιο, τον ανορθόδοξο που προϋποθέτει όμως την θυσία των υπολοίπων στον βωμό της δικής τους επιτυχίας, ανέλιξης και εδραίωσης. Σε έναν κόσμο που δεν επικρατεί η αξιοκρατία, η αυθεντικότητα και η πραγματική αναγνώριση της ανθρώπινης ποιότητας και προσφοράς, τέτοιοι άνθρωποι θα ευδοκιμούν και θα πετυχαίνουν σε βάρος των άξιων και ικανών βιοπαλαιστών!


Ερώτηση 7η: Η κακοποίηση παίρνει σάρκα και οστά. Πόσο σκληρό είναι αυτό για μία αθώα ψυχή;

Τ.Κ.: Η παιδική ηλικία, για κάθε άνθρωπο, είναι και η πιο ξέγνοιαστη περίοδος της ζωής του, την οποία αναπολεί με νοσταλγία και αγάπη. Για κάποιους όμως η περίοδος της παιδικής τους αθωότητας διακόπτεται βίαια από ένα ή και περισσότερα άτομα, που θεωρούν, πως λόγο σωματικής υπεροχής, έχουν το δικαίωμα να βασανίζουν και να κακοποιούν μία παιδική ψυχή. Τα τραύματα και οι πληγές που αφήνει πίσω της μία τέτοια οδυνηρή εμπειρία, είναι πολλά και ανεξίτηλα. Οι συνέπειες τεράστιες και οι τρόποι επούλωσης δύσκολοι και κάποιες φορές, αναποτελεσματικοί. Τα παιδιά που έχουν ζήσει μέσα στην βία, γίνονται δύσπιστα, κλείνονται στον εαυτό τους, έχοντας τάσεις αυτοκαταστροφής, λόγω μειωμένης αυτοεκτίμησης. Κάποιοι από τους έφηβους που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά, δεν καταφέρνουν τα ξεπεράσουν τις επώδυνες μνήμες των βασανιστηρίων τους, με αποτέλεσμα να μείνουν εγκλωβισμένοι στις μαρτυρικές αναμνήσεις τους, δέσμιοι του μίσους που αισθάνονται για τους υπαίτιους των βάναυσων εμπειριών τους. Το ίδιο συνέβη και στην ηρωίδα μου. Έξι ολόκληρα χρόνια έζησε μέσα στην δυστυχία και τον φόβο. Και ως γνωστόν, το μυαλό δεν θέλει πολύ για να θολώσει, να σκοτεινιάσει η ψυχή και να "αδειάσει" το βλέμμα και η καρδιά από αγνά αισθήματα και θέληση για ζωή. Η μοναδική σκέψη που την κρατάει ζωντανή είναι η εκδίκηση που θέλει να πάρει, όταν θα έρθει η κατάλληλη στιγμή. Έτσι αρχίζει να καταστρώνει το σκοτεινό σχέδιό της, με σκοπό να τιμωρήσει όλους όσοι έφταιξαν για την χαμένη της αθωότητα. Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει γι' αυτό; Πώς να απαλύνεις τον πόνο σε μία παιδική ψυχή που αιμορραγεί; Που υποφέρει βουβά; Πριν λοιπόν ο οποιοσδήποτε αποφασίσει να την καταδικάσει, θα πρέπει πρώτα να συμμεριστεί τον πόνο της και να αξιολογήσει το μέγεθος της ζημιάς που υπέστη.


Ερώτηση 8η: Ο πατέρας της Έμιλυ είναι ο μόνος που καταφέρνει να αγαπήσει τόσο βαθιά. Από την άλλη η μητέρα της υπήρξε ανεπαρκής στο ρόλο της. Η ανήλικη ζωή μπορεί να γίνει ο καθρέφτης της μετέπειτα ενήλικης; Ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Τ.Κ.: Ως γνωστόν, τα κορίτσια έχουν μία μικρή αδυναμία στον πατέρα τους, γιατί ας μην ξεχνάμε, είναι και ο "πρώτος" άνδρας της ζωής τους. Η Έμιλυ λοιπόν, αν και στην αρχή της ιστορίας δεν δείχνει να έχει κάποια ιδιαίτερη προτίμηση και αγάπη στον πατέρα της, στην πορεία η σκληρή και άδικη συμπεριφορά της μητέρας της απέναντί του, την θυμώνουν αρκετά, με αποτέλεσμα να νιώσει πιο κοντά του, θέλοντας να σταθεί στο πλευρό του. Μάλιστα, η μετέπειτα αντιμετώπιση της μητέρας προς την ίδια, της επιβεβαιώνουν πως έρχεται δεύτερη στην καρδιά της. Η Ρόουζ (έτσι ονομάζεται η μητέρα της Έμιλυ), μοιάζει να μην νοιάζεται για την κόρη της, να μην συμμερίζεται τους φόβους και τις αντιρρήσεις της ως προς το ποιόν του νεοφερμένου εραστή Λάρυ Μπράξτον και να αδιαφορεί επιδεικτικά για τις ανάγκες του δωδεκάχρονου κοριτσιού. Μετά λοιπόν από έξι ολόκληρα χρόνια "απουσίας" από την ζωή της κόρης της και αφού το μικρό κορίτσι έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον φόβου και βίας, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για την απόδοση ευθυνών και για την τιμωρία. Απαντώντας λοιπόν στην ερώτησή σας, είναι σίγουρο πως τα βιώματα της ανήλικης ζωής μας, έχουν αντίκτυπο και στην περαιτέρω πορεία μας. Ο πόνος, ο φόβος, η βία, η έλλειψη αγάπης και τρυφερότητας, δεν προσπερνιούνται, δεν λησμονιούνται, δεν επουλώνονται με δύο γλυκές κουβέντες και με ένα χάδι στο μάγουλο. Όποιος αναλάβει να γιατρέψει αυτές τις ανοικτές πληγές, θα πρέπει να καταβάλει υπεράνθρωπη προσπάθεια για να μην τις αφήσει να κακοφορμίσουν, καταστρέφοντας έτσι την ενήλικη ζωή ενός πληγωμένου και βασανισμένου παιδιού. Αλλά ακόμα και αν ο νέος που υπέστη κακοποίηση και βία στην παιδική του ηλικία, δείξει πως έχει ανακάμψει και γιατρευτεί, θα πρέπει να βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση, εισπράττοντας αγάπη, κατανόηση, τρυφερότητα και σεβασμό, διότι - όπως όλες οι πληγές, έτσι και αυτές της ψυχής - μπορούν ανά πάσα στιγμή να υποτροπιάσουν…


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Τ.Κ.: Στους φίλους, τους γνωστούς ή και στους άγνωστους αναγνώστες δεν θα πω βαρύγδουπες συμβουλές, φιλοσοφημένες κουβέντες και αποφθέγματα ζωής, σχετικά με το μυθιστόρημα αυτό. Θα τους ζητήσω μονάχα, να δώσουν μία ευκαιρία στην ηρωίδα μου να τους μιλήσει για την δύσκολη ζωή της, να τους ανοίξει την καρδιά της και να τους δείξει τις πληγές της που αποζητάει εναγωνίως να επουλώσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αν τα καταφέρνει στο τέλος, θα το μάθει όποιος αποφασίσει να διαβάσει την ιστορία της. Θα ήθελα όμως να προσθέσω μία φράση που με αντιπροσωπεύει και προσπαθώ - όσο είναι εφικτό - να την ακολουθώ: "Ό,τι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατή!"


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Τ.Κ.: Μία δεύτερη ιστορία είναι ήδη έτοιμη (και περιμένει καρτερικά στο συρτάρι για να δοθεί προς έκδοση), με τίτλο "Η Τάξη του '82". Αναφέρεται στην επανένωση (το γνωστό reunion) δέκα συμμαθητριών, οι οποίες αποφοίτησαν από το λύκειο το 1982 και αποφάσισαν - μετά από 35 ολόκληρα χρόνια - να βρεθούν ξανά στο εξοχικό σπίτι τής μίας από αυτές. Σε αυτή λοιπόν την ξεχωριστή και ασυνήθιστη συνάντηση, η κάθε μία θα αναλάβει να ξετυλίξει το κουβάρι των αναμνήσεών της στα χρόνια που μεσολάβησαν. Οι δέκα αυτές ιστορίες περιέχουν ενδιαφέρουσες πτυχές της ζωής αυτών των γυναικών, που διανύουν αισίως και καλώς την δεκαετία των πενήντα. και κάτι… Περιγράφουν αστεία περιστατικά, αλλά και στενάχωρες έως δραματικές λεπτομέρειες από την πορεία τους σε επαγγελματικό, κοινωνικό και αισθηματικό επίπεδο. Θα επιχειρήσουν να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις με τους γύρω τους, συγχωρώντας κάποιους από αυτούς, αλλά και απορρίπτοντας ορισμένους άλλους, που αποδεδειγμένα τις πόνεσαν, αφήνοντας ανεξίτηλα τα σημάδια τους. Το μυθιστόρημα αυτό, περιέχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία, που όμως είναι διάσπαρτα μέσα στις δέκα διαφορετικές αφηγήσεις. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η υπόθεση είναι ιδιαιτέρως πρωτόλεια και μεταφέρει αρκετά κοινωνικά μηνύματα, ιδίως σε άτομα που ηλικιακά βρίσκονται κοντά στις ηρωίδες του μυθιστορήματος, αλλά και σε αναγνώστριες/ες που έχουν βιώσει έντονες συναισθηματικές αναταραχές στην διάρκεια της ζωής τους. Θέλω να πιστεύω λοιπόν πως καθεμία (και γιατί όχι, καθένας) από το αναγνωστικό κοινό, θα βρει πολλά κοινά στοιχεία με τις δέκα αυτές γυναίκες. Είναι ένα εντελώς διαφορετικό διήγημα από την "Σκοτεινή Πλευρά της Ψυχής…" και εύχομαι να χαρεί της αποδοχής, πρωτίστως από τον εκδοτικό χώρο, αλλά και από το αναγνωστικό κοινό (στην περίπτωση πάντα που τυπωθεί και κυκλοφορήσει ως βιβλίο). Αυτό το διάστημα δουλεύω πάνω σε μία τρίτη ιστορία, η οποία - αν το επιτρέψουν οι συνθήκες - θα είναι έτοιμη προς το τέλος του χρόνου, ώστε να πάρει και αυτή σειρά για την απαραίτητη αξιολόγηση και η οποία διαφέρει και πάλι, από τις δύο προηγούμενες ιστορίες.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδο το βιβλίο σας!!!

Τ.Κ.: Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την ευκαιρία που μου δώσατε μέσα από τις τόσο ωραίες και στοχευμένες ερωτήσεις σας, να μιλήσω για το πρώτο μου πόνημα, αλλά και να εκφράσω κάποιες προσωπικές μου απόψεις, ώστε να μάθει ο κόσμος περισσότερα πράγματα για την ΤΟΝΙΑ ΚΥΡΙΦΙΔΗ. Παράλληλα, μέσα από αυτήν την διαδικτυακή συνέντευξη, μπόρεσα να μιλήσω και για τα μελλοντικά μου σχέδια, που εύχομαι σύντομα να πάρουν σάρκα και οστά!
 
 
 
 
 
Η Τόνια (Αντωνία) Κυριφίδη, κόρη στρατιωτικού, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος ιδιωτικής Σχολής Γραμματέων και εργάσθηκε για είκοσι οκτώ συναπτά έτη σε διάφορες εταιρείες, στον χώρο της γραμματειακής υποστήριξης. Είναι παντρεμένη εδώ και είκοσι τέσσερα χρόνια και έχει μία κόρη είκοσι ετών. Διαθέτοντας πνεύμα δημιουργικό και με καλλιτεχνικές ανησυχίες, έχει ασχοληθεί κατά καιρούς με τη ζωγραφική και την ποίηση. Τα τρία τελευταία χρόνια δεν εργάζεται και, για λόγους καθαρά εσωτερικής ανάγκης, αποφάσισε να εκδώσει το πρώτο της μυθιστόρημα, μία αισθηματική ιστορία που αναφέρεται σε ένα ερωτικό τρίγωνο, με απρόσμενο τέλος. Κι αυτό γιατί η αρρωστημένη εμμονή για εκδίκηση, τις περισσότερες φορές, αποδεικνύεται καταστροφική. Σεβόμενη το αναγνωστικό κοινό, επέλεξε να είναι γλαφυρή, μα ταυτόχρονα διακριτική στις περιγραφές της. Επιθυμία και όνειρό της είναι να αγαπηθεί το βιβλίο της αυτό από τον κόσμο. Στα άμεσα σχέδιά της είναι η έκδοση του δεύτερου βιβλίου της ενώ ήδη συνεχίζει τη συγγραφή ενός τρίτου.
Στοιχεία επικοινωνίας: toniakyrifidi@yahoo.gr
(2018) Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής..., Μιχάλη Σιδέρη
 
 
 
 
 
 Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής...
Η Έμιλυ Άντερσον στα είκοσι πέντε της είχε όλο το μέλλον μπροστά της, κάνοντας λαμπρή καριέρα στον χώρο της ναυτιλίας, κατέχοντας μία εξέχουσα θέση στην ναυτιλιακή εταιρεία του Έρικ Στιούαρτ. Πολλοί θα ζήλευαν την πορεία της και θα ήθελαν να είχαν την τύχη της. Αλλά στο μυαλό και στην καρδιά της Έμιλυ υπάρχει μόνο το μίσος για τους υπαίτιους του μοιραίου ατυχήματος με την τραγική κατάληξη για την οικογένειά της. Για αυτούς που ευθύνονται για την κακοποίηση και την αδιαφορία που τόσο βίαια της στέρησαν την αθωότητα της παιδικής ηλικίας.

Μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια αναμονής, επιτέλους ήρθε η κατάλληλη στιγμή για να βάλει σε εφαρμογή το σατανικό της σχέδιο, παίρνοντας την πολυπόθητη εκδίκησή της που ήταν βαθιά ριζωμένη στην πιο σκοτεινή πλευρά της ψυχής της…
 
 
 
 
 
 

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Κριτική Βιβλίου “Ο στοιχειοχαράκτης” του Σίμου Κερασίδη

Ο Μανουήλ Ντρέτος είναι γιος ενός Γιαννιώτη αργυροχόου. Ο πατέρας του θα τον στείλει για σπουδές στο Βουκουρέστι. Η τυπογραφία θα γίνει η τέχνη που θα τον μαγέψει. Οι βινιέτες, τα μονογράμματα, οι οικογένειες των ελληνικών και λατινικών χαρακτήρων θα γίνουν ανάρπαστες σε αρκετές περιοχές της Ευρώπης. Η μετάφραση, όμως, από τα γαλλικά στα γερμανικά του βιβλίου του Montesquieu “Το Πνεύμα των Νόμων” και το λιμπρέτο του Μαγικού Αυλού του Mozart –με γοτθική-ρωμαϊκή γραφή, μονογράμματα και βινιέτες– θα τον καθιερώσουν σε όλη την Ευρώπη και θα γίνουν η αφορμή να έρθει σε επαφή με τον μονάρχη της Αυστρίας.
Στην εξέλιξη της ιστορίας θα γνωρίσουμε τις αιματηρές εξεγέρσεις του 1848 στην Ουγγαρία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, τις οποίες ο επαναστατημένος λαός θα ονομάσει “Άνοιξη των Λαών”. Τότε θα καταργηθεί η δουλοπαροικία, η Πρωσία και το Πεδεμόντιο θα αποκτήσουν σύνταγμα και οι Εβραίοι θα αναγνωριστούν ως ισότιμοι πολίτες.
Θα μάθουμε για τον Γάλλο στοιχειοχαράκτη Claude Garamond, ο οποίος τον 16ο αιώνα έκοψε τους πρώτους ελληνικούς χαρακτήρες και η γραμματοσειρά του θα αποτελέσουν σταθμό για την ελληνική τυπογραφία. Επίσης, θα γνωρίσουμε λίγα πράγματα για τον Γάλλο εκδότη Firmin Didot και το έργο του.
Επιπλέον, ο συγγραφέας θα μας γνωστοποιήσει τη ρομαντική κωμική όπερα “Η Μάρθα” του συνθέτη Friedrich von Floto και του στιχουργού Friendrich Wilhelm Riese, η οποία βασίστηκε σε μία ιστορία του Jules – Henri Vernoy de Saint – Georges με μία μικρή ανάλυση της υπόθεσης. Δε θα είναι όμως η μόνη όπερα που θα περάσει από τις σελίδες του βιβλίου.
Ακόμη, θα μας δοθεί η ευκαιρία να μάθουμε και να ψάξουμε λεπτομέρειες για το έργο του Αυστριακού θεατρικού συγγραφέα – ηθοποιού – τραγουδιστή Johann Nestroy “Ελευθερία στο Πολιτιστικό Τέλμα”.
Τέλος, θα αναφερθεί η Βιομηχανική Επανάσταση, η οποία άρχισε από το Λονδίνο της Αγγλίας το 1760, στο βιβλίο “Αινειάδα” του Ρωμαίου ποιητή Βιργιλίου, στον τσάρο της Ρωσίας Νικολάι Α', στον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Ναπολέοντα Γ', στο βιβλίο “Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα” του Charles Dickens, στο “Άλικο Γράμμα” και στο “Ξαναειπωμένες Ιστορίες” του Nathaniel Hawthorne.
Φυσικά, δεν πρέπει να παραλείψω και τα ταξίδια στην Ευρώπη του 19ου αιώνα. Η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Ιταλία, η Αγγλία, η Ρωσία, η Γαλλία και άλλες όμορφες διαδρομές με έκαναν να βρεθώ νοερά στια χώρες της Ευρώπης. Οι πηγές γνώσεων είναι πολλές και βαρυσήμαντες. Έψαξα και έμαθα για βιβλία, συγγραφείς, συνθέτες, στιχουργούς, τσάρους και άλλους πολλούς.
Αναμφισβήτητα, πρόκειται για ένα βιβλίο διαμάντι της ελληνικής λογοτεχνίας, ένα βιβλίο κατασκοπείας, μυστηρίου, αγάπης και γνώσεων. Τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των Τουρκαλβανών λήσταρχων, του πόθου για απελευθέρωση, των ταραχών στην Ευρώπη, της εξέγερσης των λαών, του έρωτα, των κρυφών πόθων, της μοναδικής και αιώνιας αγάπης ξεδιπλώνονται και σε τυλίγουν στον ιστό της μεθυστικής γραφής του συγγραφέα, Σίμου Κερασίδη. Η μαγεία του μυστηρίου, των σκοτεινών κυριαρχιών και των συμμαχιών μεταξύ χωρών χαρίζουν στον αναγνώστη ένα πόνημα εξαιρετικής ποιότητας και μοναδικής αξίας.
Αναμφίβολα, το συγκεκριμένο ανάγνωσμα αξίζει να διαβαστεί και να αγαπηθεί από όλους τους αναγνώστες του. Τέλος, οφείλουν όλοι να το τοποθετήσουν σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη τους! Περιμένω εναγωνίως το επόμενο δημιούργημα του συγγραφέα για να βυθιστώ στον υπέροχο κόσμο του!





Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτική Βιβλίου “Το κῶμα” του Κυριάκου Δημητρίου

Στη νουβέλα “Το κῶμα” έχουμε κεντρικό ήρωα της ιστορίας τον Λέναρντ Μάισνερ. Ο Λέναρντ είναι σε κωματώδη κατάσταση στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Μόναχου από τον Μάιο του 1942. Ενώ, ο ίδιος βρίσκεται σε κώμα οι γιατροί έχουν προτείνει στη μητέρα του ως μόνη λύση την ευθανασία. Η πολύμηνη και στάσιμη κατάστασή του έχει οδηγήσει τους γιατρούς να θεωρούν ότι δεν υπάρχει περίπτωση αναστροφής και ότι είναι κλινικά νεκρός.
Ο Λέναρντ Μάισνερ είναι γιατρός στο επάγγελμα. Από το 1938 διενεργεί πειράματα σε ζωντανούς Εβραίους του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Νταχάου. Ο σκοπός του, σύμφωνα για τον ίδιο, είναι ιερός αφού υπηρετεί με προσήλωση και “θαυμασμό” την άρια φυλή του.
Σελίδα – σελίδα η ζωή του αποκτά κινηματογραφική πλοκή. Έχοντας πλήρη συναίσθηση του τι συμβαίνει και που βρίσκεται, αλλά χωρίς τη δυνατότητα να επικοινωνήσει και να καταστήσει σαφές, τόσο στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό όσο και στην ίδια του τη μητέρα, ότι δεν είναι κλινικά νεκρός.
Θα γνωρίσουμε τον Λέναρντ σε διάφορες στιγμές της ζωής του. Από την παιδική του ηλικία μέχρι και το δικό του σήμερα. Η αθωότητα των παιδικών του χρόνων έρχονται σε απόλυτη αντιπαράθεση με τον πόνο που θα βιώσει όταν θα χάσει τη γυναίκα του και τον γιο του ή με τα απάνθρωπα πειράματά του.
Τα θύματά του περνάνε από το δωμάτιό του ζητώντας λύτρωση. Κάποιοι τον συγχωρούν και άλλοι τον μισούν. Ορισμένοι τον κοιτούν με συμπόνοια και υπάρχουν και αυτοί που οργισμένοι του επιτίθενται.
Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα βρίσκεται στη σελίδα 55: «Απόψε, Άννα, σ’ αγαπώ όσο ποτέ δεν αγάπησα, το φλογερό σου σώμα, την ακατέργαστη προσευχή σου, τα διψασμένα σου χείλη, τη λάμψη των ματιών σου, την καλοσύνη του δακρυσμένου μαξιλαριού σου. Απόψε, Άννα, πνίγομαι. Έγινε η γη ένα πιθάρι λάσπη κι ανοίγουμε τρύπες να σωθούμε – άνθρωποι μικροί σαν μαύροι μέρμηγκες. Ονειρεύομαι πως θ’ αποδράσω από αυτή τη φυλακή, μα πρέπει να γίνω μέρμηγκας, ν’ ανοίξω μια τρύπα στο πιθάρι. Απόψε, Άννα, θα ενδυθώ τα παλιά μου ρούχα, μ’ αυτά που μ’ έντυσε η μάνα μου προτού κινήσω για το μακρινό ταξίδι με προορισμό τη Δρέσδη. Θ’ ανεβώ κρυφά στον λόφο με τη στέρνα και τα φεγγάρια – κρυφά σαν τον κλέφτη, μη με δει κανείς να ερωτοτροπώ με τη φεγγαροσκεπή και με πει δειλό»
Το συγκεκριμένο ανάγνωσμα έχει πρωτοπρόσωπη αφήγηση και μας δείχνει την εξέλιξη του ανθρώπου, από ένα παιδί με ευαισθησίες και με αθώα συναισθήματα, ο κεντρικός ήρωας μετουσιώνεται σε έναν ενήλικα ακραίων πεποιθήσεων, ο οποίος “υποδουλώνεται” αυτοβούλως στην ιδεολογία του ναζισμού και της άριας φυλής.
Όντας παιδί θα τον δούμε να μιλάει με το ζωικό βασίλειο και θα διαπιστώσουμε την αγνότητα της παιδικής ψυχής. Εκεί θα συναντήσουμε το μεγαλύτερο κομμάτι του λυρισμού και του ποιητικού λόγου του συγγραφέα. Στην ενήλικη ζωή του αυτά τα στοιχεία θα τα δούμε να ξεδιπλώνονται όντας ερωτευμένος, έχοντας δίπλα του την Άννα, στην οποία εξομολογείται τον έρωτά του για την ίδια τόσο με λέξεις όσο και με πράξεις, όπως είναι μία τρυφερή αγκαλιά, και βιώνει τη διανθισμένη αγάπη. Μεταβαίνοντας στο Νταχάου βλέπουμε έναν άλλον χαρακτήρα και τη διακύμανση της συμπεριφοράς του, καθώς γίνεται αδιάλλακτος, σκληρός, άπονος, αδίστακτος και χωρίς ίχνος αθωότητας. Τα πειράματα που εφαρμόζει καταμαρτυρούν την απουσία του ευγενούς συναισθηματικού του κόσμου, την αλλοτρίωση της ψυχής του και τη σύνθλιψη των αξιών.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης θα βρούμε αρκετά κομμάτια φιλοσοφίας από μεγαθήρια της παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως είναι ο Νίτσε, ο Σοπενχάουερ, ο Σαίξπηρ κ.α.
Τα μηνύματα που μας δείχνει αφορούν τον εγκλωβισμό του ανθρώπου σε απόψεις, θέσεις και ιδεολογίες, την εκμηδένιση της ανθρώπινης ζωής, τις θηριωδίες στο όνομα ενός κράτους και μιας πολιτικής οντότητας, την καταστρατήγηση των αξιών και τη δύναμη της συγχώρεσης.
Δολοφόνος δε γεννιέσαι... γίνεσαι! Με αυτό το μότο συμπορεύεται ο συγγραφέας, Κυριάκος Δημητρίου, και μας προσφέρει ένα μοναδικής ομορφιάς ανάγνωσμα. Ένα ακόμα στοιχείο που με εξέπληξε είναι το πολυτονικό σύστημα που χρησιμοποίησε! Μακάρι να το χρησιμοποιούσαν περισσότεροι λογοτέχνες και συγγραφείς!
Ένα δυνατό φιλοσόφημα που αξίζει όλοι να διαβάσουν και να αναρωτηθούν τι είναι η ψυχή και πόσο εύκολα μπορούν να τη χάσουν μέσα στην τρέλα της κοινωνίας! Απόλαυσα κάθε σελίδα και έκανα μία καταβύθιση ψυχής μέσα στον διαστρεβλωμένο κόσμο του Λέναρντ. Ανυπομονώ να διαβάσω και την υπόλοιπη εργογραφία του συγγραφέα.





Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτική Βιβλίου “Μια Οδύσσεια ένας πατέρας, ένας γιος, ένα έπος” του Daniel Mendelsohn

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι ένα μυθιστόρημα αλλά ένα δοκίμιο, ένα βιογραφικό και αυτοβιογραφικό βιβλίο.
Αγαπημένο μου απόσπασμα είναι στη σελίδα 233: «Και εκείνο που ήξερα με σιγουριά για τον πατέρα μου, εκείνο που τον προσδιόριζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν πως ποτέ του δεν έκανε ζαβολιές κανενός είδους και ποτέ του δεν έλεγε ψέματα»
Σε κάθε σελίδα ξετυλίγεται η Οδύσσεια, ένα από τα δύο έπη του Ομήρου. Ο Ντάνιελ Μέντελσον διδάσκει ένα σεμινάριο με θέμα την Οδύσσεια. Εκεί, θα βρεθεί και ο πατέρας του, Τζέι Μέντελσον. Οι ραψωδίες αναλύονται και όσοι παρακολουθούν το σεμινάριο καλούνται να δώσουν τις δικές τους ερμηνείες πίσω από τα λόγια του Ομήρου. Ο καθένας εκλαμβάνει αλλιώς τους στίχους και τα μηνύματα.
Ο πιο βαθυστόχαστος συλλογισμός θα δούμε ότι προκύπτει από τον πατέρα του Ντάνιελ. Με σκληρότητα, μερικές φορές, προσπαθεί να δώσει τις δικές του ερμηνείες αλλά πάντα άρτια συλλογισμένες.
Όσο οι μέρες περνάνε, τόσο ο συγγραφέας κατανοεί τον πατέρα του, τις σκέψεις του, τις πράξεις του και τον μυστικισμό του. Παρόλο που για πολλά χρόνια μεγάλωσε δίπλα του, κοντά του, ποτέ δεν τον κατάλαβε. Ενώ, μέσα σε λίγο καιρό που θα βρεθεί δίπλα του, στο σεμινάριο, θα κατανοήσει κάθε του λέξη, κάθε του πράξη.
Το ταξίδι, τα βήματα του Οδυσσέα, θα γνωρίσουν όταν θα βρεθούν να κάνουν μαζί το θεματικής πορείας ταξίδι του Οδυσσέα στη Μεσόγειο. Αυτό όμως θα μέλει να είναι το τελευταίο ταξίδι του Τζέι Μέντελσον και θα γίνει έχοντας δίπλα του τον γιο του.
Τελικά, ο Ντάνιελ Μέντελσον διδάσκει αλλά κυρίως διδάσκεται από τον πατέρα του. Ο τραχύς και απότομος χαρακτήρας του Τζέι Μέντελσον γίνεται γλυκός μέσα από μία κουβέντα που θα βγει από τα χείλη του... Δεν πειράζει. Θα το διαβάσεις εσύ για μένα. Και έκτοτε τα πάντα μέσα στον Ντάνιελ άλλαξαν.
Ο παραλληλισμός της ζωής των Ντάνιελ Μέντελσον και της Οδύσσειας είναι εμφανής σε κάθε λέξη, σε κάθε παράγραφο του βιβλίου. Ο Ντάνιελ και ο Τζέι Μέντελσον γίνονται ο Τηλέμαχος και ο Οδυσσέας. Οι σχέσεις πατέρα – γιου δοκιμάζεται όπως γίνεται και στην Οδύσσεια.
Ένα ταξίδι αυτογνωσίας μας καλεί ο συγγραφέας και δοκιμιογράφος να κάνουμε μαζί του. Και τα καταφέρνει περίφημα. Όπως ο πατέρας του τον “προκαλεί” να αναζητά τον γρίφο και το κρυφό νόημα, το οποίο δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά έτσι μας εντυπώνει στον νου μας την ουσιαστική μαγεία που κρύβεται πίσω από τη ζωή, τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους.
Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο ανάγνωσμα με συναισθήματα, γνώσεις, εξερεύνηση, οξυδέρκεια και πλούσια μηνύματα ζωής και πληρότητας, το οποίο οφείλουμε όλοι να διαβάσουμε. Θα γνωρίσουν, όσοι δεν γνωρίζουν, την Οδύσσεια, θα δει τι μηνύματα και νοήματα αφήνει σε κάθε αναγνώστη, θα δώσει μία ώθηση κατανόησης της σχέσης γονέων – παιδιών και θα δείξει τι σημαίνει ταξίδι, πόθος, οικογένεια και ωριμότητα! Προσωπικά το λάτρεψα και είμαι απολύτως σίγουρη ότι θα το λατρέψετε και εσείς! Είναι, ίσως, ένα από τα πιο ουσιαστικά πονήματα που διάβασα τον τελευταίο καιρό!





Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτική Βιβλίου “Κρυφτό” της Ελεονώρας Σουρλάγκα

Κύριοι χαρακτήρες της ιστορίας είναι η Μυρσίνη και ο Πανσέληνος. Θα γνωριστούν ως παιδιά αλλά θα τους χωρίσουν οι κοινωνικές τους τάξεις. Η Μυρσίνη, πλούσια γόνος ενός σπιτιού, στο οποίο εργάζεται ως μαγείρισσα η γιαγιά του Πανσέληνου. Όλοι τους θέτουν όρια και τους εγκλωβίζουν να μην εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους. Μεταξύ τους αναπτύσσεται μία παιδική φιλία αλλά δεν πρέπει να υφίσταται. Όσο τα χρόνια περνούν, η φιλία διανθίζει και στη θέση της παίρνει δειλά – δειλά ένα αίσθημα αγάπης. Όμως οφείλουν και οι δύο να την καταπιέσουν.
Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη και αναλόγως το κεφάλαιο εναλλάσσεται όσον αφορά το πρόσωπο του αφηγητή. Άλλοτε η Μυρσίνη μας μιλάει για τη ζωή της και τις δυσκολίες που βιώνει και άλλοτε ο Πανσέληνος μας αφηγείται με τρόπο συγκινητικό τα όσα βιώνει και την έλλειψη της μητρικής φιγούρας. Τα κατάλοιπα τον αφήνουν να βιώνει με έναν ιδιαίτερο τρόπο την εξέλιξη της ζωής του.
Όλη τους η ζωή είναι ένα μεγάλο κρυφτό. Αλλά για πόσο θα καταφέρνουν να καταπιέζουν τους εαυτούς τους και τα συναισθήματά τους για τους γύρω ανθρώπους του; Τα παιχνίδια μπορούν να οδηγήσουν ένα παιδί σε “λάθος” αποφάσεις; Αν ένα κορίτσι παίξει με αυτοκίνητα ή αν ένα αγόρι παίξει με κούκλες θα γίνουν ομοφυλόφιλα; Η συγγραφέας εδώ θίγει ένα στερεότυπο θέμα που συνεχώς διαιωνίζεται.
Η Μυρσίνη γίνεται δασκάλα και ο Πανσέληνος μεγάλος τενόρος αλλά η ζωή τους δεν είναι όπως την επιθυμούν. Η αγάπη είναι ανύπαρκτη και αυτό τους κάνει να νιώθουν κενά και ανασφάλειες.
Η συγγραφέας καταφέρνει όχι μόνο να εισχωρήσει στην ψυχή της γυναίκας και να εκθέσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο την ψυχολογία της αλλά το ίδιο επιτυχημένα το κάνει και όσον αφορά την ανδρική ψυχολογία.
Τα πρέπει και οι κανόνες γίνονται οι ανάσες της Μυρσίνης. Μόνο που αυτές οι ανάσες είναι ψεύτικες και ουτοπικές. Τα θέλω της και οι επιθυμίες της καταπνίγονται από τα όρια που θέτουν οι άλλοι για την ίδια. Το μόνο άτομο που θα προσπαθήσει να τη βοηθήσει να βγει από το τέλμα της και να καταφέρει να απολαύσει τη ζωή, να διεκδικήσει τα χαμένα και να αντιμετωπίσει τις φοβίες της είναι μία ψυχολόγος.
Ο Πανσέληνος βγάζει την ανωριμότητά του προς τα έξω. Μόνο που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα προσωπείο. Κρύβεται από τους άλλους και από τον ίδιο του τον εαυτό. Φοβάται και αυτός ο φόβος κατακλύζει το είναι του. Εκφράζεται μόνο μέσα από τη μουσική αλλά και εδώ λειψή η προσπάθεια καθώς τον βλέπουμε να επαναπαύεται.
Θα προσπαθήσουν να τολμήσουν και να διεκδικήσουν όσα δεν τόλμησαν τόσα χρόνια. Θα τα καταφέρουν άραγε; Μία όμορφη και ουσιαστική ιστορία αγάπης με πολλά ψυχογραφήματα, ψυχολογικές προεκτάσεις και μηνύματα για εμάς τους αναγνώστες που δεν τολμάμε ούτε απαιτούμε! Εξαιρετικό πόνημα που αξίζει όχι απλά να διαβαστεί αλλά και να γίνει δίδαγμα για τη σωστή συμπεριφορά των γονέων και των ανθρώπων απέναντι στους συνανθρώπους! Τα θέματα ψυχολογίας που αναπτύσσει η συγγραφέας είναι τόσο σημαντικά και καίρια που αν καταφέρουμε να τα κατανοήσουμε και να τα εφαρμόσουμε τότε θα επιτύχουμε σε κάθε μονοπάτι της ψυχής μας, όσο σκοτεινό ή δύσβατο και αν είναι!





Βασιλική Διαμάντη 
 

Κριτική Βιβλίου “Το υπουργείο της υπέρτατης ευτυχίας” της Arundhati Roy

Η Τζαχανάρα Μπεγκούμ γεννάει στη Σαχτζαχαναμπάντ, το Παλαιό Δελχί, ένα αγόρι. Ή, μάλλον, ένα παιδί που έχει αντρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα. Η Τζαχανάρα το βλέπει αλλά φροντίζει να εθελοτυφλεί και να παρηγορεί τον εαυτό της ότι κάποια στιγμή θα εξαφανιστούν. Περίμενε χρόνια ολόκληρα να αποκτήσει γιο και δε θα επέτρεπε να συμβεί κάτι τέτοιο. Τα χρόνια περνάνε και η κατάσταση παραμένει ίδια. Ο Αφτάμπ μεγαλώνει και η ανάγκη του να βγάλει από μέσα του τη γυναίκα μεγαλώνει. Μεταβαίνει στο Κβάμπγκα, γίνεται Χίτζρα και ως Αντζούμ, πλέον, πουλάει το κορμί της. Η αλλαγή φύλου είναι ένα πολυπόθητο όνειρο, το οποίο γίνεται πραγματικότητα. Αλλά οι επιπτώσεις θα τη στιγματίσουν.
Θα γνωρίσουμε τον Σαντάμ Χουσεΐν, έναν νέο και θαυμαστή του νεκρού ηγέτη του Ιράκ, ο οποίος αποφασίζει να εκδικηθεί τους δολοφόνους του πατέρα του. Τη μικρή Ζαϊνάμπ, ένα μικρό κορίτσι χαμένο και παρατημένο από τους γονείς της. Η ευαισθησία της θα αναδειχθεί μέσα από την αγάπη της για τα ζώα, ούσα ενήλικη πλέον. Την Τίλο, μία γυναίκα δυναμική και ευαίσθητη συνάμα, ασυμβίβαστη και συμβιβασμένη με διάφορες καταστάσεις της ζωής. Πολλοί οι ήρωες, άλλοι πρωταγωνιστές και άλλοι δευτερεύοντες αλλά όλοι σημαντικοί εξίσου.
Φεύγοντας από το Παλαιό Δελχί, μεταβαίνει στο Κασμίρ. Εκεί, θα γνωρίσουμε τι υφίσταται η κοινωνία και τα όσα βιώνει η χώρα καθώς και την πολιτική στάση απέναντι σε κοινωνικά θέματα και φλέγοντα ζητήματα. Οι θάνατοι, οι διαδηλώσεις, η βία και η οργή ξετυλίγονται σε αυτή την πόλη, σε αυτή τη χώρα.
Αγαπημένο μου απόσπασμα είναι αυτό της σελίδας 40: «Ξέρεις γιατί ο Θεός έπλασε τις Χίτζρα;» ρώτησε τον Αφτάμπ ένα απόγευμα ξεφυλλίζοντας ένα παλιό τεύχος της Vogue από το 1967 με τσακισμένες τις άκρες των σελίδων του και γεμάτο ξανθές κυρίες με γυμνά πόδια που τόσο της άρεσαν.
«Όχι, γιατί;»
«Έκανε πείραμα. Αποφάσισε να πλάσει κάτι, ένα πλάσμα ζωντανό, ανίκανο να νιώσει ευτυχία. Και έπλασε εμάς».
Τα λόγια της χτύπησαν τον Αφτάμπ σαν γροθιά. «Πώς μπορείς και το λες αυτό; Εσείς εδώ είστε όλες ευτυχισμένες! Εδώ είναι το Κβάμπγκα!» της είπε νιώθοντας τον πανικό του να φουσκώνει μέσα του.
«Ποιον είδες ευτυχισμένο εδώ; Όλα τάχα μου και δήθεν είναι», απάντησε λακωνικά η Νίμο...
Το να είσαι ερμαφρόδιτος δεν είναι επιλογή. Η αλλαγή φύλου δεν είναι κακό. Η ανάγκη να νιώσεις ότι αγαπάς και αγαπιέσαι δεν είναι έγκλημα. Το να σε καταλαβαίνουν οι γονείς είναι αναγκαίο, είναι λύτρωση.
Η γραφή της συγγραφέως είναι ρεαλιστική, ωμή, σκληρή και αποπνέει έναν, εν μέρει, ρομαντισμό. Οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται, η ψυχή φορτώνεται με “αμαρτήματα”, οι γονείς ντρέπονται και φοβούνται την κατακραυγή του κόσμου και η αποσιώπηση γίνεται ο δυνάστης της ζωής τους.
Η ιστορία του βιβλίου αγγίζει πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Ακόμα, η χώρα και οι πολίτες της κρύβονται πίσω από το φαίνεσθαι και τα θέματα “ταμπού” σιγούν... Οι πλάτες των κατοίκων δεν μπορούν να σηκώσουν αυτά τα βάρη και ακολουθούν την περίπτωση του στρουθοκαμηλισμού. Η ροή της ιστορίας είναι αρκετά αργή, αφήνοντας ορισμένες φορές ερωτηματικά στους αναγνώστες. Θα προτιμούσα να υπήρχαν κάποιες παραπομπές, από τη συγγραφέα, για θέματα που πολλοί αγνοούν, ενώ οι Ινδοί γνωρίζουν.
Η μετάφραση είναι ένα από τα ατού του βιβλίου, γι' αυτόν τον λόγο οφείλω να κάνω ειδική μνεία σε αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι ανήκει στις καλύτερες μεταφραστικές φωνές των τελευταίων ετών. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί η μεταφράστρια, Μαρία Αγγελίδου, αν μη τι άλλο μαγεύει τους αναγνώστες και ταιριάζει απόλυτα σε αυτή τη μελαγχολική χροιά που πιστεύω ότι ήθελε να προσδώσει η συγγραφέας στην ιστορία της, μέσω της οποίας επιθυμεί να γνωστοποιήσει στον κόσμο τα τεκταινόμενα, πολιτικά και μη, της χώρας της! Είναι γνωστό το έργο της Arundhati Roy. Ο ακτιβισμός της έχει βοηθήσει πολύ κόσμο στην Ινδία και έχει αφυπνίσει αρκετούς πολίτες του κόσμου!





Βασιλική Διαμάντη 
 

Συζητώντας με την Αγγελική - Χριστίνα Κρίμπαλη

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Α.Χ.Κ.: Αν και μπορεί να φανεί κάπως παράτυπη η απάντηση, ωστόσο ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Ευγένιος Τριβιζάς! Λατρεύω τη μαγική γραφή του που σε μεταφέρει σε παραμυθένιους κόσμους! Όσον αφορά δε την ενήλικη λογοτεχνία, αγαπημένη συγγραφέας μου η Κική Δημουλά, Μάρω Βαμβουνάκη και η Έυα Ομηρόλη


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Α.Χ.Κ.: Ειλικρινά, δεν θυμάμαι το πρώτο βιβλίο που διάβασα… διάβαζα από πολύ μικρή ηλικία οτιδήποτε αποτυπωνόταν σε λέξεις- περιοδικά, κόμικς, βιβλία… Αγαπούσα την ανάγνωση, οι λέξεις αποτελούσαν για εμένα από πάντα το «μαγικό κλειδί» για νέες διαστάσεις! Θυμάμαι ωστόσο πως μου άρεσαν περιπετειώδη βιβλία όπως «Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες» ή το «Ταξίδι στο Κέντρο της Γης» του Ιούλιου Βερν!


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Α.Χ.Κ.: Στην κυριολεξία της έκφρασης, ουσιαστικά τίποτα συγκεκριμένο δεν με «ώθησε- παρακίνησε» στη συγγραφή. Από όταν διδάχθηκα τη γραφή, θυμάμαι τον εαυτό μου να αναζητά ένα μολύβι και ένα χαρτί για να «ζωγραφίσει» φράσεις και λέξεις. Τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου ζωγράφιζαν σχήματα και εγώ λέξεις! Ήταν η φυσική προέκταση έκφρασης για εμένα η γραφή και μετέπειτα η συγγραφή, ένα πολύ οικείο κομμάτι μου….


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Pr8ject Η αφύπνιση”;

Α.Χ.Κ.: Η ερώτηση αυτή με δυσκολεύει λίγο… Το λέω με κάθε ταπεινότητα αυτό, όμως αισθάνομαι πως το «Pr8ject Η Αφύπνιση» θα μπορούσε να εγκαινιάσει μια νέα κατηγορία βιβλίων, η οποία συνάδει πολύ περισσότερο με την εποχή που διανύουμε και τις αλλαγές σε όλα τα επίπεδα που βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν μπορούσε το ίδιο το «Pr8ject Η Αφύπνιση» να απαντήσει αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι πως θα αυτοχαρακτηριζόταν ως «Ενεργειακό Αυτογνωσιακό μυθιστόρημα»!


Ερώτηση 5η: Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα να γράψετε το συγκεκριμένο πόνημα;

Α.Χ.Κ.: Η αλήθεια είναι πως το «Pr8ject Η Αφύπνιση» υπήρξε ελάχιστα ως «ιδέα», δηλαδή νοητική παράσταση και πολύ περισσότερο εμφανίστηκε εντελώς αναπάντεχα ως «έμπνευση», εσωτερική πνοή που χρειαζόταν να εκδηλωθεί προς τα έξω. Εργαζόμενη δεκαέξι συναπτά έτη ως θεραπεύτρια, πάρα πολλοί μοναδικοί θεραπευόμενοι με τίμησαν με τη παρουσία τους και με βοήθησαν να εξελιχτώ μαζί τους. Το «Pr8ject» λοιπόν φέρει φόρο τιμής για όλους εκείνους τους εκλεκτούς συνοδοιπόρους ,που η ζωή έφερε κοντά μου με το ρόλο των θεραπευόμενων. Μέσα από τις δικές τους διηγήσεις, όλα αυτά τα χρόνια, το βιβλίο κυοφορούταν στη καρδιά μου χωρίς να το γνωρίζω. Όταν πια ήταν έτοιμο να γεννηθεί, αισθάνθηκα πλέον πως η μυθιστορηματική του μορφή, η ενεργειακή δομή και σύνθεση του, καθώς και η αλήθεια που έκρυβε μέσα του, θα μπορούσε να προσφέρει σε πολλούς ακόμη άγνωστους μα τόσο γνωστούς συνανθρώπους- συνοδοιπόρους μου. Θα μπορούσε να προσφέρει μια αυτογνωσιακή πυξίδα αγάπης & ελπίδας.


Ερώτηση 6η: Η Αυγουστία θα γνωρίσει τον Αντώνη μέσω facebook. Τα τελευταία χρόνια πολλές γνωριμίες έχουν γίνει μέσω αυτού του κοινωνικού μέσου δικτύωσης. Μία τέτοια γνωριμία μπορεί να καταλήξει άλλοτε σε ερωτική σχέση, άλλοτε σε φιλική και άλλοτε σε μία παρενόχληση με απρόοπτες συνέπειες. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ακολουθούν μία τέτοιου είδους γνωριμία και όχι αυτή της “κλασικής” και πατροπαρόδοτης οδού;

Α.Χ.Κ.: «Τα πάντα ρει», έλεγε ο Ηράκλειτος! «Nothing is absolute, everything changes, everything moves, everything revolutionizes…», έλεγε η Frida Kahlo! Το Facebook αποτελεί ένα γνήσιο, έφηβο πλέον παιδί της σύγχρονης τεχνολογίας. Γιατί η τεχνολογία συνεχίζει να αναπτύσσεται και στο μέλλον θα «γεννηθούν» καινούρια τεχνολογικά επιτεύγματα. Κάποτε υπήρχε το συμβατικό σταθερό τηλέφωνο (ίσως ένα και μοναδικό στο μπακάλικο της γειτονιάς) ως μέσο επικοινωνίας. Στις μέρες μας η επικοινωνία μέσω του Facebook θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάτι σαν απόγονος των αλλοτινών επικοινωνιακών μέσων. Η ουσία ωστόσο που θα έπρεπε να τονίσουμε, δεν βρίσκεται στην ύπαρξη του κάθε μέσου αλλά στην ορθή διαχείριση του! Η επικοινωνία μέσω Facebook είναι άμεση, απλή, γεφυρώνει χρονικές και χιλιομετρικές αποστάσεις, αποτελεί ένα σύγχρονο επικοινωνιακό «εργαλείο». Όταν όμως το εργαλείο αυτό κάποιοι επιθυμούν να το χρησιμοποιήσουν δίχως να γνωρίζουν το χειρισμό του, με αρνητικές προθέσεις και λανθασμένες προσδοκίες, τότε αυτό μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικό. Τα πάντα γύρω μας χρήζουν το σεβασμό μας, πολύ περισσότερο ο ίδιος μας ο Εαυτός!


Ερώτηση 7η: Στην ιστορία του βιβλίου σας η κεντρική ηρωίδα θα βιώσει συναισθήματα, αρνητικά και θετικά. Πόσο σημαντικά είναι, κατά τη γνώμη σας τόσο ως άτομο όσο και ως της ιδιότητας της Ψυχολόγου που κατέχετε, αυτά για την εξέλιξη του ανθρώπου και την ωρίμανση που χρειάζεται ως εφόδια στη ζωή του;

Α.Χ.Κ.: «Συναίσθημα είναι η ευάρεστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση που συνοδεύεται από ελαφριές μεταβολές των λειτουργιών του οργανισμού και είναι αποτέλεσμα κάποιου γεγονότος ή εμπειρίας», σύμφωνα με τον ίδιο ορισμό της λέξης. Τα αποτελέσματα συγκεκριμένων βιωμάτων λοιπόν, προκαλούν συναισθήματα. Το ρήμα «βιώνω», σημαίνει ζω μια κατάσταση ή ένα γεγονός με συνειδητό και έντονο τρόπο. Και ΖΩ σημαίνει βρίσκομαι στη ζωή! Και τι άλλο είναι η ζωή πέρα από ένα φωτεινό σχολείο πολλαπλής ύλης για γνώση, εξέλιξη, αυτογνωσία, συνείδηση & επίγνωση; Τα συναισθήματα λοιπόν και πολύ περισσότερο, τα μαθήματα που διδασκόμαστε από αυτά, είναι οι καθηγητές μας! Ή αλλιώς, όπως αντιλαμβάνεται και η Αυγουστία κάποια στιγμή, «..η ΛΥΠΗ είναι ΠΥΛΗ προς τον Παράδεισο!».


Ερώτηση 8η: Θεωρείτε ότι ο άνθρωπος καθοδηγείται από μία ανώτερη δύναμη, είτε αυτή ονομάζεται Θεός, είτε Σύμπαν, είτε Μοίρα ή ο ίδιος φέρει όλη την ευθύνη για τους δρόμους που αποφασίζει να ακολουθήσει;

Α.Χ.Κ.: «Μέχρι να κάνεις το ασυνείδητο, συνειδητό, εκείνο θα κατευθύνει τη ζωή σου κι εσύ θα το ονομάζεις Μοίρα», είχε πει ο Ελβετός Ιατρός και Ψυχολόγος Carl Jung. «Το ασυνείδητο έχει αιώνια φύση και ενώ εμείς μετράμε το χρόνο μας σε χρόνια, το ασυνείδητο τον υπολογίζει σε χιλιάδες χρόνια…. Το ασυνείδητο είναι η άγραφη ιστορία της ανθρωπότητας από αδιανόητους χρόνους». «Η Συνείδηση ή τουλάχιστον η ανεπεξέργαστη πρώιμη μορφή της θεωρείται πως είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα του σύμπαντος, που υπάρχει από την πρώτη στιγμή του σύμπαντος κατά τη διάρκεια του Big Bang. Σε ένα τέτοιο σύστημα, η πρώτο-συνειδησιακή εμπειρία είναι μια από τις βασικές ιδιότητες της φυσικής πραγματικότητας προσπελάσιμη από τις κβαντικές διαδικασίες που σχετίζονται με τη δραστηριότητα του εγκεφάλου», σύμφωνα με τον σύγχρονο επιστήμονα Δρ Robert Lanza. Ταπεινή μου αίσθηση λοιπόν, πως είναι πλέον συνετό να μάθουμε να αποφεύγουμε τη διχοτομία του νου μας, «ή το ένα ή το άλλο» και να αρχίσουμε να βιώνουμε την πραγματικότητα μας μέσω της «σύνθεσης». Ο άνθρωπος λοιπόν ως ων πολυδιάστατο, όντως καθοδηγείται από μια ανώτερη δύναμη, η οποία ωστόσο εσωκλείεται εντός του, εκπορευόμενη από φυσικούς νόμους και αρχές που πολύ πρόσφατα η σύγχρονη κβαντική Φυσική προσπαθεί να κατανοήσει και ερμηνεύσει. Αυτή η τοποθέτηση λοιπόν τον θέτει Συν-δημιουργό της ζωής του και ολόκληρου του Σύμπαντος!


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Α.Χ.Κ.: Καταρχήν θα επιθυμούσα να τους ευχαριστήσω πολύ, που από το ράφι κάποιου βιβλιοπωλείου, «κάτι» εσωτερικά τους παρότρυνε να απλώσουν το χέρι προς το « Pr8ject η Αφύπνιση» και να το «αγκαλιάσουν». Επειδή τα πάντα είναι συγχρονικότητες, είμαι σίγουρη πως η επιλογή τους αυτή δεν ήταν καθόλου τυχαία! Επιπλέον, εύχομαι να ανακαλύψουν σύντομα τη φωτεινή πλευρά της «Αυγουστίας» που ενυπάρχει μέσα σε όλους, ενσωματώνοντας εξίσου με αγάπη και την λιγότερο φωτεινή. Γιατί, όπως διδάσκεται κάποια στιγμή και η ίδια η Αυγουστία, «… τίποτα δεν χάνεται, μα κρατάει για πάντα η Αγάπη που γυρεύουμε, η Αγάπη που ποθούμε, η Αγάπη που όλοι κλάψαμε μέχρι να ενθυμηθούμε πως:
«...η Αγάπη Είμαστε!»


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Α.Χ.Κ.: Αυτή τη στιγμή ως «πρωτάρα» στο συγγραφικό μου ρόλο, πραγματικά ζω και απολαμβάνω το πρωτόγνωρο αυτό ταξίδι στη χώρα της συγγραφής! Ευγνωμονώ το « Pr8ject Η Αφύπνιση» για την ευκαιρία που μου έδωσε να υλοποιήσω ένα ακόμη από τα παιδικά μου όνειρα και έχω τη Πίστη πως τη κατάλληλη στιγμή, μια νέα «εσωτερική πνοή» θα με επισκεφτεί, για να Συν-δημιουργήσουμε με Φως μία νέα ιστορία από πολύχρωμες λέξεις και νοήματα!


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδο το βιβλίο σας!!!

Α.Χ.Κ.: Εγώ σας ευχαριστώ για τη τιμή που μου κάνατε να ζήσω τη πρωτόγνωρη εμπειρία της συνέντευξης! Εύχομαι πάντα Φως!
 
 
 
 
 
Η Αγγελική-Χριστίνα Κρίµπαλη γεννήθηκε την ηλιόλουστη Παρασκευή & 13 του 1976. Έκτοτε η λάµψη του Ήλιου έγινε η µεγάλη της «αδυναµία»… και δύναµη.
Καθώς µεγάλωνε, δεν έπαψε στιγµή να διακρίνει τη λάµψη αυτή και στους ανθρώπους γύρω της. Μόνο που συνειδητοποίησε πως πολλοί από αυτούς, δεν γνώριζαν πως «έλαµπαν» επίσης… Κι έτσι άξαφνα συναντήθηκε µε το σκοπό της Ζωής της: την ενθάρρυνση και καθοδήγηση των συνανθρώπων της προς το δικό τους Φως!
Αποφάσισε να σπουδάσει Ψυχολογία. Ειδικεύτηκε στην Εργασιακή Ψυχολογία, στη Συστηµική Οικογενειακή Θεραπεία, στη θεραπευτική Ύπνωση, ενώ δεν έπαψε ποτέ να παρακολουθεί και να συµµετάσχει σε επιµορφωτικές εκπαιδεύσεις και σεµινάρια. Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον της για τη φύση της Ψυχής την οδήγησε στον κόσµο των Εναλλακτικών – Ενεργειακών Θεραπειών, όπως το Reiki, τη Ρεφλεξολογία, το THETA healing, την Ayurveda, στα οποία εκπαιδεύτηκε κι έχει εντάξει στον ολιστικό πλαίσιο που εξασκεί ως θεραπεύτρια.
Ευγνωµονεί καθηµερινά για την παρουσία του εντεκάχρονου γιου της, Άγγελου, στη ζωή της, του «σοφότερου Δασκάλου της» όπως τον αποκαλεί.
Επικοινωνήστε µαζί της στο angelakrimbali@gmail.com
(2018) PR8JECT, Εκδόσεις Πηγή
 
 
 
 
 
 PR8JECT
Ένα βιβλίο για τον έρωτα, το δράμα, τη χαρά και τα πάθη… Ένα βιβλίο για τους ανθρώπους και τις ψυχές τους… Μα πάνω από όλα ένα Αυτογνωσιακό Ψυχολογικό Μυθιστόρημα για την αλήθεια της Αγάπης που όλοι μας αναζητούμε ακατάπαυστα.
Συχνά, ακόμα κι αν τη βρίσκουμε, καταλήγουμε απογοητευμένοι. Κι αυτό γιατί συνηθίζουμε να αγνοούμε το πιο βασικό. Όμως η Αυγουστία, η ηρωίδα του βιβλίου, θα αναλάβει εν αγνοία της το πιο δύσκολο και αξιέπαινο εγχείρημα: να μας ενθυμήσει την Αλήθεια!
Ένα ανατρεπτικό βιβλίο που ξεπερνά τα καθιερωµένα! Ένα Αυτογνωσιακό Ψυχολογικό Μυθιστόρηµα που παρακάµπτει τα δύσκαµπτα ψυχολογικά όρια & τις έννοιες. Με µουσική στους τίτλους, έντονες λέξεις, πλαισιωµένες φράσεις, µελωδία στο background.
Ένα «PR8JECT» που, παρακάµπτοντας τον χρόνο και τον χώρο, συµφιλιώνει τις δυσκολίες αναγνωστών µε διαταραχή ελλειµµατικής προσοχής κι άλλες αναγνωστικές ιδιαιτερότητες, ανατρέπει «παγιωµένες» αξίες και ιδανικά, µετουσιώνοντας για όλους µας την ανάγνωση στο απόλυτο βίωµα της Ψυχής…