Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Συζητώντας με τη Φένια Κινικλή

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Φ.Κ.: Ποιον να πρωτοπώ… Και κλασσικοί και σύγχρονοι πολλοί! Να αναφέρω ενδεικτικά: Λιλή Ζωγράφου, Αλκυόνη Παπαδάκη, Τάσος Αθανασιάδης.


Ερώτηση 2η: Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Φ.Κ.: Η πρώτη μου επαφή με τη λογοτεχνία ήταν το βιβλίο της Ζωρζ Σαρρή «Ο θησαυρός της Βαγίας», το οποίο θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και σήμερα.


Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Φ.Κ.: Δεν υπήρξε κάτι συγκεκριμένο που μου έδωσε το έναυσμα για το ταξίδι στον κόσμο της γραφής. Ήρθε πολύ φυσικά το πλήρωμα του χρόνου, μέσα από την ήδη πολυετή μου απασχόληση στον χώρο του βιβλίου στην επιμέλεια και στον σχεδιασμό, ως μία ανάγκη απελευθέρωσης και έκφρασης εικόνων και συναισθημάτων, μα και προσωπικής αναζήτησης μέσα από φανταστικούς κόσμους, πλάθοντας παράλληλα γέφυρες επικοινωνίας με τον πραγματικό.


Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας «Απρόσμενη καταιγίδα»;

Φ.Κ.: Για αυτή την πρώτη γνωριμία με το κοινό, η «Απρόσμενη καταιγίδα» συστήνεται ως ένα κοινωνικό-αισθηματικό μυθιστόρημα και ως μία ιστορία ανατροπών αλλά και αντιθέσεων, με το ξέσπασμα μιας δυνατής καταιγίδας στην ηλιόλουστη ζωή της ηρωίδας, η οποία, από τη μια στιγμή στην άλλη, μπλέκεται σε έναν κυκεώνα από αναπάντητα ερωτήματα και αντικρουόμενα συναισθήματα, με κυρίαρχο αυτό της προδοσίας.


Ερώτηση 5η: Στο βιβλίο σας μας δείχνετε τον θάνατο και πώς αυτός αλλάζει τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Πιστεύετε πως πρέπει να μας συμβεί κάτι τόσο ακραίο για να αναθεωρήσουμε την κοσμοθεωρία μας;

Φ.Κ.: Για του ήρωες του βιβλίου ο θάνατος είναι η δυνατή βροντή που σκίζει τον αιθέρα και σηματοδοτεί την αρχή του ξεσπάσματος της σαρωτικής καταιγίδας στις ζωές τους. Τι πιο αναπάντεχο από αυτό στην κανονική ροή της ζωής μας; Συνήθως αρκεί ένα δυνατό ταρακούνημα, μια στιγμή που θα ανατρέψει ή έστω θα απειλήσει την κάθε ισορροπία και το πιο στέρεο οικοδόμημα. Εναπόκειται στον καθένα από εμάς ο τρόπος με τον οποίο θα αντιδράσουμε σε κάτι τόσο ακραίο και τραγικό.


Ερώτηση 6η: Η ηρωίδα του βιβλίου δε γνωρίζει την οικογενειακή θαλπωρή. Το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε, επηρεάζει τη μετέπειτα εξέλιξη του χαρακτήρα μας;

Φ.Κ.: Η ανατροφή του καθενός μας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας, καθώς επίσης και το περιβάλλον και οι συνθήκες αυτής της ανατροφής. Από κει και πέρα, η ωριμότητα και η ιδιαιτερότητα του καθενός από εμάς ρυθμίζει την πορεία και την εξέλιξή μας.


Ερώτηση 7η: Η ηρωίδα του βιβλίου θα βιώσει έναν απρόσμενο και καταιγιστικό έρωτα. Ποιος έρωτας είναι για εσάς πιο σημαντικός και πιο ουσιαστικός; Σαν αυτόν που βίωσε η ηρωίδα ή ένας ήρεμος;

Φ.Κ.: Αυτός που θα γεμίσει την ψυχή και θα συμπληρώσει την υπόστασή μας. Είναι κάτι που το αισθάνεσαι όταν συμβαίνει. Αυτός είναι ο πιο σημαντικός έρωτας, όποια έκφραση ή ένταση έχει για τον καθέναν.


Ερώτηση 8η: Πιστεύετε πως πρέπει να βάζουμε τα πάντα στην άκρη στο όνομα ενός έρωτα ή η οικογένεια είναι πάνω απ’ όλα;

Φ.Κ.: Η αξία της οικογένειας έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για μένα. Σε κάθε ανθρώπινη σχέση, όμως, πρέπει να υπάρχουν όρια και ισορροπίες.


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Φ.Κ.: Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω από καρδιάς για την ιδιαίτερα ζεστή υποδοχή στο πρώτο μου συγγραφικό εγχείρημα και να ευχηθώ σε όλους καθάριους και ανέφελους ουρανούς, με οδηγούς τη φωτεινή ηλιαχτίδα και τα χρώματα της ίριδας που θα ξεμακραίνουν και το πιο βαρύ σύννεφο.


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Φ.Κ.: Δεν μπορώ ακόμη να το χαρακτηρίσω ως βήμα, περισσότερο μπουσούλισμα είναι για την ώρα. Η ιδέα υπάρχει πάντως, οπότε θα δούμε αν θα φτάσει να πάρει και οστά.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Φ.Κ.: Ευχαριστώ πολύ κι εγώ για την όμορφη κουβέντα και τη φιλοξενία. Εύχομαι καλό καλοκαίρι με πολλά και καλά αναγνωστικά ταξίδια σε όλους!







Η Φένια Κινικλή γεννήθηκε το 1983. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία και ακολούθως συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες και τις Διεθνείς Σχέσεις. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στον χώρο του βιβλίου. Η «Απρόσμενη Καταιγίδα», που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2016 από τις Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου, είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.
(2016) Απρόσμενη Καταιγίδα, Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου
 
 
 
 
 

Απρόσμενη Καταιγίδα
Πόσο απρόσμενα μπορούν να σκορπίσουν όλα! Πόσο εκκωφαντική μπορεί να είναι η σιωπή της πλάσης, λίγο πριν ξεσπάσει η ορμή της καταιγίδας!
Μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται ξαφνικά να ανεμοδέρνεται και να αργοχάνεται στην καταχνιά, που απειλεί να σκοτεινιάσει εξολοκλήρου την ψυχή της. Ένα θανατηφόρο ατύχημα και όλα όσα νόμιζε, ήξερε και πίστευε σκορπίζουν μονομιάς, κόκκοι άμμου από πύργο στην ακροθαλασσιά.
Εκεί όπου ο πόνος σαρώνει τα πάντα, εκείνη αγωνίζεται να βρει τη δύναμη για να αναμετρηθεί με το ηχηρό ράπισμα του ανέμου και να σταθεί όρθια απέναντι στη σαρωτική θύελλα, που κινδυνεύει να την παρασύρει.
 
 
 
 
 
 

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Συζητώντας με τη Κωνσταντία Σωτηρίου

Ερώτηση 1η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Κ.Σ.: Η μεγάλη μου αγάπη για το διάβασμα. Ο κόσμος των βιβλίων ήταν πάντα για μένα ένα μαγικό καταφύγιο και η γραφή ήρθε ως φυσική συνέχεια. Επίσης φαντάζομαι η ανάγκη να πω τις δικές μου ιστορίες. Η μάνα μου και οι γιαγιάδες μου είναι παραμυθούδες, έλεγαν πάντα ωραίες ιστορίες, ήθελα να γράψω κι εγώ τη δική μου.


Ερώτηση 2η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το νέο σας βιβλίο “Φωνές από χώμα”;

Κ.Σ.: Το βιβλίο μου είναι μια μαρτυρία αγάπης. Η βασική ηρωίδα του βιβλίου, αλλά και οι υπόλοιπες γυναίκες που συνομιλούν μαζί της στο κείμενο , καταθέτουν πως βίωσαν τα τραγικά γεγονότα που στάθηκαν η αφορμή να χωριστεί το 1963 η Λευκωσία στα δυο. Οι γυναίκες στο βιβλίο μου είναι πλάσματα που αγαπούν, πονούν, γίνονται θύματα ενός ανέξοδου πολέμου, ταγμένες αναπόφευκτά να υπηρετήσουν την μοίρα τους, χωρίς ωστόσο ποτέ να χάνουν την γυναικεία υπόσταση της φύσης τους.


Ερώτηση 3η: Όπως στο πρώτο σας βιβλίο “Η Αϊσέ πάει διακοπές” έτσι και εδώ μας μιλάτε για την ιστορία της Κύπρου. Τι είναι αυτό που σας ωθεί να ασχοληθείτε με αυτά τα θέματα και όχι με μία καθαρά μυθοπλαστική ιστορία;

Κ.Σ.: Νομίζω η ανάγκη να αναδείξω τις αθέατες πλευρές της επίσημης ιστορίας, να δώσω την ματιά των γυναικών. Κάπου είχα διαβάσει πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Θα πρόσθεταν πως την ιστορία την γράφουν πάντα οι άντρες. Οι γυναίκες μένουν πίσω στα χαρακώματα, θύματα της καταστροφής, μαζεύουν τα συντρίμμια και θέτουν ως χρέος τους, όσο κομμάτια και να είναι οι ίδιες, να συνεχίσουν την ζωή. Μια βόλτα στην πόλη μου, στον τόπο μου δίνει χίλιες αφορμές, μου φέρνει μπροστά μου να πω δεκάδες ιστορίες. Ούτως ή άλλως και στα δύο μου βιβλίο δεν αποκλείω την μυθοπλασία, πατώ στην ιστορία για να αναπτύξω την πλοκή θεματικά.


Ερώτηση 4η: Σας δυσκόλεψε η συγκέντρωση όλων αυτών των πληροφοριών από τόσους ανθρώπους;

Κ.Σ.: Οι ιστορίες που περιγράφω δεν αποτελούν ατόφιες μαρτυρίες γυναικών. Πρόκειται για συνδυασμό αφηγήσεων από γυναίκες που γνώρισα, θείες, γιαγιάδες, γειτόνισσες, αλλά και μαρτυρίες και ειδήσεις που βρήκα στον τύπο της εποχής στα Ελληνικά και στα Τούρκικα.


Ερώτηση 5η: Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσετε μία εκ των ηρωίδων του βιβλίου σας ποια θα ήταν και γιατί;

Κ.Σ.: Σίγουρα ξεχωρίζω την Τζεμαλιγιέ. Ήταν μια γυναίκα που αναγκάστηκε να ζωστεί τα μαχαίρια της κουζίνας, να ασπαστεί τον εθνικισμό, να γίνει μια άλλη, για να μπορέσει να ανταγωνιστεί την μεγάλη ερωμένη του άντρα της, την μητέρα πατρίδα. Με συναρπάζει το ταξίδι αυτής της γυναίκας, με γεμίζει με τόση θλίψη. Ξεχωρίζω ωστόσο και την Ξενού, μια γυναίκα που ο άντρας της έρχεται την νύχτα και την ξυπνά που δεν μπορεί να κοιμηθεί. Τον τρώει λέει το κορμό του μέσα στον τάφο. Η Ξενού που μιλά στην δικιά της Παναγία παρακαλώντας την να συγχωρήσει του άντρα της τα ασυγχώρητα.


Ερώτηση 6η: Από ένα λάθος ή μία προδοσία ξεκινάει μερικές φορές ένα τραγικό αιματοκύλισμα στις σελίδες κάθε κράτους ανά τον κόσμο. Γιατί πιστεύετε πως οι ομάδες των ανθρώπων δεν ζουν αρμονικά και επιθυμούν να δημιουργούν εντάσεις και πολέμους;

Κ.Σ.: Πώς να απαντήσω σε ένα τέτοιο ερώτημα. Το μόνο που σκέφτομαι όταν περπατώ στο βόρειο κατεχόμενο κομμάτι της πατρίδας μου, όταν συναντώ συμπατριώτες μου που είανι μουσουλμάνοι και μιλάνε τούρκικά αλλά είναι εξίσου με μένα κύπριοι είναι πως οι άνθρωποι είμαστε ανόητοι.


Ερώτηση 7η: Το βιβλίο σας έχει εναλλαγές ανά κεφάλαιο. Συναντάμε πότε την νέα ελληνική και πότε την κυπριακή διάλεκτο, με ένα γλωσσάρι στο τέλος. Δε σας φόβισε αυτό το γεγονός μήπως και κουραστούν οι αναγνώστες, που δεν γνωρίζουν την κυπριακή ντοπιολαλιά, πισωγυρίζοντας σελίδες προκειμένου να καταλάβουν τι γράφετε;

Κ.Σ.: Πιστεύω πως η ροή του βιβλίου επιτρέπει στον αναγνώστη που δεν είναι εξοικειωμένος με την Κυπριακή διάλεκτο να παρακολουθήσει καλά το κείμενο και να μην κουραστεί. Η χρήση της διαλέκτου στα κομμάτια που έγινε εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς μέσα στο βιβλίο. Και αποτελεί κομμάτι της συγγραφικής και της γενικότερης μου ταυτότητας. Αυτός είναι ο βηματισμός μου και ελπίζω, όπως και στο πρώτο μου βιβλίο που η διάλεκτος λειτούργησε καλά, να αποδώσει κι εδώ.


Ερώτηση 8η: Κεντρική ηρωίδα είναι η Τζεμαλιγιέ, μία Τουρκοκύπρια πόρνη, η οποία αγάπησε τον Ζεκή και αντίστροφα. Τα πάντα γύρω από αυτούς τα χρωματίζετε με το κόκκινο χρώμα. Θέλατε να συνδέσετε τον έρωτα και το πάθος με το κόκκινο χρώμα ή ο λόγος ήταν διαφορετικός;

Κ.Σ.: Το κόκκινο στο βιβλίο αυτό το συνδέω με τον θάνατο, που αν το σκεφτεί κανείς είναι πολύ κοντά στον έρωτα και το πάθος. Τα πάντα στην σχέση των ανθρώπων αυτό ήταν μια κόκκινη προδιαγεγραμμένη καταστροφή, που οδήγησε στο πράσινο, στην χάραξη της πράσινης γραμμής που χώρισε στα δύο την Λευκωσία.


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Κ.Σ.: Πολλά πολλά ευχαριστώ! Η μεγαλύτερη χαρά της συγγραφής είναι ο αναγνώστης που σε προσεγγίζει για να σου πει ότι διάβασε το βιβλίο του, η δική του ιδιαίτερη ανάγνωση.


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Κ.Σ.: Αυτό τον καιρό γράφω ένα έργο για τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (ΘΟΚ), μετά από απευθείας ανάθεση συγγραφής. Είμαι χαρούμενη και τυχερή για τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν σε αυτή τη νέα προσπάθεια όπου δοκιμάζω ως συγγραφέας ένα θέμα διαφορετικό. Το θέατρο έχει κάτι το μαγικό και μου αρέσει που αγγίζει αυτή τη μαγεία και πάλι.


Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!
 
 
 
 
 
Η Κωνσταντία Σωτηρίου γεννήθηκε το 1975 στην Λευκωσία. Είναι απόφοιτος
του Τμήματος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Ιστορία της Μέσης Ανατολής από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Εργάζεται ως Λειτουργός Τύπου στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η νουβέλα της «Η Αϊσέ πάει διακοπές», (Πατάκη 2015) βραβεύτηκε με το “Athens Prize for Literature”, ήταν στην βραχεία λίστα των κρατικών βραβείων Κύπρου και στην βραχεία λίστα στην κατηγορία των πρωτοεμφανιζόμενων έργων του περιοδικού «Αναγνώστης» και του περιοδικού «Κλεψύδρα». Τα θεατρικά της έργα «Σπασμένα» και «Τζεμαλιγιέ» παρουσιάστηκαν σε ανεξάρτητες σκηνές στην Κύπρο. Διηγήματα της δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά στην Κύπρο (Νέα Εποχή, Άνευ) και στην Ελλάδα (Πλανόδιον, Fractal, ο Αναγνώστης, Bookpress).
(2015) Η Αϊσέ πάει διακοπές, εκδόσεις Πατάκη
(2017) Φωνές από χώμα, εκδόσεις Πατάκη
 
 
 
 
 
 
Η Αϊσέ πάει διακοπές
«Είκοσι Ιουλίου, το θυµάσαι πολύ καλά, είχε γίνει η µεγάλη καταστροφή. Ξύπνησες το πρωί και ήταν η λεκάνη στη ρίζα της συκιάς σου γεµάτη µε σύκα ανοιγµένα. Με το νυχτικό βγήκες έξω τα χαράµατα, πήρες το φαράσι και τη σκούπα να τα µαζεύεις. Μάζευες, µάζευες και τελειωµό δεν είχαν. Τα συκαλάκια σου, σκεφτόσουν, τα µελένια σου τα σύκα και µαράζωνες τη συκιά. Και έλεγες τι θα τρώµε τώρα τον Αύγουστο που δεν θα είχες τα συκαλάκια τα γλυκά, τι θα τρώµε τον Αύγουστο που δεν θα έχουµε σύκα.

Αν δει το πλάσµαν τα σύκα να ψήννουνταιεποχήν που ’εν ένι του τζαιρού τους, σηµαίνει µεγάλον µαράζιν. Σηµαίνεικαβκάδες, καρκασαλλίκκιν, κακόν. Που τζείνα τα κακά που ’εν ηµπορεί να βάλει το σέριν του ούτε ο ίδιος ο Θεός. Τίποτε ’εν θα ηµπόρει να κάµει ο Πλάστης.

Έτσι σε βρήκε η γειτόνισσα το πρωί. Ήρθε καταχαρούµενη να σου πει τα νέα. Σωθήκαµε, σου φώναξε. Σωθήκαµε. Ήρθε η µάνα µας να µας σώσει. Ήρθε η Αϊσέ να κάνει εδώ διακοπές. “Τι κάνεις εκεί µε τα σύκα;” “Σκάσανε όλα” της είπες. “Ανοίγουνε τα συκαλάκια µου τον Ιούλιο, τα µελένια µου τα σύκα που ζηλεύει όλη η γειτονιά. Σκάνε και πέφτουνε στην αυλή. Δεν θα έχουµε σύκα να τρώµε τον Αύγουστο” είπες και βούρκωσες. Άφησες µετά τη γειτόνισσα στην αυλή και έτρεξες να ξυπνήσεις τον γιο σου. “Μάνα, τι γίνεται;” σου φώναξε. “Ήρθε” του είπες “η Αϊσέ να κάνει εδώ διακοπές. Και εµάς µας αρρώστησε η συκιά µας. Δεν θα έχουµε κάτι να την τρατάρουµε. Δεν θα µπορέσουµε τον Αύγουστο να τρώµε σύκα”.

Και άρχισες ύστερα να κλαις».
 
 
 
 
Φωνές από χώμα
Δεκατρείς γυναίκες, με κοινό παρονομαστή τον σκοτεινό Δεκέμβρη του 1963 που οδήγησε στις διακοινοτικές ταραχές και στη χάραξη της Πράσινης Γραμμής που χώρισε τη Λευκωσία στα δύο, μιλούν για εκείνες τις στιγμές που συγκλόνισαν τον κόσμο τους. Της μίας ο άντρας δεν μπορεί να ανασάνει πνιγμένος στις αμαρτίες του, της άλλης γυρίζει μέσα στον τάφο χωρίς να μπορεί να ησυχάσει, η τρίτη κλαίει για τις άγριες αγκινάρες που της στέρησε ο πόλεμος, η τέταρτη μιλά για τη νύχτα που στάθηκε αφορμή να ξεκινήσει η αιματοχυσία. Γυναίκες που μιλούν για τα έργα των αντρών. Καλούνται να μαζέψουν τα συντρίμμια, να πλύνουν τα ρούχα των νεκρών, να καθαρίσουν πίσω από τα χαλάσματα και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Και στο επίκεντρο, η άμεση πρωταγωνίστρια της καταστροφής, η Τουρκοκύπρια πόρνη Τζεμαλιγιέ, που μαζί με τον Τουρκοκύπριο εραστή της Ζεκή υπήρξαν οι πρώτοι νεκροί, ενώ ο θάνατός τους ήταν η αφορμή να ξεκινήσει το κακό.
"Όμως εγιώ εν μιλώ. Έμαθα την τέγνη να μεν αθθυμούμαι. Τζιαι να με αξιώσει ο Θεός ώσπου να πεθάνω να μάθω τζιαι την τέγνη του να ξηχάνεις. Αλλά τζιείνον λαλούν εν το πιο δύσκολο, εν πιο μεγάλη τέγνη να ξεχάνεις. Εγιώ μόνο να μεν θυμούμαι έμαθα".
 
 
 
 
 
 
 

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Διαγωνισμός βιβλίου "Μικρή Βαρκελώνη"

Η ομάδα "Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία" και ο εκδοτικός οίκος ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS κληρώνουν ένα αντίτυπο της συγγραφέως Ελένης Δαφνίδη "Μικρή Βαρκελώνη". 
 
1. Για λάβετε μέρος και για να δείτε τους όρους γίνετε μέλος της ομάδας: Βιβλιομανία - Βιβλιολατρεία
2. Μπείτε στο κάτωθι λινκ για σχόλιο: Μικρή Βαρκελώνη   
4. Προαιρετικά γίνετε μέλος του blog μας
Λήξη διαγωνισμού 27 Αυγούστου στις 3 μ.μ.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Προσκλήσεις παρουσιάσεων βιβλίου "Άγριες θάλασσες" στο Κρυονέρι & Νεοχώρι Καρδίτσας

  Στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα διοργανώνονται δύο εκδηλώσεις για την παρουσίαση του βιβλίου «Άγριες Θάλασσες» της Τέσυς Μπάιλα.

Η πρώτη εκδήλωση συνδιοργανώνεται από  το Δήμο Λίμνης Πλαστήρα, το Τοπικό Συμβούλιο Κρυονερίου και τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και θα γίνει στο Δημοτικό Σχολείο Κρυονερίου την Τρίτη 8 Αυγούστου, στις 19:30
Ο Βασίλειος Παπουτσής, Πρόεδρος του Τ.Σ. Κρυονερίου θα συντονίσει την εκδήλωση.
Για το βιβλίο θα μιλήσει η Βασιλική Διαμάντη, διαχειρίστρια του blog «Βιβλιομανία – Βιβλιολατρεία».
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Παρασκευή Αλεξίου, πολιτικός επιστήμονας.
Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων της.
Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Δήμαρχος του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, Δημήτριος Τσιαντής.

Η δεύτερη εκδήλωση συνδιοργανώνεται από το Δήμο Λίμνης Πλαστήρα και τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και θα γίνει στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο Νεοχωρίου την Τετάρτη 9 Αυγούστου, στις 19:30
Ο Γιώργος Καραντώνης, Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων Νεοχωρίου θα συντονίσει την εκδήλωση.
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Παναγιώτης Νάννος, συγγραφέας.
Επίσης, αποσπάσματα από το βιβλίο και ερωτήσεις στη συγγραφέα θα απευθύνει η Βασιλική Διαμάντη, διαχειρίστρια του blog «Βιβλιομανία – Βιβλιολατρεία».
Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων της.
Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Δήμαρχος του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, Δημήτριος Τσιαντής.




Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Συζητώντας με την Αγγελίνα Λιβανού

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η συγγραφέας;

Α.Λ.: Η Έμιλυ Μπροντέ με τα Ανεμοδαρμένα ύψη! Αξεπέραστο βιβλίο για εμένα. Κανένας άλλος δεν έχει αποτυπώσει τον έρωτα τόσο δυνατά!


Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Α.Λ.: Την κοκκινοσκουφίτσα! Ο πιο επικίνδυνος έρωτας!


Ερώτηση 3η: Τι σημαίνει η συγγραφή για εσάς;

Α.Λ.: Ταξίδι και απελευθέρωση…


Ερώτηση 4η: Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας "Γυάλινες αγάπες";

Α.Λ.: Οι Γυάλινες αγάπες είναι ένα τρυφερό ερωτικό μυθιστόρημα που ωστόσο εμπεριέχει πολλές αλήθειες για τις ανθρώπινες σχέσεις.


Ερώτηση 5η: Πιστεύετε πως οι αγάπες είναι γυάλινες και εύθραστες;

Α.Λ.: Ναι, δυστυχώς είναι πάρα πολύ γιατί δεν έχουμε μάθει να παλεύουμε όσο θα έπρεπε για αυτές.


Ερώτηση 6η: Ο Ίαν είναι αυτό που λέμε παλιάς κοπής αρσενικό. Άραγε υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άντρες είναι "υπό εξαφάνιση";

Α.Λ.: Σίγουρα είναι υπό εξαφάνιση και μέσα από αυτή την έλλειψη προσπάθησα να τον αναβιώσω μήπως και…


Ερώτηση 7η: Η Ράνια είναι κλειστός χαρακτήρας. Γιατί θεωρείτε πως ένας τέτοιος χαρακτήρας δεν μπορεί να πιστέψει εύκολα στους ανθρώπους;

Α.Λ.: Η Ράνια έχει πληγωθεί πολύ και αυτό την κάνει να είναι συγκρατημένη. Δεν μπορεί να αφεθεί. Είναι και οι συγκυρίες που δεν την διευκολύνουν προς αυτή την κατεύθυνση.


Ερώτηση 8η: Για ποιο λόγο πιστεύετε πως πρέπει οι αναγνώστες να διαβάσουν το βιβλίο σας;

Α.Λ.: Γιατί θα τους πάρει μακριά από την τόσο σκληρή πια καθημερινότητά μας. Θα βυθιστούν έστω για λίγο σε έναν πιο όμορφο κόσμο που ο έρωτας θριαμβεύει!


Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Α.Λ.: Να ερωτεύονται! Δυνατά και με πάθος! Να τα δίνουν όλα ακόμα κι αν πληγωθούν γιατί ο έρωτας είναι ζωή!!!


Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;

Α.Λ.: Βεβαίως! Θα είναι ένα πιο δυνατό βιβλίο, πιο σημερινό ως προς τον τρόπο προσέγγισης του ενός εκ των δύο πρωταγωνιστών. Θα έχει τίτλο «Τυλιγμένη στις φλόγες» και ο πρωταγωνιστής θα είναι πυροσβέστης.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σας!!!

Α.Λ.: Κυρία Διαμάντη εγώ σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλα!!!
 
 
 
 
 
Η Αγγελίνα Λιβανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Κινηματογράφο και Τηλεόραση. Αναγνώσματα κλασικών συγγραφέων όπως τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» της Έμιλι Μπροντέ κ.α την οδήγησαν σε αρκετές συγγραφικές απόπειρες, καταλήγοντας σε μικρά ερωτικά μυθιστορήματα, χωρίς όμως το τραγικό τέλος των κλασικών συγγραφέων, γιατί θεωρεί πως ο έρωτας είναι το πιο δυνατό συναίσθημα της ανθρώπινης ύπαρξης και πρέπει να έχει αισιόδοξο τέλος, τουλάχιστον ως ανάγνωσμα. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Αγαπάει τα ταξίδια γιατί αποτελούν πηγή έμπνευσης και τα τελευταία χρόνια ζει μακριά από την Αθήνα.
(2016) Γυάλινες αγάπες, Ωκεανός
 
 
 
 
 
Γυάλινες αγάπες
Η Ράνια και ο Ίαν είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες. Εκείνη ένα απλό αγοροκόριτσο που προσπαθεί να ανακαλύψει πού θα καθίσει η μπίλια της ζωής, και εκείνος ένας γοητευτικός καρδιοκατακτητής κοσμοπολίτης, μοντέλο στο επάγγελμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το παρελθόν και το μέλλον του. Ένα ατύχημα θα σταθεί η αφορμή της γνωριμίας τους. Από τότε θα ακολουθήσει μια σειρά γεγονότων που άλλοτε θα τους φέρνουν κοντά και άλλοτε θα τους απομακρύνουν. Το παρελθόν του Ίαν συχνά-πυκνά ρίχνει βαριές σκιές τις οποίες η Ράνια δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει και αποφασίζει να δώσει οριστικό τέλος σε αυτή τη σχέση που δεν βγάζει πουθενά.
Ο Ίαν προσπαθεί να ξανακερδίσει την αγαπημένη του. Θα καταφέρει άραγε να σβήσει τους φόβους της και να την κρατήσει για πάντα στην αγκαλιά του;
 
 
 
 
 
 
 

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Συζητώντας με την Έλενα Νταβλαμάνου

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Ε.Ν.: Είναι τόσοι πολλοί…διαβάζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου…κάθε συγγραφέας και κάθε ποιητής έχει αφήσει με το έργο του το στίγμα του μέσα μου, στα βιώματά μου, στον τρόπο ζωής μου, στη θέλησή μου να ντύσω τις σκέψεις μου με μελάνι και να τις αποτυπώσω σε λευκά χαρτιά.


Ερώτηση 2η: Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Ε.Ν.: Από μικρό παιδί είχα μια ιδιαίτερη σχέση με το βιβλίο την οποία μου την δημιούργησε η γιαγιά μου. Οι αφηγήσεις της μου έμαθαν να λατρεύω τα παραμύθια και να χάνομαι στους μαγικούς δρόμους της λογοτεχνίας. Όλες μου οι θύμησες από εκεί ξεκινούν κι εκεί καταλήγουν. Μια σχέση αγάπης που με το πέρασμα των χρόνων μεγάλωνε μέσα μου και με οδηγούσε. Σίγουρα λοιπόν τα πρώτα μου αναγνώσματα ήταν τα κλασικά παραμύθια…αυτά με συντρόφευαν στα ταξίδια της φαντασίας μου.


Ερώτηση 3η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Μπορώ και χωρίς αυτά”;

Ε.Ν.: Το «Μπορώ και χωρίς αυτά», με την εικονογράφηση του Γιώργου Πετρίδη, από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, είναι το πρώτο μου βιβλίο για παιδιά. Πρόκειται για μια ιστορία που αναφέρεται στην πλεονεξία, στη σημασία του περιττού και του απαραίτητου, στην αληθινή φιλία, μια ιστορία για παιδιά που μπορεί όμως να διδάξει τους γονείς και κάθε ενήλικα. Μια ιστορία σύγχρονη, γραμμένη με τρυφερότητα και αγάπη που ακουμπά ένα πολύ δύσκολο σημερινό πρόβλημα αλλά και τις ανησυχίες των παιδιών που δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν τις νέες καταστάσεις που δημιουργούνται και που πριν αγνοούσαν τελείως.


Ερώτηση 4η: Μπορούμε και χωρίς όλα αυτά; Ο υπερκαταναλωτισμός μας έχει ωθήσει σε υπερβάλλοντα ζήλο να θέλουμε συνέχεια πράγματα χωρίς να τα χρειαζόμαστε. Πως μπορεί κάποιος να ξεφύγει από αυτά;

Ε.Ν.: Το βιβλίο δίνει την ευκαιρία να αναρωτηθούμε... «έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε…τα χρειαζόμαστε, όμως, όλα όσα έχουμε;» και πόσα παιδιά δε μοιάζουν με τον ήρωα της ιστορίας, το μικρό Λεωνίδα που συνέχεια απαιτεί από τους γονείς του να του αγοράσουν ό,τι θελήσει. Φυσικά μπορούμε και χωρίς αυτά…χωρίς τα περιττά υλικά αγαθά…θα είναι πολύ ωφέλιμο να αναρωτηθούμε πώς μπορούσαν οι άνθρωποι στα παλιότερα χρόνια, χωρίς όλες αυτές τις ανέσεις που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα. Κι όμως, μπορούσαν, επιβίωναν, ζούσαν, δημιουργούσαν, χαίρονταν…θαρρώ πως ίσως ήταν πιο χαρούμενοι από μας…είχαν βρει το αληθινό νόημα της ζωής, το αληθινό νόημα των ανθρώπινων σχέσεων…ας προσπαθήσουμε να το βρούμε κι εμείς. Η οικονομική κατάσταση την οποία βιώνουμε όλοι ίσως μας βοηθήσει σ’ αυτή την κατεύθυνση. Η ουσία της ζωής δεν είναι στο να αποκτώ αλλά στο να δίνω. Να βρίσκω τη χαρά κοντά στη φύση, πλάι σε αγαπημένους φίλους, διαβάζοντας ή κάνοντας έναν περίπατο στη θάλασσα. Αυτά λυτρώνουν και γεμίζουν τη ψυχή. Η ψυχή έχει ανάγκη από “γέμισμα” όχι τα χέρια μας.


Ερώτηση 5η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Ε.Ν.: Έχω φυλαγμένες στο συρτάρι μου αρκετές ιστορίες γραμμένες με αγάπη που περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους να «μιλήσουν» στις τρυφερές παιδικές ψυχές.


Β.Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Ε.Ν.: Εγώ σας ευχαριστώ θερμά!







Η Έλενα Νταβλαμάνου γεννήθηκε και ζει μόνιμα στον Βόλο.
Ολοκλήρωσε με υποτροφίες τις σπουδές της στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με Άριστα.
Ακολούθησαν Μεταπτυχιακές Σπουδές και το 2006 απέκτησε Master στα «Σύγχρονα Περιβάλλοντα Μάθησης και Παραγωγή Διδακτικού Υλικού».
Από το 2003 διδάσκει στο Δημοτικό Σχολείο «Άγιος Ιωσήφ» Βόλου και έχει συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα, σε συνέδρια με ανακοινώσεις, ενώ έχει παρακολουθήσει δεκάδες σεμινάρια και ημερίδες στον τομέα της εκπαίδευσης και της λογοτεχνίας.
Πραγματοποιεί βιωματικά σεμινάρια σε εκπαιδευτικούς, ως επιμορφώτρια, σε συνεργασία με την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Μαγνησίας.
Από το 2014 αρθρογραφεί στην εφημερίδα Θεσσαλία για θέματα που αφορούν στην Παιδαγωγική και στη Λογοτεχνία, με παρουσιάσεις παιδικών-εφηβικών βιβλίων και συνεντεύξεις συγγραφέων του χώρου.
Από το 2012, στα εργαστήριά της, μέσα από παιγνιώδεις δραστηριό¬τητες, φέρνει σε επαφή τα παιδιά με τον μαγικό κόσμο του βιβλίου.
Η αδυναμία της στα παιδιά και στα παραμύθια την οδήγησε στο πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα με τον τίτλο Μπορώ και χωρίς αυτά, από τις εκδόσεις Μίνωας.
(2017) Μπορώ και χωρίς αυτά, Μίνωας
(2015) Μπορώ και χωρίς αυτά, Ανάσα
(2014) Μπορώ και χωρίς αυτά, Δυάς Εκδοτική
 
 
 
 
 
Μπορώ και χωρίς αυτά
Σήμερα έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε…
Τα χρειαζόμαστε, όμως, όλα όσα έχουμε;

«Θέλω κι άλλα… θέλω κι άλλα…» λέει κάθε τόσο ο Λεωνίδας κλαψουρίζοντας, έχοντας την απαίτηση να του δώσουν, ακόμη κι αν οι άλλοι δεν μπορούν ή δεν έχουν.
Έχει μια αδυναμία…
Θα μπορέσει να ζήσει άραγε χωρίς αυτή;
Τι γίνεται όμως όταν αυτή η αδυναμία δίνει τη θέση της στη δύναμη της φιλίας;
Πόσο μπορεί να του αλλάξει τη ζωή ένας καινούριος συμμαθητής;
 
 
 
 
 

 

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

"Κλωντέλ και Κάφκα" του Fernanto Arrabal

Κλωντέλ και Κάφκα του Φερνάντο Αρραμπάλ

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηριδανός

Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ηριδανός δύο θεατρικά έργα σε ενιαίο τόμο, του Ισπανού γαλλόφωνου συγγραφέα Φερνάντο Αρραμπάλ. Πρόκειται για το Κλωντέλ και Κάφκα και το Γράμμα αγάπης, και τα δύο σε μετάφραση Νεκτάριου - Γεώργιου Κωνσταντινίδη.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα και το έργο του

Ο θεατρικός συγγραφέας Fernando Arrabal γεννήθηκε το 1932 στη Melilla του Ισπανικού Μαρόκου. Ζει μόνιμα (από το 1956) στο Παρίσι και γράφει στη γαλλική γλώσσα. Εκπρόσωπος του «Θεάτρου του Πανικού», έγινε διεθνώς γνωστός με το έργο του Νεκροταφείο αυτοκινήτων. Ο Φερνάντο Αρραμπάλ θα μπορούσε να ενταχθεί στη χωρία των δραματουργών του παραδόξου, αν όχι του παραλόγου.

Στο πρώτο έργο, Κλωντέλ και Κάφκα, ο Αρραμπάλ γράφει για μια φανταστική συνάντηση δύο μεγάλων μορφών της λογοτεχνίας στον «παράδεισο». Οι δύο συγγραφείς, εκπροσωπώντας τη δική του κοσμοθεωρία ο καθένας, διασταυρώνουν τα ξίφη τους, ενώ οι γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή τους εμφανίζονται και παρεμβαίνουν στο διάλογό τους.

Το δεύτερο έργο, Γράμμα αγάπης, βασίζεται σε αυθεντικό υλικό, την πραγματική αλληλογραφία του συγγραφέα με τη μητέρα του. Ένας σπαρακτικός μονόλογος στον οποίο περιγράφεται και αναλύεται η τραυματική σχέση μητέρας και παιδιού. Ο γιος κατηγορεί τη μητέρα του για το χαμό του πατέρα του στην Ισπανικό εμφύλιο. Συναισθήματα αγάπης και μίσους συγκρούονται αβυσσαλέα. Μέσα από το ιδιότυπο χιούμορ του Αρραμπάλ, ο σαρκασμός, η πίκρα, τα τραύματα και τα απωθημένα έρχονται στο φως.

Βιογραφικό σημείωμα μεταφραστή

Ο Νεκτάριος – Γεώργιος Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. Αριστούχος διδάκτωρ του Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (υπότροφος ΙΚΥ), κριτικός θεάτρου, μεταφραστής και καθηγητής γαλλικών, εκπονεί, από το 2016, μεταδιδακτορική έρευνα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, με θέμα «Το γαλλόφωνο θέατρο στην ελληνική σκηνή του 21ου αιώνα».

Κείμενά του δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά, εφημερίδες, και διαδικτυακές σελίδες που σχετίζονται με το θέατρο στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μεταφράσεις γαλλόφωνων θεατρικών έργων έχουν εκδοθεί και παρουσιαστεί από ελληνικούς θιάσους. Είναι μέλος του Κέντρου Σημειολογίας του Θεάτρου και της Επιστημονικής Επιτροπής του περιοδικού «Θεατρογραφίες».