Συζητώντας με τον Θοδωρή Παπαϊωάννου

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Θ.Π.: Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω κάποιον γι αυτό επιτρέψτε μου να αναφέρω μερικά ονόματα. Ο Μενέλαος Λουντέμης και ο Αντώνης Σαμαράκης για τη γλύκα που άφησαν στα εφηβικά μου χρόνια. Ο Καζαντζάκης κι ο Παπαδιαμάντης για την ομορφιά της γλώσσας. Από σύγχρονους έλληνες ξεχωρίζω την Άλκη Ζέη και τον Ισίδωρο Ζουργό. Από σύγχρονους ξένους συγγραφείς την Hannah Kent.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Θ.Π.: Αν θυμάμαι καλά το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» του Μενέλαου Λουντέμη.

Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Θ.Π.: Η εσωτερική μου ανάγκη, να επικοινωνήσω με τα παιδιά και τους γονείς.

Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Ο γίγαντας”;

Θ.Π.: Είναι μια ιστορία για την πιο ενδιαφέρουσα και πιο όμορφη δουλειά που μπορεί να έχει κάποιος. Να είναι «γίγαντας» σ’ ένα σχολείο.

Ερώτηση 5η: Ο γίγαντας είναι ο δάσκαλος του Πάρη, του αδερφού του Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας τον βλέπει ως εχθρό. Τα περισσότερα παιδιά πριν πάνε στο σχολείο βλέπουν τους δασκάλους ως κακούς. Που οφείλεται αυτό κατά την άποψή σας;

Θ.Π.: Δεν νομίζω πως τους βλέπουν ως κακούς. Μάλλον τους βλέπουν ως άγνωστους «γίγαντες». Και το άγνωστο φοβίζει. Γι αυτό οι δάσκαλοι-γίγαντες πρέπει να γονατίσουν, να έρθουν στο ίδιο επίπεδο με τα μικρά παιδιά και να τα κοιτάξουν ίσια στα μάτια, με αγάπη.

Ερώτηση 6η: Ο Πάρης μελετάει τις σχολικές εργασίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Αχιλλέας να αισθάνεται παραμελημένος. Αντίστοιχα είναι τα συναισθήματα και των μικρότερων αδελφών –να μην είναι ευχαριστημένα γιατί αισθάνονται παραμελημένα. Θα θέλατε να μας προτείνετε τρόπους αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης για τους γονείς και τα αδέρφια που ασχολούνται με τα μαθήματα του σχολείου;

Θ.Π.: Θα έλεγα λιγότερες ή και καθόλου εργασίες για το σπίτι. Θεωρώ πως είναι κάτι ξεπερασμένο πια. Όλα πρέπει να αρχίζουν και να τελειώνουν στο σχολείο. Δυστυχώς πολλοί εκπαιδευτικοί πέφτουν στην παγίδα της καθημερινής ανούσιας φωτοτυπίας-εργασίας. Και το χειρότερο είναι πως είναι ίδια για όλα τα παιδιά μιας τάξης χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ικανότητα του κάθε παιδιού να φέρει σε πέρας μια τέτοια εργασία. Επίσης δεν λαμβάνεται υπόψη το πόσα παιδιά υπάρχουν στο σπίτι, το επίπεδο των γονιών ο ελεύθερος χρόνος τους... Οι εργασίες κατά τη γνώμη μου -που αν υπάρχουν πρέπει να είναι ελάχιστες και στοχευόμενες- πρέπει να είναι εξατομικευμένες, προσαρμοσμένες στο κάθε παιδί. Αυτό, καταλαβαίνετε πως είναι πιο δύσκολο από το πάτημα ενός κουμπιού σ’ ένα φωτοτυπικό μηχάνημα με έναν αριθμό: π.χ. 18 αντίτυπα. Ελπίζω να μην συμβαίνει στο μέλλον. Θα πρότεινα αντί για «εργασίες», αποστολές:

Μπορείς να παίξεις με τους φίλους σου ένα επιτραπέζιο και να μιλήσετε γι αυτό στην τάξη. Μπορείς να μετρήσεις τα δέντρα της γειτονιάς σου ή να βγάλεις μερικές φωτογραφίες. Μπορείς να παρατηρήσεις τ’ αστέρια απ’ το δωμάτιο ή το μπαλκόνι σου… Φαντασία να υπάρχει . Νομίζω πως πρέπει να αφήνεις τα παιδιά να σε οδηγήσουν. Τα παιδιά χρειάζονται ελεύθερο χρόνο. Δημιουργικό χρόνο με τους γονείς τους, ανέμελο χρόνο με τους φίλους με τους συμμαθητές τους. Είναι κάτι που σίγουρα θα το στερηθούν ως ενήλικες.

Ερώτηση 7η: Στην ιστορία σας ο δάσκαλος είναι το πρότυπο δασκάλου που κάθε παιδί θα ήθελε να έχει. Παρόλα αυτά υπάρχουν φορές που δεν συμβαίνει αυτό και ο δάσκαλος ενεργεί με διαφορετικό τρόπο. Ως εκπαιδευτικός, που πιστεύετε ότι οφείλεται η στάση του κάθε δασκάλου απέναντι στους μαθητές του;

Θ.Π.: Νομίζω στην προσωπικότητα και στον χαρακτήρα του. Για μένα ο κάθε και η κάθε εκπαιδευτικός οφείλει να έχει ως οδηγό τη σκέψη: Είμαι πολύ τυχερός/ή που είμαι εκπαιδευτικός. Έχω να κάνω με το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας που είναι τα παιδιά. Ειλικρίνεια, ανιδιοτελής αγάπη, αληθινά χαμόγελα και αγκαλιές… Δεν υπάρχουν αυτά στον κόσμο των ενηλίκων.

Ερώτηση 8η: Ποιο ήταν το έναυσμα για να γράψετε το συγκεκριμένο παιδικό βιβλίο;

Θ.Π.: Τι άλλο; Η ζωή μου στο σχολείο, και η συνεχής προσπάθεια να δω μέσα από τα παιδικά μάτια. Νομίζω πως είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς. Πώς βλέπει ένα παιδί έναν δάσκαλο, μια δασκάλα; Αυτό είναι το ερώτημα. Δεν ξέρω αν απάντησα μέσα από το βιβλίο, σίγουρα υπάρχουν κι άλλες πολλές απαντήσεις.

Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Θ.Π.: Στους μεγάλους αναγνώστες ,να είναι πολύ προσεκτικοί στην επιλογή των βιβλίων που προορίζονται για τα παιδιά τους. Υπάρχουν πολλά διαμάντια ανάμεσα στους «άνθρακες» ας προσπαθήσουν να τα ξεχωρίσουν. Στους μικρούς αναγνώστες εύχομαι να απολαύσουν την ανάγνωση κάθε βιβλίου που αγαπούν.

Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Θ.Π.: Υπάρχουν ένα δύο παιδικά που προορίζονται για να γίνουν εικονογραφημένα, αλλά έχουν δρόμο μπροστά τους. Έχω ολοκληρώσει επίσης το πρώτο μου βιβλίο για μεγάλους που νιώθουν ακόμη παιδιά, και έχω ξεκινήσει ένα μυθιστόρημα αλλά επιτρέψτε μου να μην μιλήσω ακόμη γι αυτό, μια και είναι σε πρωτόλεια μορφή.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Ο Θοδωρής Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην πόλη Έσσεν της Γερμανίας τον Απρίλη του 1966. Από πολύ μικρός μπαινοβγαίνει στα σχολεία είτε ως μαθητής είτε ως δάσκαλος και γράφει ιστορίες και παραμύθια. Αγαπάει τη μουσική, το θέατρο και τους περιπάτους στο δάσος. Ζει στην Έδεσσα, ανάμεσα σε ποτάμια, γέφυρες και καταρράκτες. Έχει γράψει θεατρικά έργα, εικονογραφημένες ιστορίες, και παραμύθια για παιδιά. Έχει λάβει τα εξής βραβεία: - Βραβείο "Πηνελόπη Μαξίμου" από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2015) για το βιβλίο του "Ανάποδα" (Εκδόσεις Ίκαρος) - Βραβείο βιβλιοπωλών Public 2016 για το βιβλίο του "Απέναντι" (Εκδόσεις Ίκαρος) - Βραβείο λογοτεχνικού βιβλίου για παιδιά από τα Λογοτεχνικά βραβεία Αναγνώστη 2018 για το βιβλίο του "Σιλουανή" (Εκδόσεις Ίκαρος)

(2018) Αντάμα, Ίκαρος

(2018) Αφαιρέθηκα!, Εκδόσεις Πατάκη

(2018) Ο γίγαντας, Εκδόσεις Πατάκη

(2017) Από μέσα μου..., Εκδόσεις Παπαδόπουλος

(2017) Σιλουανή, Ίκαρος

(2017) Το βρήκα!, Εκδόσεις Παπαδόπουλος

(2015) Απέναντι, Ίκαρος

(2015) Ο πειρατής Σιντόρε - Ντορεσί, Fagotto

(2014) Ανάποδα, Ίκαρος

(2004) Ο έκτος κύκλος, Μορφωτική Εστία Καλαμαριάς

Αφαιρέθηκα!

Κάθε φορά που ο πίνακας της τάξης γεμίζει με αριθμούς, συν και πλην και ίσον, ο Αχιλλέας μπερδεύεται. Έτσι, γυρίζει προς τα μεγάλα παράθυρα της τάξης απ’ όπου ακούγονται ένα σωρό ήχοι. Και τότε... κάνει τα δικά του Μαθηματικά!

 

 

 

 

Ο γίγαντας

Είναι ένας γίγαντας στο σχολείο που δεν αφήνει σε ησυχία τον αδερφό μου, όλο δουλειές τού βάζει. Έτσι, δεν έχει χρόνο για να παίξει μαζί μου. Μία είναι η λύση: Να παρακολουθήσω τον γίγαντα, να μάθω τι ακριβώς κάνει κι έπειτα... να τα βάλω μαζί του!

 

 

 

 

Συζητώντας με τη Νατάσσα Εξάρχου

Φωτογραφία: Νικόλ Ταμβακά

 

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Ν.Ε.: Δεν θα έλεγα πως έχω αγαπημένο συγγραφέα, αλλά σίγουρα έχω αγαπημένα βιβλία όπως η Jane Eyre και τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Επίσης, τώρα διαβάζω το The Magus του John Fowles από μια αγγλική έκδοση του 1965 και νομίζω πως θα γίνει πολύ αγαπημένο, αν δεν έχει γίνει ήδη, παρόλο που είμαι στη μέση.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Ν.Ε.: Το πρώτο κλασσικό που θυμάμαι να διάβασα, ήταν η Jane Eyre της Charlotte Brontë. Ήταν μια πολύ παλιά δερματόδετη έκδοση με οξείες και περισπωμένες που μου είχε κάνει δώρο ο μπαμπάς μου όταν ήμουν εννέα χρόνων και με είχε γοητεύσει αυτό το γοτθικό σκηνικό μαζί με την κρυφή δυναμικότητα της ηρωίδας. Επίσης, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, πριν από αυτό πρέπει να είχα διαβάσει δυο-τρία από την παιδική σειρά Οι Μυστικοί Εφτά της Enid Blyton.

Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Ν.Ε.: Πάντα με ενθουσίαζε να κάνω εικόνα τις λέξεις που διάβαζα στα μυθιστορήματα και θαύμαζα τους συγγραφείς που μπορούσαν να το κάνουν αυτό, αλλά και πάντα έπαιρνα θετικά σχόλια για τις ιστορίες που έπλαθα. Νομίζω πως κάπως έτσι φυσικά ήρθε τόσο το πρώτο μου μυθιστόρημα, το «Αφήστε Το Βιογραφικό Σας» όσο και το δεύτερο «Το Κέρδος Της Αμφιβολίας».

Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Το κέρδος της αμφιβολίας”;

Ν.Ε.: Θα έλεγα πως δίνει τροφή για σκέψη.

Ερώτηση 5η: Το κέρδος της αμφιβολίας είναι ένας τίτλος με μυστήριο. Γιατί λοιπόν το κέρδος της αμφιβολίας;

Ν.Ε.: Ο τίτλος Το Κέρδος Της Αμφιβολίας είναι μια ελεύθερη μετάφραση της αγγλικής έκφρασης the benefit of the doubt, η οποία χρησιμοποιείται όταν κάποιος δέχεται ως σωστό ή δίκαιο ή αληθινό κάτι για το οποίο δεν έχει αποδειχθεί το ακριβώς αντίθετο. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στο Κέρδος Της Αμφιβολίας και γύρω από αυτό περιστρέφεται η ιστορία του.

Ερώτηση 6η: Η Χριστίνα θα βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα. Γάμος ή μία σχέση που δεν γνωρίζει την κατάληξή του. Τελικά η γυναίκα, ή τουλάχιστον η πλειοψηφία των γυναικών, μπροστά σε αυτό το δίλημμα διαλέγει τη βεβαιότητα;

Ν.Ε.: Δεν θα ήθελα να μιλήσω για καμία πλειοψηφία ούτε να βγάλω ένα γενικό συμπέρασμα ή αλλιώς κανόνα, πάντως σίγουρα όλοι γνωρίζουμε τόσο γυναίκες όσο και άντρες που έχουν επιλέξει τη σιγουριά που τους ταιριάζει.

Ερώτηση 7η: Ο Ιωακείμ αγαπάει τη Χριστίνα. Πιστεύετε ότι ο άντρας μπορεί να αντισταθεί σε τυχόν πειρασμούς ή είναι στη φύση του η πολυγαμία;

Ν.Ε.: Ακούω πολλούς άντρες (και γυναίκες) να το λένε αυτό, πως δηλαδή είναι στη φύση του άντρα η πολυγαμία, αλλά μου ακούγεται πολύ γενικό και αυθαίρετο. Νομίζω όμως πως, για να αποδειχθεί κάτι τέτοιο, θα χρειαστεί πρώτα να μεγαλώσουν 2-3 γενιές αντρών και γυναικών με την ακριβώς αντίθετη νοοτροπία/παιδεία και αν ακόμα και τότε ο άντρας παραμένει επιρρεπής στην πολυγαμία, τότε ίσως να μπορέσουμε να μιλήσουμε για την πολυγαμική φύση του.

Ερώτηση 8η: Ο Μαρκ σπουδάζει κάτι που δεν τον γεμίζει. Έπειτα “δραπετεύει” για να βρει έναν άλλον επαγγελματικό προσανατολισμό. Θεωρείτε ότι αυτό είναι δείγμα μη σταθερότητας ή υπάρχει κάποιο άλλο στοιχείο που ωθεί τον άνθρωπο να αλλάζει;

Ν.Ε.: Δεν το θεωρώ καθόλου ως δείγμα μη σταθερότητας. Είναι πολύ ωραίο ο άνθρωπος να μην βαλτώνει, να θεωρεί πως ποτέ δεν είναι αργά για να κάνει αλλαγές στη ζωή του και ίσα –ίσα, το θεωρώ δυναμικό στοιχείο του χαρακτήρα του. Αν κάτι δεν μας κάνει ή δεν μας ταιριάζει, καλό είναι να το αλλάζουμε. Μην ξεχνάμε πως στον εργασιακό χώρο περνάμε τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας, οπότε αν δεν μας κάνει και συνεχίζουμε να παραμένουμε εκεί, αυτό δεν λέγεται σταθερότητα αλλά φόβος, μιζέρια, βασανιστήριο ίσως.

Ερώτηση 9η: Στο βιβλίο σας θα δούμε πολλές συμπτώσεις. Η ζωή περιλαμβάνει συμπτώσεις ή όλα είναι δρομολογημένα από μία άλλη ανώτερη δύναμη ή συνωμοσίας του σύμπαντος;

Ν.Ε.: Αυτή η έκφραση με τη συνωμοσία του σύμπαντος δεν μου άρεσε ποτέ (ούτε ο Αλχημιστής του Coehlo που την εισήγαγε). Νομίζω πως ναι, η ζωή περιλαμβάνει συμπτώσεις, παρουσιάζονται ευκαιρίες και ατυχίες αλλά ο κάθε ένας πρέπει να παρακολουθεί τί γίνεται, να κυνηγάει αυτό που θέλει, να λέει όχι σε αυτό που δεν θέλει και έτσι να χτίζει το δικό του σύμπαν.

Ερώτηση 10η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Ν.Ε.: Ελπίζω να απολαύσουν την ανάγνωση του βιβλίου μου και θα χαρώ να επικοινωνήσουν μαζί μου μέσω της σελίδας του βιβλίου στο Facebook: https://www.facebook.com/ToKerdosTisAmfivolias.NatassaExarchou/

Ερώτηση 11η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Ν.Ε.: Έχω ξεκινήσει κάτι αλλά δεν θα ήθελα να μιλήσω περισσότερο για αυτό. Θα κρατήσω την συνταγή που έχω κάνει μέχρι τώρα και, αν ολοκληρωθεί και εκδοθεί, ελπίζω να τα πούμε και πάλι με την κυκλοφορία του 😀

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Η Νατάσσα Εξάρχου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε χρηματοοικονομικά στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος ενώ παράλληλα πήρε πτυχίο πιάνου, δίπλωμα σολίστ και πτυχίο αρμονίας από το Εθνικό Ωδείο. Σήμερα εργάζεται στην οργάνωση εκδηλώσεων του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος ενώ έχει διδάξει πιάνο, έχει δουλέψει στο οικονομικό τμήμα μεγάλων εταιρειών, αλλά και ως στιλίστρια για φωτογραφήσεις μόδας σε περιοδικά – και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ασχολείται ερασιτεχνικά και με το σχέδιο μόδας. Το 2010 κυκλοφόρησε η πρώτη της συγγραφική δουλειά, το Αφήστε το βιογραφικό σας, από τις εκδόσεις Introbooks.

(2017) Το κέρδος της αμφιβολίας, Ωκεανός

(2010) Αφήστε το βιογραφικό σας, IntroBooks

Το κέρδος της αμφιβολίας

Τότε, τα διλήμματα ήταν ανώδυνα και πνιγόμασταν σε μια κουταλιά νερό. Όσο μεγαλώναμε όμως, όλο και πιο δύσκολες αποφάσεις καλούμασταν να πάρουμε και ποτέ δεν μπορούσαμε να είμαστε σίγουροι για το ποιόν δρόμο να διαλέξουμε. Μόνο το αποτέλεσμα μπορεί να μας δικαιώσει ή να μας κατατροπώσει, μα τότε είναι αργά. Τρεις άνθρωποι: H Χριστίνα, ο Μαρκ, ο Ιωακείμ Τρεις δεκαετίες: '90s, '00s, 2012 Τρεις πόλεις: Αθήνα, Μαδρίτη, Γενεύη Τέλη δεκαετίας '90. Η Britpop κερδίζει την Grunge, το παρόν μοιάζει ανέμελο και το μέλλον λαμπρό και η Χριστίνα ενηλικιώνεται γράφοντας Πανελλήνιες και περνώντας στο Πανεπιστήμιο. Οι σπουδές της θα της χαρίσουν όχι μόνο εμπειρίες αλλά και μια γνωριμία που θα καθορίσει το μέλλον της. Στο παράλληλο σύμπαν, ο Ιωακείμ κουβαλάει δίψα για επιτυχία, όρεξη για ζωή και βρίσκει σχεδόν πάντα τον στόχο του, ενώ ο Ελβετός Μαρκ, στις αρχές των '00s, κάνει τη μεγάλη στροφή για να αλλάξει ουσιαστικά τη ζωή του και να είναι ελεύθερος. Το 2006, όταν ο πυρετός των Ολυμπιακών Αγώνων έχει πια τελειώσει, ένα ταξίδι της Χριστίνας στη Μαδρίτη θα φέρει εκπλήξεις και ανατροπές...

 

 

 

 

 

Συζητώντας με την Κωνσταντίνα Μόσχου

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η σας συγγραφέας;

Κ.Μ.: Εδώ χρειάζεται ένα μακρύ σεντόνι για να γράψω. Προτιμώ πάντως την ελληνική γραφή, ανεξαρτήτως λογοτεχνικού είδους.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Κ.Μ.: Αγαπημένο μου της εφηβείας «Ο ψαράς και η ψυχή του» Όσκαρ Ουάιλντ.

Ερώτηση 3η: Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Κ.Μ.: Πάντοτε έγραφα ή σχεδίαζα, από μικρή ηλικία, ήταν ευλογία για μένα να καταθέτω τη σκέψη και τη φαντασία μου στο χαρτί. Η τέχνη δεν εξηγείται. Σε επισκέπτεται μόνη της.

Ερώτηση 4η: Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας “Λέμον Πάι”;

Κ.Μ.: Είναι ένα ευχάριστο αστυνομικό, σε αντίθεση με την υπάρχουσα τάση που επικρατεί με το βίαιο και αιματηρό σκανδιναβικό. Το «Λέμον Πάι» έχει ανατρεπτική δράση και δεν θα σε αφήσει να το αφήσεις. Είναι γραμμένο έτσι ώστε να ευχαριστεί ακόμα και όσους έχουν καταπιεί λεμόνι. Το χιούμορ έχει χίλιους τρόπους για να μπορείς να φτάσεις σε σοβαρά συμπεράσματα, και αυτή είναι η γοητεία του, όταν και όπου χρησιμοποιείται.

Ερώτηση 5η: Γράψατε μία ιστορία με κεντρικό χαρακτήρα έναν ντεντέκτιβ γένους αρσενικού. Σας φόβισε αυτό το γεγονός, αν θα καταφέρνατε να μπείτε στην ψυχολογία ενός άντρα;

Κ.Μ.: Η αλήθεια είναι πως έχω δοκιμάσει αφήγηση με την οπτική γωνία ενός άνδρα σε διήγημα, και τα πήγα αρκετά καλά. Οπότε, έπρεπε να πειραματιστώ και σε μεγαλύτερη φόρμα. Δεν μου φάνηκε δύσκολο, γιατί δεν ήθελα να γράψω για έναν σκληρό άνδρα. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα καθημερινό, εύκολο λοιπόν να γράψεις τον ρόλο του. Το δύσκολο νομίζω είναι το αντίθετο, να μπει ο άνδρας στην ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας.

Ερώτηση 6η: Δολοφονίες, παρανομίες και διακινήσεις παντός είδους, χρήμα και εξουσία. Μέσα από την ιστορία σας διαφαίνεται ότι ο άνθρωπος είναι άπληστος και θα φτάσει πολύ μακριά προκειμένου να αποκτήσει κάτι που δεν του ανήκει. Που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Κ.Μ.: Όσο περισσότεροι γινόμαστε στον πλανήτη Γη, τόσο περισσότεροι Κάιν θα γεννιούνται. Είναι η φύση του ανθρώπου, να ρέπει προς το κακό. Η ουσία είναι, να μπορεί ο συγγραφέας να περάσει κάποιο μήνυμα μέσα από το βιβλίο του. Όχι μόνο απλές περιγραφές αυτών των πράξεων, γιατί τότε δεν προσφέρει ήθος.

Ερώτηση 7η: Τι στοιχεία πρέπει να έχει ένας ιδιωτικός ντεντέκτιβ, κατά τη γνώμη σας, για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις των υποθέσεών του;

Κ.Μ.: Θα πρέπει να είναι έξυπνος, μεθοδικός, αναλυτικός, και κυρίως έντιμος. Στο αστυνομικό μυθιστόρημα έχουμε δεκάδες σκληρούς, εργασιομανείς, αλκοολικούς ντετέκτιβ, με τρελές εμμονές. Το στοιχείο που θα τον κάνει να ξεχωρίσει δεν είναι κάποιο από αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι συγγραφείς τους. Οι παράνομες πράξεις πάντα θα υπάρχουν, οι ήρωες μας έχουν λείψει.

Ερώτηση 8η: Έχετε ασχοληθεί με αρκετά είδη λογοτεχνίας. Αν θα έπρεπε να διαλέξετε ένα εξ αυτών ως το πιο αγαπημένο σας, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;

Κ.Μ.: Αγαπημένο μου είδος είναι αυτό που με κάνει να σκέφτομαι και να ονειρεύομαι με ανοιχτά τα μάτια. Μάλλον όμως μου χρειάζεται λίγος χρόνος, ώστε να αποτοξινωθώ από τη δράση που κυριαρχεί σε όλα τα βιβλία μου. Διαλέγω λοιπόν, ως πιο αγαπημένο μου είδος για αυτή την εποχή, την ποίηση.

Ερώτηση 9η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Κ.Μ.: Να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά, και να μην πιστεύετε εύκολα. Ζούμε σε μια μυστήρια, μεταβατική εποχή, στην οποία έχει χαθεί η γνώση. Ακόμα και το βιβλίο είναι είδος μιας χρήσης, όσο πιο πολλά γράφονται, τόσο πιο εύκολα χάνονται. Μου θυμίζουν έναν φλύαρο άνθρωπο.

Ερώτηση 10η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενο συγγραφικό βήμα σας;

Κ.Μ.: Το επόμενο βήμα είναι να δώσω για έκδοση τα δύο έτοιμα αστυνομικά μου, γιατί αυτά τα βιβλία επικρατούν στη σκέψη μου, αλλιώς δεν μπορώ να προχωρήσω παρακάτω. Το ένα βιβλίο είναι μία ακόμη περιπέτεια με τον ίδιο ντετέκτιβ, και το άλλο είναι μια αληθινή και συγκλονιστική ιστορία με ηρωίδα γυναίκα.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα τα βιβλία σας!!!

Κ.Μ.: Ελπίζω να πάνε όλα καλά και ακόμα καλύτερα σ’ εσάς! Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία!

Η Κωνσταντίνα Μόσχου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε γραφιστικά και σχέδιο. Εργάστηκε στον έντυπο καθηµερινό και περιοδικό Τύπο στη διαφήµιση, στη σύνταξη και στην αρχισυνταξία, στη συγγραφή βιβλίων έρευνας για ένθετες εκδόσεις, στην επιµέλεια βιβλίων, στην επικοινωνία-δηµόσιες σχέσεις.

Εκδοθέντα βιβλία της είναι: 1. Ο Θησαυρός του Ποσειδώνα (παιδική περιπέτεια, 2008), 2. Η Πόλη της Υδράηρας (επιστηµονικής φαντασίας, 2012) και 3. Όσο υπάρχει Ανατολή  (ιστορικό 2014), καθώς και τα  µυθιστορήµατα σε συνεργασία µε την Γ. Παπαλυµπέρη 4. Αγάπησα τον Δολοφόνο µου (αστυνοµικό, 2011) και 5. Όλα για τη Ζωή µου (αστυνοµικό, 2013).  Συµµετείχε επίσης στη συλλογική έκδοση αστυνοµικού διηγήµατος Ο Τόπος πρόδωσε τον Ένοχο, 10+1 Αστυνοµικές Ιστορίες (2014) καθώς επίσης και στη συλλογή επιστηµονικής φαντασίας Θρύλοι του Σύµπαντος IV τόµος (2015).

(2018) Λέμον πάι, Σιδέρη Μιχάλη

(2014) Όσο υπάρχει Ανατολή, Σιδέρη Μιχάλη

(2012) Η πόλη της Υδράηρας, Σιδέρη Μιχάλη

(2008) Ο θησαυρός του Ποσειδώνα, Σιδέρη Μιχάλη

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

(2014) Ο τόπος πρόδωσε τον ένοχο, Τόπος

(2013) Όλα για τη ζωή μου, Σιδέρη Μιχάλη

(2011) Αγάπησα τον δολοφόνο μου, Σιδέρη Μιχάλη

 

 

 

 

 

Λέμον πάι

Η κυρία µπήκε στο γραφείο µου στις 26 Μαρτίου, ώρα 9:13. Κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί µου, άναψε τσιγάρο, έσκυψε προς το µέρος µου και είπε: «Νοµίζω πως κάποιος µε παρακολουθεί».
Τώρα θυµάµαι ακριβώς όσα συντελέστηκαν εκείνο το βράδυ. Όταν έσκυψε προς το µέρος µου, το µόνο που πρόσεξα ήταν το περίτεχνο ντεκολτέ της. Έµεινα για λίγο άφωνος. Συνειρµικά, έφερα στον νου µου την κλασική σκηνή του «Love Happy», µε τη µοιραία Μέριλιν να περπατά λικνιστά µπροστά από τα γουρλωµένα µάτια του Γκράουτσο Μάρξ και να του µιλά µε την παθιάρική της φωνή: «Θέλω να µε βοηθήσεις… Νοµίζω πως κάποιοι µε ακολουθούν…» «Αλήθεια;» της απαντά γοητευµένος εκείνος, «δεν µπορώ να καταλάβω γιατί».
Το τελευταίο εικοσιτετράωρο, η ίδια πελάτισσα τηλεφώνησε και µου ζήτησε τροµοκρατηµένη να την επισκεφτώ στο διαµέρισµά της, στο Κολωνάκι. Κάτι κακό τής είχε συµβεί, µου είπε. Έπρεπε λοιπόν να πάω. Για να διαπιστώσω τελικά πως το διαµέρισµα ήταν προφανώς ακατοίκητο, για όσο διάστηµα τουλάχιστον µαρτυρούσε η σκόνη στην πόρτα της. Ή µήπως της είχε ήδη συµβεί αυτό το κακό για το οποίο µε είχε προειδοποιήσει;

 

 

 

 

Όσο υπάρχει Ανατολή

Μεσαίωνας, 1050 μ.Χ.: Η «αγία» αυτοκράτειρα Ζωή εγκαταλείπει τον μάταιο τούτο κόσμο. Αλλά για τον λαό της, στο Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος, είναι μια χρονιά σαν όλες τις άλλες… Κάποιοι αναρωτιούνται, άλλοι αντιστέκονται και κάποιοι άλλοι –οι περισσότεροι– ελπίζουν.
Αν, λοιπόν, υπάρχουν όρια που να χωρίζουν τον άνθρωπο από το ζώο, τον ασύδοτο από τον φτωχό και την αγάπη από το μίσος, τότε αυτά τα όρια είναι ακόμα ασαφή. Για τους πάροικους εκείνης της εποχής, το όριο είναι λιτό φαγητό, λίγο καλό κρασί, πολλή δουλειά και αρκετή απατεωνιά – το αλάτι και το πιπέρι της ζωής τους. Γιατί η φτώχεια τους είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη να ασχολούνται με το παλάτι και τους παρατρεχάμενους…
Παρακμιακά, υποχθόνια, η Ιστορία επαναλαμβάνεται… Από τη Μικρά Ασία εκείνης της εποχής ως τον σύγχρονο ελλαδικό χώρο. Χτες, σήμερα, αύριο…

 

 

 

Όλα για τη ζωή μου

Μυστήριο, σασπένς και ανατρεπτική πλοκή στο καινούριο βιβλίο των Εκδόσεων Μιχάλη Σιδέρη «Όλα για τη Ζωή μου», του συγγραφικού δίδυμου Γεωργίας Παπαλυμπέρη και Κωνσταντίνας Μόσχου.
Μια παράξενη απαγωγή δίνει το έναυσμα για το ξεκίνημα της μυθοπλασίας. Δύο αιώνιες αντίπαλοι, οι γυναίκες της ζωής του εξαφανισμένου επιχειρηματία Ιάσωνα Φωκιάδη, ψάχνουν προς αντίθετες κατευθύνσεις να ανακαλύψουν στοιχεία, χωρίς να πάψουν στιγμή να υποψιάζονται η μία την άλλη. Τι φταίει που δεν μπορούν να δουν την αλήθεια; Η ζήλια που υποβόσκει και στο τέλος ξεδιπλώνεται ολοφάνερα; Το χρήμα; Η απληστία; Η ανάγκη για εκδίκηση; «Δε σ’ έμαθα εγώ έτσι…» είχε πει ο Ζαφείρης στη μικρή. Δεν αρκεί λοιπόν να εργάζεσαι σε γραφείο ερευνών. Θα πρέπει να έχεις και πρόσβαση στον κόσμο του Ιάσωνα…
Σ’ έναν κόσμο ψεύτικο, όπου μόνο το χρήμα έχει αξία… Σε έναν κόσμο, όπου τη λύση δίνει ένα παλιό ρεβόλβερ, σε μια ρώσικη ρουλέτα για δύο…

Η πόλη της Υδράηρας

Το 3.815 µ.Ε. η τεχνολογία θεωρήθηκε υπεύθυνη για την καταστροφή του προηγούµενου πολιτισµού, γι’ αυτό και απαγορεύτηκε. Τη θέση της πήραν τα µάγια και οι δεισιδαιµονίες. Οι δοξασίες όµως ανατρέπονται, όταν αναδύεται απ’ τη θάλασσα η Πόλη της Υδράηρας. «Μερικές φορές», του είπε θλιµµένα, «πιάνω τον εαυτό µου να εύχεται να µην υπήρχαν ούτε φύκια ούτε πλαγκτόν ούτε αλµυρό νερό της θάλασσας. Θα ’θελα να ’τρεχα πάνω στο πιο ψηλό βουνό της γης, να πατώ το χώµα και τις πέτρες της ξηράς. Κι ύστερα να κατρακυλώ στις πλαγιές, να ξαπλώνω στις ανεµώνες και στ’ αγριολούλουδα, να οσφραίνοµαι το άρωµα της γης, να χαίροµαι κάθε ήχο, κάθε χρώµα, κάθε αναπνοή µου». Ο Μάξιµος έβλεπε ήδη την Υδράηρα µπροστά του, όπως ήθελε εκείνη να είναι. Την φανταζόταν µε τα γελαστά της µάτια ν’ ατενίζει τον αληθινό ήλιο, που δεν είχε δει ποτέ της… Κι έπειτα να µαζεύει στα λιβάδια αγκαλιές τα αγριολούλουδα και να τρέχει πηδώντας σαν αγριοκάτσικο από πέτρα σε πέτρα, ως το ψηλό βουνό των Λας. Όταν όµως έφτανε εκεί πάνω, η φαντασία του σταµατούσε, σαν να του την έκοβαν στη µέση οι αέρηδες. Πώς θα µπορούσε να επιβιώσει η Υδράηρα στη δική του γη; Ο δικός της κόσµος ήτανε ψεύτικος, φτιαγµένος, από απαγορευµένα υλικά της τεχνολογίας, οι κάτοικοι του νησιού της ήταν φτιαγµένοι από άλλη ύλη, διαφορετική από κείνη που ήταν πλασµένοι οι αληθινοί άνθρωποι.

 

 

 

 

Αγάπησα τον δολοφόνο μου

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη το αστυνομικό μυθιστόρημα Κωνσταντίνας Μόσχου – Γεωργίας Παπαλυμπέρη «Αγάπησα τον Δολοφόνο μου».
Πρόκειται για μια φαινομενικά απλή ιστορία σε μαύρο απειλητικό φόντο, που όμως κάθε στιγμή μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπές. Γιατί…κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Η αλήθεια, δύο εκδοχές. Οι συγγραφείς του βιβλίου περιγράφουν και τις δυο αλήθειες, παίζοντας με τη μοίρα των ηρώων τους. Η εξιχνίαση ενός φόνου, ο έρωτας που εμφανίστηκε απρόσκλητος, το οργανωμένο έγκλημα, η μόνιμη απειλή από κάποιον αόρατο εχθρό μπλέκουν το Νικήτα και τη Στέλλα στα γρανάζια μιας ζωής, που δεν τη θέλησαν, και μόνο ένας από μηχανής θεός μπορεί να τους ξεμπλέξει.

 

 

 

Ο θησαυρός του Ποσειδώνα

Σε μια κρυφή σπηλιά, δίπλα στον αφρό της θάλασσας, κοιμάται αιώνες τώρα ο χαμένος θησαυρός του θεού Ποσειδώνα.
Ο Φώτης, η Ελένη και η παρέα τους θα τον γυρέψουν κυνηγώντας ένα άπιαστο όνειρο. Κι έπειτα από μύριες περιπέτειες, ποιος ξέρει;
Ίσως καταφέρουν να τον βρουν…

 

 

 

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Ανθρωπολογία από πραγματολογική άποψη" Immanuel Kant

Immanuel Kant

Ανθρωπολογία από πραγματολογική άποψη

Β΄ αναθεωρημένη έκδοση

Εισαγωγή-Μετάφραση-Σχόλια: Χάρης Τασάκος

Σελ. 336

Τιμή χωρίς ΦΠΑ: 20 €

ISBN: 978-960-6624-36-0

Από τις εκδόσεις PRiNTA και στη σειρά «Στις Πηγές της Γνώσης» επανακυκλοφορεί (σε νέα, αναθεωρημένη ως προς τη μετάφραση και αναστοιχειοθετημένη έκδοση) το έργο του Immanuel Kant, με τίτλο Ανθρωπολογία – από πραγματολογική άποψη. Τη μετάφραση, καθώς και την εισαγωγή και τα σχόλια, υπογράφει ο Χάρης Τασάκος.

Πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο του Καντ το οποίο εκδόθηκε με επιμέλεια του ιδίου (1798) και περιλαμβάνει τις αντίστοιχες πανεπιστημιακές του παραδόσεις (1772-1796).

Η πραγματολογική Ανθρωπολογία δεν επιδιώκει την εκτενή γνώση των πραγμάτων του κόσμου, αλλά τη γνώση του ανθρώπου ως πολίτη του κόσμου. Το πεδίο της επομένως είναι αυτό των ανθρώπινων ικανοτήτων και δεξιοτήτων, και των μορφών συμπεριφοράς και δράσης με τις οποίες ο άνθρωπος διαμορφώνει ως ελεύθερο ον τον εαυτό του, ορίζοντας ταυτόχρονα το πλαίσιο των σχέσεών του με τους άλλους.

Καλύπτοντας το κενό που δημιουργήθηκε μετά την ανασκευή της ορθολογικής ψυχολογίας και την άρνηση της επιστημονικής εγκυρότητας της εμπειρικής ψυχολογίας, η πραγματολογική Ανθρωπολογία διαρθρώνεται εν πολλοίς (ιδίως με την υποδιαίρεση του πρώτου μέρους σε τρία Βιβλία) σε αντιστοιχία με τις τρεις Κριτικές, στις οποίες ανατρέχει άλλωστε διαρκώς για τη φιλοσοφική θεμελίωση των πορισμάτων της.

Απαντώντας στο ερώτημα «Τι είναι ο άνθρωπος;» –στο οποίο ανάγονται τα ερωτήματα της Μεταφυσικής («Τι μπορώ να γνωρίσω;»), της Ηθικής («Τι οφείλω να πράξω;») και της Θρησκείας («Τι επιτρέπεται να ελπίζω;»)–, η πραγματολογική Ανθρωπολογία εντάσσεται στην προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος της ενότητας της φιλοσοφίας, προπαρασκευάζοντας ταυτόχρονα το έδαφος για τη γένεση των ανθρωπιστικών επιστημών.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ "Ακμή και παρακμή της ελληνικής τραγωδίας" Friedrich Nietzsche

Friedrich Nietzsche

Ακμή και παρακμή της ελληνικής τραγωδίας

Μετάφραση – σχόλια: Δώρα Μακρή – Δημήτρης Υφαντής

Εισαγωγή– επιμέλεια: Δημήτρης Υφαντής

Σελ. 192

τιμή χωρίς ΦΠΑ: 14 €

ISBN: 978-960-283-478-7

Από τις εκδόσεις ΡΟΕΣ και στη σειρά Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη κυκλοφόρησε το έργο του Φρήντριχ Νίτσε με τον τίτλο Ακμή και παρακμή της ελληνικής τραγωδίας, μεταφρασμένο και σχολιασμένο από τη Δώρα Μακρή και τον Δημήτρη Υφαντή, με εισαγωγή και σε επιμέλεια του Δημήτρη Υφαντή.

Κεντρικό αντικείμενο για τον στοχασμό του πρώιμου Νίτσε, όπως φανερώνουν τα κύρια συγγράμματα της περιόδου αυτής, αποτελεί η αρχαία ελληνική τραγωδία. Υπό το πρίσμα της μεταφυσικής και της αισθητικής θεωρίας του Σοπεγχάουερ, ο Νίτσε πραγματεύεται την ακμή και την παρακμή του «αρχαίου μουσικού δράματος» ως αποφασιστικό κεφάλαιο στην ιστορία ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού. Η αττική τραγωδία, κατά τον φιλόσοφο, αποτελούσε ολοκληρωμένο έργο τέχνης, σύνθεση ποίησης, πλαστικών τεχνών, χορού και μουσικής, γεννήθηκε δε από τον συγκερασμό δύο πολύ ιδιαίτερων στοιχείων, του «απολλώνιου» και του «διονύσιου». Το κορυφαίο αυτό επίτευγμα του ελληνικού πνεύματος διαβρώθηκε, ωστόσο, από τον σωκρατικό ορθολογισμό και την σωκρατικού χαρακτήρα αισθητική του Ευριπίδη, οδηγούμενο έτσι στον αφανισμό.

Το τρία κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στην παρούσα έκδοση (Το ελληνικό μουσικό δράμα, Ο Σωκράτης και η τραγωδία και Η διονύσια κοσμοθεώρηση) αποτελούν τα κύρια τεκμήρια του εντατικού στοχασμού του Νίτσε για την τραγωδία, που παρουσιάσθηκε εν τέλει συνολικά στη Γέννηση της τραγωδίας, το κύριο έργο της πρώιμης περιόδου του φιλοσόφου. Δεν αποτελούν ωστόσο απλώς προεργασία για το έργο αυτό, καθώς αναπτύσσουν διανοήματα που εκεί είτε παρουσιάζονται υπό διαφορετικό φως είτε και απουσιάζουν εντελώς. Ο γνώστης μάλιστα της νιτσεϊκής φιλοσοφίας δεν θα δυσκολευτεί να εντοπίσει στα τρία αυτά κείμενα στοιχεία που, συχνά αναδιατυπωμένα και μετασημασιοδοτημένα, διαπνέουν όλον τον μεταγενέστερο στοχασμό του φιλοσόφου.

Κριτική Βιβλίου “Το κορίτσι απ' τη Σαμψούντα” της Σόφης Θεοδωρίδου

Η Καλλιόπη έχει τα πιο παράξενα μάτια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λαμβάνει χλευασμό από τις συμμαθήτριές της στο Παρθεναγωγείο. Πολλά τα γεγονότα που θα ταράξουν τη ζωή της. Ο αδερφός της, ετοιμάζεται να παντρευτεί. Όμως η απροσδόκητη στρατολόγησή του ανατρέπει τα μέχρι πρότινος δεδομένα. Ο πατέρας της θα συλληφθεί. Ο αδερφός της θα δραπετεύσει και θα ενταχθεί στο αντάρτικο. Η μητέρα της θα αρρωστήσει βαριά από τύφο και η μικρή Καλλιόπη θα μείνει ορφανή. Η στεναχώρια θα μαραζώσει τον πατέρας της, ο οποίος θα παλέψει να μεγαλώσει όπως μπορεί την κόρη του.
Η εποχή της ανεμελιάς φεύγει και στη θέση της παίρνει σάρκα και οστά ο ξεριζωμός. Το 1921 θα καταφύγει στο Μαδέν, εκεί όπου βρίσκεται ένα συγγενικό της σπίτι. Οι συγγενείς της θα θελήσουν να την παντρέψουν με το ζόρι με κάποιον που δεν θέλει.
Στη Σμύρνη θα βρεθεί παντρεμένη πλέον, δίπλα σε έναν άντρα που δεν περιμένει. Οι στιγμές που θα ζήσει δίπλα του θα γίνουν βάλσαμο στην ψυχή της. Αλλά και αυτές λιγοστεύουν σαν το κερί που τρεμοσβήνει.
Ο Πειραιάς είναι πλέον γεγονός. Αλλά από το πλευρό της απουσιάζει ο άντρας της που έμεινε πίσω και ένα γράμμα θα μείνει στα χέρια της από τον ίδιο. Στο νέο, πλέον, περιβάλλον θα χρειαστεί να σταθεί στα πόδια της.
Οι εικόνες που δημιουργούνται στον αναγνώστη είναι ποικίλες. Οι μυρωδιές και οι ομορφιές των περιοχών του Πόντου μας κατακλύζουν. Ο ξεριζωμός, ο καημός και ο πόνος γίνονται δικό μας βίωμα. Πώς να αποχωριστείς τα πάτρια εδάφη σου; Πώς να τα δώσεις σε ξένα χέρια; Πώς να χωρέσεις τόσο πόνο μέσα στην ψυχή σου; Τα ιστορικά γεγονότα ξετυλίγονται ταυτόχρονα με την πορεία της Καλλιόπης, της κεντρικής ηρωίδας του συγκεκριμένου πονήματος. Το σκληρό πρόσωπο της ζωής εμφανίζεται μπροστά μας. Η προσφυγιά είναι μονόδρομος. Οι άντρες μένουν πίσω να πολεμήσουν και οι γυναίκες μπαίνουν σε καραβάνια για να ζήσουν. Αλλά πως να ζήσουν όταν δεν έχουν δίπλα τους το ταίρι τους; Οι συνεχείς αναζητήσεις μέσα στους χιλιάδες άγνωστους πρόσφυγες, οι λίστες, η αναμονή και η προσμονή συνθέτουν τις ζωές, τα συναισθήματα και τα άγχη των ανθρώπων εκείνης της εποχής.
Αν με ρωτούσαν ποιο βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου θεωρώ ως κορυφαίο θα απαντούσα το συγκεκριμένο. Ίσως γιατί με πόνεσε περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο. Ίσως γιατί εξιστορεί περισσότερο τα μαρτυρικά χρόνια των Ελλήνων του Πόντου. Ίσως γιατί η Καλλιόπη με τα παράξενά της μάτια μπήκε περισσότερο στην καρδιά μου. Ίσως πάλι “ευθύνεται” το γεγονός ότι η ιστορία κατέχει περισσότερο κομμάτι από τα άλλα της βιβλία με θέμα τον Πόντο. Το δραματικό στοιχείο είναι εμφανές σε κάθε σελίδα και σε κάθε αφήγηση της Καλλιόπης. Η ορφάνια άλλαξε τη ζωή της. Και ο ξεριζωμός την ορφάνεψε για δεύτερη φορά.
Βλέπουμε μέσα από τα μάτια της Καλλιόπης τον αγώνα της για τη ζωή, για την αγάπη, για την οικογένεια... Επίσης βλέπουμε την αγάπη των Ελλήνων του Πόντου για την πατρίδα τους, την ιστορία τους, την πίστη τους στην Ορθοδοξία και τη δύναμή τους γενικότερα. Όλα αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται κάθε άνθρωπος για να μείνει αγνός και αληθινός. Όλα αυτά είναι τα διδάγματα που μας περνάει με τόσο όμορφο και ιδιαίτερο τρόπο η συγγραφέας. Ο Πόντος του 20ου αιώνα συνθλίβεται μέσα από τη συμμαχία Τούρκων και Γερμανών. Η γενοκτονία είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Χιλιάδες αθώοι πέθαναν, γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και οι Τσέτες οργίαζαν με τις πράξεις τους.
Η γραφή της Σόφης Θεοδωρίδου είναι γνωστή. Η αμεσότητά της και η συγκίνηση που προκαλεί στους αναγνώστες είναι το σήμα κατατεθέν της. Τα μηνύματα περνάνε με όμορφο τρόπο χωρίς να μεμψιμοιρεί ή να επιδιώκει να τα προκαλέσει με λανθασμένο τρόπο. Η λυρικότητα είναι εμφανής για ακόμα μία φορά καθώς και η μεστότητά της. Δε γίνεται μελό και δεν ξεφεύγει από τις οριοθετήσεις της. Προκαλεί το ενδιαφέρον μας χωρίς να μεροληπτεί και μας προσφέρει τις απαιτούμενες γνώσεις των γεγονότων που σημάδεψαν για ακόμα μία φορά τον ελληνικό και ποντιακό λαό. Η ντοπιολαλιά υπάρχει και σε αυτό το δημιούργημα χωρίς να γίνεται κουραστική. Αναμφίβολα, αξίζει να διαβαστεί από όλους, να γνωρίσουν τον Πόντο, τα γεγονότα, την πορεία αυτών των ανθρώπων προς την ελευθερία, τη δεύτερη ευκαιρία και τη ζωή!





Βασιλική Διαμάντη